ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - Σωτήρης Χριστοφόρου: Ένας αθλητής σε αναπηρικό, κερδίζει καθημερινά μεγάλους αγώνες (Φωτογραφίες, Βίντεο)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - Σωτήρης Χριστοφόρου: Ένας αθλητής σε αναπηρικό, κερδίζει καθημερινά μεγάλους αγώνες (Φωτογραφίες, Βίντεο)

16/07/2017 - 08:02
Δυνατά μηνύματα και μαθήματα ζωής από έναν άνθρωπο που δεν κατέθεσε τα όπλα
Του Γιάννου Λύτρα

Ο Σωτήρης Χριστοφόρου αποτελεί ένα τρανό παράδειγμα για το πως κερδίζονται οι αγώνες της ζωής, πέρα από τα γήπεδα. Διαγνώστηκε με καρκίνο στα 20 του χρόνια, υποβλήθηκε σε επεμβάσεις, μέχρι που ήταν αναπόφευκτη η αποκοπή ενός μεγάλου μέρους του δεξιού του ποδιού. Παρά τον δύσκολο αγώνα που έδωσε και εξακολουθεί να δίνει, βγαίνει καθημερινά νικητής και παραδίδει μαθήματα ζωής.

Ο Σωτήρης αποφάσισε ότι αυτό δεν θα τον πάρει από κάτω, ούτε θα τον αφήσει με τα χέρια δεμένα. Σήμερα είναι μέλος μιας ομάδας καλαθόσφαιρας σε καροτσάκια και κερδίζει αγώνες στην ζωή και στα γήπεδα. Μέσω της συνέντευξης που μου έκανε την τιμή να παραχωρήσει στην Offsite Cy, μιλά για την ζωή του και στέλνει δυνατά μηνύματα προς όσους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.

Ποια ήταν η αιτία της αναπηρίας σου;

Η αιτία ήταν μια μορφή καρκίνου που κτυπά στα κόκαλα, το οστεοσάρκωμα, όπως ονομάζεται. Κτυπά, συνήθως σε μικρές ηλικίες. Πήγα στρατό στα 17 μου χρόνια, ως εθελοντής. Απολύθηκα στα 19 μου κι εργαζόμουν κανονικά, μέχρι που, έναν με ενάμιση χρόνο μετά, εμφανίστηκαν οι πόνοι στο πόδι, μέχρι που αναγκάστηκα να επισκεφθώ γιατρό. Στην Κύπρο, όμως, δεν μου έλεγαν απ’ ευθείας ποιο ήταν το πρόβλημα – ίσως και να μήν ήταν βέβαιοι – μέχρι που έφτασα μέχρι την Αγγλία, για να μάθω το ακριβές πρόβλημα.

Σε πρώτη φάση, ήταν στην κνήμη, κάτω χαμηλά, όπου αφαίρεσαν μέρος του οστού και το αντικατέστησαν με πλατίνα. Έκανα κάποιες χημειοθεραπείες, πριν και μετά την επέμβαση. Στον ενάμιση χρόνο, πάλι, έκανε μετάσταση πίσω από το γόνατο. Τότε, η μόνη λύση ήταν η αφαίρεση του ποδιού από σημείο πιο πάνω από το γόνατο.

Παράλληλα, έγινε και μετάσταση στους πνεύμονες, με αποτέλεσμα να μου αφαιρέσουν μισό πνεύμονα. Ήταν ένας αγώνας, που διήρκεσε τέσσερα με πέντε χρόνια...

Ήσουν αθλητής πριν από την περιπέτεια με την υγεία σου;

Είχα σαν χόμπι το ποδόσφαιρο. Έπαιζα με φίλους, καθώς και στις ομάδες του χωριού μου, στο Αγροτικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, το οποίο τότε, ήταν χαμηλού επιπέδου. Παίζαμε σε πέτρες και χώμα...

Πως αντιμετώπισες το πρόβλημα σου, αρχικά, και πως πήρες την απόφαση ότι θα το αντιμετώπιζες και μέσω του αθλητισμού;

Η αλήθεια είναι ότι το πήρα πολύ ψύχραιμα. Το θετικό ήταν το ότι δεν με πήρε από κάτω, να αρχίσω να σκέφτομαι «γιατί σ’ εμένα», κλεισμένος σπίτι, κλαίγοντας την μοίρα μου! Μπορώ να σου πω ότι ήμουν και «αναίσθητος», το πήρα πολύ χαλαρά και στις δύο φάσεις, ακόμα και στην δεύτερη, που έπρεπε να μου κόψουν το πόδι και να μου αφαιρέσουν μέρος του πνεύμονα! Πάντα λες ότι υπάρχουν και χειρότερα, αλλά έπρεπε να περάσω από αυτή την περιπέτεια για να εκτιμήσω αυτά που μου δίνει η ζωή μου.

