Εναέριος Λεμεσού: Από την εποχή που μεταφορικό μέσο ήταν… οι καμήλες μέχρι τις καφετέριες και τα στέκια (Φωτογραφίες)

Εναέριος Λεμεσού: Από την εποχή που μεταφορικό μέσο ήταν… οι καμήλες μέχρι τις καφετέριες και τα στέκια (Φωτογραφίες)

21.04.2017 - 07:00
Της Άντρης Θρασυβούλου

Εναέριος. Όταν ακούμε το γνωστό τοπωνύμιο της Λεμεσού, στο μυαλό μας έρχονται οι καφετέριες, τα στέκια και η αποβάθρα.  Όμως κάποτε εκεί λειτουργούσε ο μεγαλύτερος εναέριος σιδηρόδρομος σε όλο τον κόσμο.  Εξού και η ονομασία της περιοχής που έμεινε για να θυμίζει την ιστορία του.

Ο εναέριος σιδηρόδρομος κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1920 από Ιταλούς τεχνικούς και λειτούργησε μέχρι το 1943 όταν ξεκίνησε η μεταφορά του αμίαντου με φορτηγά στο λιμάνι.

Σκοπός ήταν η μεταφορά του αμιάντου από το ομώνυμο ορυχείο και εργοστάσιο επεξεργασίας αμιάντου στην παραλία της Λεμεσού όπου ήταν κτισμένη η αποθήκη στην οποία κατέληγαν τα φορτία μέχρι να φορτωθούν στα πλοία με στόχο την εξαγωγή τους.

O Εναέριος είχε μήκος 30-35 χιλιομέτρων.

Τα βαγόνια του εναέριου σιδηρόδρομου άρχιζαν τη διαδρομή τους από τις αποθήκες του εργοστασίου και κατέληγαν στην αποθήκη της παραλίας σε δυο περίπου ώρες. Η κίνηση γινόταν με εξακύλινδρη μηχανή εσωτερικής καύσης πετρελαίου.

Δημοσίευμα του Αγγλικού τύπου τον Νοέμβριο του 1928 αναφέρει χαρακτηριστικά για τον Εναέριο και την παραγωγή αμιάντου στην Κύπρο:  «Σε δυο μόνο χρόνια η παραγωγή αμιάντου στην Κύπρο σχεδόν διπλασιάστηκε. Με μεγάλους μύλους και με καταρτισμένο ένα τέλειο μηχανικό σύστημα όπως και μεταγωγικό, φαίνεται ότι η βιομηχανία αυτή στηρίχθηκε πάνω σε υγιή και επικερδή βάση. Ικανοποιητική υπηρεσία παρέχει ο Εναέριος Σιδηρόδρομος μήκους μεγαλυτέρου των 18 μιλίων ο οποίος συνδέει τα Αμιαντωρυχεία με τον λιμένα Λεμεσού. Για την κατασκευή του ξοδεύτηκαν περίπου Λ.2.320 για ένα μίλι. Και η δαπάνη της μεταφοράς του Αμιάντου με αυτόν, για την όλη απόσταση μαζί με τον τόκο του κεφαλαίου που ξοδεύτηκε και την τέλεια απόσβεση αυτού εις δέκα χρόνια με την πληρωμή χρεωλυσίου, ανέρχεται σε 6 σελίνια και 9 πέννες τον τόνο. Η μεταφορά με αυτοκίνητα και ζώα όπως γινόταν προηγουμένως απαιτούσε δαπάνη 20 έως 25 σελίνια τον τόνο». 

 Ιδιαίτερες ευχαριστίες στο Παττίχειο Δημοτικό Μουσείο-Ιστορικό Αρχείο–Κέντρο Μελετών Λεμεσού για την παραχώρηση των φωτογραφιών

Close