Αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε Κοιλάδα της Σολέας - Ένας χρόνος μετά την καταστροφή (Φωτογραφίες)

Αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε Κοιλάδα της Σολέας - Ένας χρόνος μετά την καταστροφή (Φωτογραφίες)

18.06.2017 - 08:03
Οδοιπορικό στη καμένη γη ένα χρόνο μετά την καταστροφική πυρκαγιά του περασμένου Ιουνίου
Τάσος Αναστάση

Το να ακούς για μια καταστροφή στον τόπο σου και να βλέπεις τις σχετικές εικόνες σε τηλεόραση και μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι κάτι που σου προκαλεί μεγάλη θλίψη και λύπη, ωστόσο με τίποτα δεν συγκρίνεται με το να βλέπεις τις εικόνες τις καταστροφής με τα ίδια σου τα μάτια και να αντιλαμβάνεσαι ότι τίποτα δεν μπορεί να αντιστραφεί και η καταστροφή είναι ολοκληρωτική και μη επανορθωσιμη.

H Offsite βρέθηκε στο σημείο μηδέν. Εκεί που πριν ένα χρόνο ακριβώς τα βλέμματα όλης της Κύπρου ήταν στραμμένα στο Τρόοδος όπου λάμβανε χώρα η μεγαλύτερη καταστροφή μετά την Τουρκική εισβολή του 1974.


 
Ο απολογισμός τραγικός. 

Η πύρινη λαίλαπα θα αφήσει πίσω της 18,57 km² καμένης γης, από τα οποία τα 17,03 km² είναι κρατικό δάσος και το υπόλοιπο 1,54 km² ιδιωτικές περιουσίες. Ενώ δύο δασοπυροσβέστες, οι Μάριος Αριστοτέλους, 44 χρόνων και Ανδρέας Σοφοκλέους, 49 χρόνων, πατέρας πέντε παιδιών θα χάσουν τη ζωή τους όταν το πυροσβεστικό όχημα που απέβαιναν ανατράπηκε κατά την προσπάθεια τους να φτάσουν σε ένα πύρινο μέτωπο.


 
Καθ όλη τη διαδρομή προς την Ευρύχου, εκεί που ξεκίνησε η πυρκαγιά από ανθρώπινο παράγοντα, ένα κόμπος στο λαιμό σε προετοιμάζει για τις εικόνες αποκάλυψης που πρόκειται να δεις. 
 
Πρώτη στάση στην Ευρύχου.
 
Οι κάτοικοι που στις 19 Ιουνίου αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα χωρία τους υπό τον φόβο της αλλαγής του άνεμου που θα οδηγούσε την φωτιά μέσα στο χωρίο, επέστρεψαν στην καθημερινότητα τους και προσπαθούν να συμβιβαστούν με την νέα εικόνα που βλέπουν κάθε μέρα.


 
Οι ψηλές απότομες πράσινες πλαγιές του χωριού, που κατάφεραν να επιβιώσουν χάρη στον άνεμο, κρύβουν την ασχήμια από το αγύμναστο μάτι του ξένου. Ωστόσο η πικρή πραγματικότητα βρίσκεται εκεί ψηλά στις κορυφές.
 


Εκεί που στέκουν εκατοντάδες μαύρες, ψηλές μαύρες φιγούρες που αρχικά μοιάζουν με οφθαλμαπάτη μέχρι που το μάτι πλανιέται στον ορίζοντα, εκεί που το πράσινο δίνει τη θέση του στο μαύρο
Η πυρκαγιά κατέκαψε πευκόδασος έκτασης 18 χιλιομέτρων. Πεύκα δεκάδων μέχρι και εκατοντάδων χρόνων που μέχρι πέρσι έστεκαν περήφανα στο πέρασμα του χρόνου έγιναν ολοκαύτωμα μέσα σε μερικά λεπτά.
 

Όπου γλίτωσαν μερικά πεύκα η αντίθεση του πριν και του μετά είναι ακόμα μεγαλύτερη.


 
Στο χωριό πριν ξεκινήσουμε το οδοιπορικό μας για τα καμένα, ο οδηγός που θα μας μετέφερε στο σημείο μηδέν μας μιλούσε συνεχώς για τις μέρες όπου τα βουνά ήταν πράσινα με έναν τρόπο που νόμιζες ότι μιλούσε για την πατρίδα και το σπίτι που έχασε.


 Ανεβαίνοντας στο βουνό και κάθε φορά που χρειάστηκε να κατεβούμε για τις απαραίτητες φωτογραφίες, ο ίδιος άνθρωπος ήταν αυτός που έμενε μέσα στο αυτοκίνητο με τα παράθυρα κλειστά και το κεφάλι σκυμμένο για να μην βλέπει την εικόνα.


 
Ο χειμώνας που πέρασε δεν ήταν αρκετός για να ξεπλύνει την μαυρίλα και την στάχτη που είναι απλωμένη σε όλο το μέτωπο της πυρκαγιάς.
 Ανάμεσα στις λιγοστές κουβέντες που ανταλλάξαμε όταν πλέον και οι δύο το μόνο που βλέπαμε ήταν το μαύρο ήταν μια φράση που συνοψίζει ολόκληρο το οδοιπορικό.

“Παλιά ερχόμουν εδώ, άνοιγα τα παράθυρα και αναρωτιόμουν πότε πέρασε η ώρα, πλέον έρχομαι και μετρώ την ώρα για να φύγω”.

 
Πέρα από την καλή θέληση πολλών συμπολιτών μας που η πρώτη τους αντίδραση ήταν να φυτέψουν κάτι εις απάντηση στη καταστροφή, η κατάσταση είναι δυστυχώς μη αναστρέψιμη, και ίσως μόνο η φύση μπορεί μέσα στην πορεία των δεκαετιών να ανακάμψει. 
 
Αν μάθαμε από τα λάθη μας ; Θα το δείξει μόνο ο χρόνος. Εάν θα προλάβουμε τέτοιου είδους καταστροφή από το να επαναληφθεί; Δεν έχουμε άλλα περιθώρια καθότι το λιγοστό δάσος που μας απέμεινε είναι και ο τελευταίος πράσινος πνεύμονας του νησιού.


 
Άλλωστε ο σεβασμός μιας κοινωνίας και μιας χώρας προς το φυσικό περιβάλλον είναι και αυτό που καθορίζει το όποιο επίπεδο πολιτισμού έχει αυτή.
 
Αυτό το ρεπορτάζ που αρχικά ξεκίνησε με βασικό πυλώνα την απάντηση στο ερώτημα “γιατί”, στην πορεία άλλαξε χαρακτήρα και γράφτηκε για να διατυπώσει ένα αίτημα. “Ποτέ ξανά”. 


 

Close