Ιστορίες ιατρικής αμέλειας στην Κύπρο

Ιστορίες ιατρικής αμέλειας στην Κύπρο

21.04.2017 - 07:43

Τα παρακάτω συγκλονιστικά ιατρικά περιστατικά, αποδεικνύουν περίτρανα πως παρόλο τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό και τα νέα τεχνολογικά όπλα που είχε και έχει η ιατρική στο οπλοστάσιο της, θα υπάρχει ένας παράγοντας που μπορεί να αποβεί μοιραίος. Ο ανθρώπινος

Παρόλο που στην πλειοψηφία τους πρόκειται για λαμπρούς επιστήμονες που πολλοί εναποθέτουν με τυφλή εμπιστοσύνη, την σωματική τους ακεραιότητα και τη ζωή τους στα χέρια των ιατρών, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τα λάθη είναι ανθρώπινα, αλλά όπως θα διαπιστώσετε και από τις παρακάτω ιστορίες ιατρικής αμέλειας στη Κύπρο, ένα λάθος ή μια παράβλεψη, μπορεί να αποβεί μοιραία.

Έχασε την όραση από επέμβαση στα μάτια

Η επέμβαση με λέιζερ στα μάτια με στόχο την διόρθωση μυωπίας είναι κάτι πολύ διαδεδομένο στις μέρες μας και προτιμάτε από πολλούς για κοσμητικούς, στη πλειοψηφία τους λόγους.

Ωστόσο η επέμβαση ρουτίνας δεν είναι πάντα εκατό τοις εκατό ασφαλής καθώς ελοχεύει κινδύνους που μπορεί να οδηγήσουν μέχρι και σε απώλεια όρασης.

Aυτό ο κίνδυνος έγινε πραγματικότητα  για  γυναίκα από την επαρχία Λάρνακας καθώς η επέμβαση με λέιζερ στα μάτια της σε ιδιωτική κλινική δεν πήγε ακριβώς όπως σχεδιαζόταν.

Όπως διεφάνη αργότερα η γυναίκα έπασχε από μια πάθηση στα μάτια που ονομάζεται  κερατόκωνος είχε ως αποτέλεσμα την σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή των δύο κερατοειδών της καθιστώντας την σχεδόν τυφλή.

Η γυναίκα αναγκάστηκε να παραμείνει για δύο χρόνια σε αυτή τη κατάσταση μέχτι που το 2001 υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση κερατοειδών και στα δύο της μάτια.

Μετά από μακροχρόνια θεραπεία σε Ελλάδα και Ισραήλ η όραση της γυναίκας επανήλθε σε ικανοποιητικά επίπεδα όχι όμως στο εκατό τοις εκατό. 

Η υπόθεση ακολούθησε το δρόμο της δικαιοσύνης και μετά από μία μακροχρόνια δικαστική διαμάχη μεταξύ της ασθενούς και του ιατρού, που κράτησε για έντεκα ολόκληρα χρόνια, το ανώτατο δικαστήριο ακυρώνοντας τη πρωτόδικη απόφαση αποφάσισε την αποζημίωση της γυναίκας για τη βλάβη και τη ταλαιπωρία που υπέστη. Συνολικά η γυναίκα έλαβε ως αποζημιώσεις γύρω στις 30 000 ευρώ συν τα έξοδα της δικαστικής διαμάχης που ανέρχονταν γύρω στις 6 000 ευρώ.

Δεν κατάφεραν να εντοπίσουν την αναιμία

Ένας από τους βασικούς όρους τέλεσης θρησκευτικού γάμου, είναι η έκδοση πιστοποιητικού που να βεβαιώνει ότι το ζεύγος δεν είναι φορείς του στίγματος της μεσογειακής αναιμίας έτσι ώστε να αποφευχθεί γέννηση παιδιού με μεσογειακή αναιμία.

Αυτό δεν έγινε στη περίπτωση νεαρού ζεύγους, ή μάλλον έγινε λάθος καθώς ιδιώτης γιατρός μικροβιολόγος διενήργησε αιματολογικές εξετάσεις εξέδωσε πιστοποιητικό που βεβαίωνε ότι δεν ήταν φορείς το στίγματος της μεσογειακής αναιμίας και κυβερνητικός γιατρός εξέδωσε βεβαιώσεις σύμφωνα με τις οποίες ο κάθε ένας από αυτούς είχε εξεταστεί για τη μεσογειακή αναιμία, ενώ στην πραγματικότητα δεν υποβλήθηκαν ποτέ σε τέτοια εξέταση για να μάθουν ότι και οι δύο ήταν φορείς του στίγματος.

Το αποτέλεσμα, δυστυχώς, ήταν να φέρουν στο κόσμο ένα παιδί με μεσογειακή αναιμία.

Το ζεύγος όπως ήταν αναμενόμενο κινήθηκε νομικά εναντίον των δύο ιατρών με το Πρωτόδικο Δικαστήριο να κρίνει ότι και οι δύο γιατροί ήταν ένοχοι αμέλειας ενώ οι γονείς του παιδιού δεν ήταν ένοχοι συντρέχουσας αμέλειας. Κατηγορίες τις οποίες ενέκρινε και το Ανώτατο Δικαστήριο.

Συνολικά το ζεύγος πήρε αποζημιώσεις ύψους  £30.000 που αφορούσαν έξοδα για  νοσοκομειακή φροντίδα του παιδιού και γενικές αποζημιώσεις, επιδίκαση ποσού για τις ταλαιπωρίες, που υπέστησαν οι γονείς και την σημαντική απώλεια στην προσωπική τους άνεση και ευτυχία.

Απέτυχαν να εντοπίσουν τον καρκίνο

Μια 35χρονη μητέρα δύο ανήλικων παιδιών ηλικίας 12 και 5 ετών αντιλαμβάνεται ότι έχει εν μικρό εξόγκωμα πάνω από τον δεξιό γλουτό της και επισκέπτεται γιατρό στη Λάρνακα ο οποίος αφαιρεί με χειρουργική επέμβαση το τραύμα. Το σώμα που αφαιρέθηκε όμως δεν  στάλθηκε ποτέ για βιοψία.

 Τέσσερις περίπου μήνες μετά την πρώτη επίσκεψη, η γυναίκα επισκέφθηκε και πάλι τον ιατρό συνοδευόμενη ο οποίος διέγνωσε μελάνωμα(καρκίνωμα) δίπλα από την ουλή της πρώτης εγχείρισης και το αφαίρεσε χειρουργικά.  Ταυτόχρονα παρέπεμψε τη γυναίκα στον Ειδικό Ογκολόγο - Ακτινοθεραπευτή  χωρίς να διαγνωστεί καμιά ένδειξη νόσου, ούτε στο σημείο εγχείρισης ούτε στον  υπόλοιπο οργανισμό της. Ένα χρόνο αργότερα η γυναίκα παρουσιάστηκε στον γιατρό της με πόνο στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης και έπειτα από σειρά εξετάσεων διαπιστώθηκε ότι είχε γενικευμένες μεταστάσεις. Αμέσως άρχισε την ακτινοθεραπεία χωρίς θετικό αποτέλεσμα. Δυο ημέρες αργότερα η άτυχη μητέρα απεβίωσε.

Η υπόθεση οδηγήθηκε στα δικαστήρια με τους οικείους της να μηνύουν τον ιατρό για αμέλεια σε σχέση με τη διάγνωση που έκαμε κατά την πρώτη επίσκεψη της γυναίκας, τον τρόπο που την εγχείρισε και με την παράλειψη του να αποστείλει το σώμα που αφαίρεσε για ιστολογική εξέταση.

Μετά από χρόνια στις δικαστικές αίθουσες το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή γιατί «οι ενάγοντες είχαν αποτύχει να αποδείξουν τόσο την αμέλεια όσο και τη συσχέτιση πιθανής αμέλειας και της ζημιάς η οποία προκλήθηκε».  Κάτι το οποίο επιβεβαίωσε και το Ανώτατο Δικαστήριο. Εναντίον του ιατρού δεν ασκήθηκαν περαιτέρω διώξεις.

Από πρόβλημα στη χολή κατέληξε σε αναπηρικό

Το φθινόπωρο του 2005 68χρονος άντρας παρουσίασε συμπτώματα οξείας χολοκυστίτιδας τα οποία έχριζαν άμεση αντιμετώπιση τους με χειρουργική επέμβαση.  Για το σκοπό αυτό εισήχθη σε πολυκλινική όπου και αφαιρέθηκε μέσω  λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής η χολή.  Ο 68χρονος μετά το εξιτήριο του αναγκάζεται να επιστρέψει οκτώ ημέρες αργότερα για νέα επέμβαση στη κλινική, λόγω δημιουργίας αποστήματος στη περιοχής της επέμβασης.

Μετά την δεύτερη επέμβαση η κατάσταση της υγείας του 68χρονου αλλάζει δραματικά με εμφάνιση επιληπτικών κρίσεων, σπασμών, υπόταση, ψηλά ηπατικά ένζυμα, αφυδάτωση κ.α.

Η κατάσταση του είναι τέτοια που μεταφέρεται στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Μετά από παραμονή δύο εβδομάδων στη ΜΕΘ ο 68χρονος καταλήγει  καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι και παρουσιάζει σακχαρώδη διαβήτη, νεφρική και ηπατική ανεπάρκεια, σιδηροπενική αναιμία, περιορισμένη κινητικότητα, υποτονία και αδυναμία των μυώνων, παράλυση στο δεξί χέρι, πρόβλημα κρίσης, διάθεση ευφορίας, πρόβλημα στην ομιλία, έλλειψη σταθερότητας στην ικανότητα συγκέντρωσης και συναισθηματική αστάθεια με διαταραχές της ψυχολογικής κατάστασης.

Η κατάσταση του είναι τέτοια που μετά από μερικούς μήνες ο οργανισμός του δεν αντέχει και αφήνει τη τελευταία του πνοή.

Οι οικείοι μηνύουν τόσο την πολυκλινική όσο και τους υπευθύνους ιατρούς

και τους αποδίδουν μεταξύ άλλων δεν έκαναν τη σωστή διάγνωση και δεν αντιμετώπισαν τις επιπλοκές με τη δέουσα φροντίδα, ενώ υπήρξε ελλιπής παρακολούθηση του ενάγοντα και/ή το νοσηλευτικό προσωπικό δεν ήταν κατάλληλα εξειδικευμένο 

Στους γιατρούς αποδίδεται ότι δεν προέβησαν στις αναγκαίες και απαραίτητες προεγχειρητικές εξετάσεις, δεν καθάρισαν επιμελώς τη χολή (στην πρώτη επέμβαση) με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί απόστημα.   Χωρίς τη δέουσα διάγνωση και χωρίς να γνωρίζει την αιτία του προβλήματος έδωσε οδηγίες για χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, δεν διέγνωσε εγκαίρως τα συμπτώματα του ενάγοντα και γενικώς απέτυχε να επιδείξει και να ασκήσει τη δέουσα και επιβαλλόμενη ιατρική φροντίδα και προσοχή.

Ο 68χρονος συνεπεία των ανωτέρω, θα έπρεπε να θεωρηθεί ως ασθενής υψηλού κινδύνου.   Η έγκαιρη ανίχνευση του σακχάρου θα προλάβαινε την εμφάνιση του συνδρόμου και όσα επακολούθησαν,

Ένας εκ των ιατρών δέχθηκε ότι αν γινόταν ανάλυση σακχάρου, έστω μια ή δύο μέρες πριν θα προλαμβανόταν η κατάσταση του ενάγοντα.   Η εξέταση σακχάρου, σύμφωνα με τον ίδιο μάρτυρα, ήταν μια εξέταση που έπρεπε να γίνει έστω και μέσα στα πλαίσια των γενικών αναλύσεων.

Το Ανώτατο Δικαστήριο ενέκρινε την πρωτόδικη απόφαση για αποζημιώσεις ύψους 180 χιλιάδων ευρώ υπογραμμίζοντας ότι δεν αμφισβητούνται και είναι ορθές με βάση της ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου μαρτυρία.

Απεβίωσε μετά από εγχείριση ρουτίνας

Ένας 29χρόνος άντρας μπαίνει στο χειρουργείο για να κάνει μια εγχείρηση ρουτίνας.

Επρόκειτο να αφαιρέσει πολύποδα στη μύτη και παράλληλα να γίνει διόρθωση του ρινικού διαφράγματος. Πρόκειται για εγχειρήσεις που γίνονται καθημερινά και αποτελούν ρουτίνα σε πολλά νοσοκομεία σε όλο το κόσμο. Για τον 29χρονο από τη Λεμεσό όμως δεν ήταν καθόλου ρουτίνα.

Μετά τις καθιερωμένες αναλύσεις και την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων τους, ορίστηκε η ημέρα και τόπος της επέμβασης σε ιδιωτική κλινική.  Η εγχείρηση έγινε κάτω από γενική νάρκωση με τη συμμετοχή του αναισθησιολόγου. Μετά την ολοκλήρωση της προεγχειρητικής διαδικασίας ο ωτορινολαρυγγολόγος άρχισε να χειρουργεί τον 29χρονο.

Ενώ η εγχείρηση βρισκόταν σε εξέλιξη, συγκεκριμένα μετά την αφαίρεση του πολύποδα, διαπιστώθηκε έλλειψη σφυγμού του 29χρονου και ανυπαρξία καρδιακών τόνων.

Επρόκειτο, όπως θα διαπίστωνε αργότερα το πρωτόδικο Δικαστήριο, για κατάσταση «καρδιακής ανακοπής». Το τί ακολούθησε εξιστορείται στην απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου:

Άρχισε τότε η διαδικασία της ανάνηψης από το χειρούργο και τον αναισθησιολόγο Κλήθηκε και έφθασε σε σύντομο χρονικό διάστημα καρδιολόγος. Συμμετείχε στη διαδικασία ανάνηψης, και ο ασθενής υπέπιπτε από κατάσταση κοιλιακής μαρμαριγής σε ταχυκαρδία.  Κλήθηκε εν τω μεταξύ και άλλος καρδιολόγος (Μ.Υ.5) και μεταγενέστερα, κατόπιν επιθυμίας των συγγενών του ασθενούς, κλήθηκε και τρίτος παθολόγος- καρδιολόγος (Μ.Υ.10)."

Η διαδικασία ανάνηψης απέτυχε να φέρει τον 29 χρόνο στη ζωή. Απέθανε.”

Παρά τις προσπάθειες του χειρούργου και του αναισθησιολόγου καθώς και των τριών καρδιολόγων που κλήθηκαν, ο άτυχος 29χρονος απεβίωσε.

Εγκατέλειπε γυναίκα, ένα τρίχρονο κορίτσι, και ένα αγέννητο παιδί που δεν είδε ποτέ.

Στην νεκροψία που διενεργήθηκε από δύο ιατροδικαστές και δυο καρδιολόγους οι αποφάσεις των οποίων ήταν διαφορετικές. Ο ένας εκ των ιατροδικαστών διαπίστωσε ως προς τη φύση του υγρού το οποίο ανεβρέθηκε στις αεροφόρους οδούς και στους πνεύμονες του αποβιώσαντα ότι επρόκειτο για μεγάλη ποσότητα αίματος. Οι Υπόλοιποι τρεις ότι επρόκειτο για ορροαιματηρό υγρό.

Η υπόθεση οδηγήθηκε στις δικαστικές αίθουσες με τους οικείους του άτυχου αντρα να μυνήουν τον ωτορυνολαρυγγολογο για ιατρική αμέλεια. Οι λεπτομέρειες αμέλειας περιλάμβαναν και τον ισχυρισμό ότι ο αναισθησιολόγος απουσίαζε από το χειρουργείο κατά το χρόνο που σημειώθηκε η ανακοπή για κάποιο χρονικό διάστημα, ενώ η χειρουργική επέμβαση βρισκόταν σε εξέλιξη γεγονός το οποίον αρνήθηκαν, τόσο ο ωτορινολαρυγγολόγος όσο και ο αναισθησιολόγος

Η απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου με την οποία θα συμφωνούσε και μερικά χρόνια αργότερα το Ανώτατο, ήταν ότι “κατά τη διάρκεια της επέμβασης υπό γενική νάρκωση δημιουργήθηκε αιμορραγία και είσοδος αίματος στους πνεύμονες η οποία προκάλεσε το θάνατο. Θα μπορούσε τότε να θεωρηθεί ότι δεν αναμένετο από τους ενάγοντες να γνωρίζουν τα πραγματικά περιστατικά που προκάλεσαν ή δεν απέτρεψαν την εξέλιξη εκείνη, το συμβάν που οδήγησε στη ζημιά, και τη δημιουργία του συμβάντος.  Δηλαδή, η εισρόφηση αίματος από αιμορραγία και η πρόκληση του θανάτου, θα μπορούσε τότε να θεωρηθεί πλέον συνεπής με το ότι ο εναγόμενος δεν άσκησε εύλογη επιμέλεια παρά με το ότι άσκησε."

Το Δικαστήριο κατέληξε ότι οι ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν την υπόθεση και απέρριψε την αγωγή τους. Κανείς δεν θεωρήθηκε υπεύθυνος για τον χαμό του 29χρόνου πατέρα...

 

 

Ένα στιγμιαίο λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο. Είτε για την ζωή, είτε για τη σωματική ακεραιότητα ενός ασθενή.

Στους γιατρούς χρειάζεται να εναποθέτουμε την εμπιστοσύνη μας για τη διαφύλαξη και των δύο, σχεδόν καθημερινά. Πρόκειται για ένα βάρος που σηκώνουν μόνοι με μόνο σκοπό την υγεία μας.

Λάθη πάντα θα γίνονται, γιατί είναι εκ φύσεως ανθρώπινα. Στατιστικά θα είναι πάντα πολύ λιγότερα από τις περιπτώσεις όπου χρειάστηκαν να επέμβουν γιατροί για να σώσουν ζωές.

Το άρθρο αυτό σε καμία περίπτωση δεν θέλει να προσβάλλει ούτε να μειώσει την προσφορά των ανθρώπων που κρατούν στα χέρια τους καθημερινά δεκάδες ζωές.

Αντιθέτως, θέλει να υποδείξει ότι αυτές οι περιπτώσεις είναι οι εξαιρέσεις του κανόνα.

 

 

Close