Πως γνώρισες και αποφάσισες να ασχοληθείς με την καλαθόσφαιρα σε καροτσάκι;

Στην αρχή, ενώ βρισκόμουν στην φάση των φυσικοθεραπειών, αλλά και της συνήθειας του προσθετικού μου μέλους, ένας φίλος μου - ο Γιώργος Λεωνίδα, τον οποίο ευχαριστώ πολύ - μού πρότεινε να πάμε γυμναστήριο. Εγώ αναρωτιόμουν πως θα τα έβγαζα πέρα – υποτιμούσα κάπως και τον εαυτό μου, σκεπτόμενος ότι δε θα μπορούσα να έκανα κάτι. Με την βοήθεια του γυμναστή μου, όμως, πέτυχα να κάνω πράγματα που, ίσως, και αρτιμελή άτομα να μην μπορούν να κάνουν.

Στην πορεία, είδα φωτογραφίες στο Facebook, που είχαν να κάνουν με την καλαθόσφαιρα σε καροτσάκι. Ενθουσιάστηκα, το έψαξα, ρώτησα αν υπάρχει ομάδα στη Λευκωσία και από τότε, ανήκω στην ομάδα «Nicosia Team Rollers»!

Έχεις δεχθεί συμπεριφορές διάκρισης στην δουλειά σου ή γενικά;

Στη δουλειά μου πήγα μέσω ενός συνδέσμου που ασχολείται με την εξεύρεση εργασίας ατόμων με αναπηρίες και ειδικές ανάγκες, οπότε δεν βίωσα συμπεριφορές άσχημες ή διακρίσεων. Η αντιμετώπιση όλων είναι πολύ καλή, ενώ όταν ζητήσω βοήθεια για το οτιδήποτε, την έχω!

Άσχημη συμπεριφορά βίωσα, όμως, μέσα στο Υπουργείο Υγείας, από λειτουργό. Περνούσα έξω από το γραφείο του, με κοντό παντελόνι, με είδε με το προσθετικό μέλος, έπιασε το κεφάλι του με αποστροφή και είπε στην κοπέλα δίπλα του να κλείσει την πόρτα. Αρχικά, παραξενεύτηκα... Αναρωτήθηκα αν νόμιζε πως ήμουν ζητιάνος ή θα ζητούσα βοήθεια.

Τελικά, επρόκειτο για τον λειτουργό που θα ασχολείτο με την αίτησή μου για καινούργιο προσθετικό μέλος. Άρα, τον ρατσισμό τον βίωσα από άτομα που θα έπρεπε να με στηρίξουν και να με βοηθήσουν. Πρώτη φορά ένιωσα έτσι. Να σου κλείνει ο άλλος την πόρτα κατάμουτρα...

Πως βλέπει ο κόσμος έναν αθλητή σε καροτσάκι;

Από τον κόσμο έχω λάβει συναισθήματα θαυμασμού, όπως θα λάμβανε κι ένας αρτιμελής αθλητής. Γενικά, ο κόσμος, δεν πρέπει να μας αντιμετωπίζει με οίκτο. Αυτό είναι ό,τι χειρότερο για έναν αθλητή με αναπηρία. Τα συναντώ, βέβαια, διότι δεν είναι κάτι που ο κόσμος το βλέπει καθημερινά. Είμαστε και μικρή κοινωνία και το θεωρώ λογικό κάποιος να δείξει οίκτο ή να νιώσει αμηχανία. Ο κόσμος είναι καλό να ρωτά για να μαθαίνει. Εγώ χαίρομαι να με ρωτούν και να τους απαντώ.

Τα παιδιά, ειδικά, μας βλέπουν σαν υπερήρωες, ενθουσιάζονται, ρωτούν τους γονείς τους...! Πιστεύω πως οι γονείς, ανάλογα με την ηλικία των παιδιών τους, θα πρέπει να τους λένε την αλήθεια.

Σε ποια ομάδα αγωνίζεσαι;

Αγωνίζομαι στην ομάδα «Nicosia Team Rollers» που ιδρύθηκετο 2015, με πρωτοβουλία της Οργάνωσης Παραπληγικών Κύπρου. Η ομάδα έχει ως στόχο την προαγωγή, την ενθάρρυνση και την ανάπτυξη του αθλητισμού μεταξύ των αναπήρων. Φέτος διεξήχθη το πρώτο πρωτάθλημα τροχοκαθίσματος στην Κύπρο, με τη συμμετοχή της Nicosia Team Rollers, του Απόλλωνα και του Ήφαιστου.

«Δεν είχα στήριξη»

Παράλληλα με την ένταξη μου στην «Nicosia Team Rollers», είχα ασχοληθεί με την σφαιροβολία. Ωστόσο, δεν είχα την απαραίτητη στήριξη από την Παραολυμπιακή Ομάδα, έτσι έμεινα στάσιμος. Χρειάζομαι εμψύχωση και δεν είχα καν προπονητή.

Η πολιτεία στηρίζει την καλαθόσφαιρα σε καροτσάκι;

Υπάρχει στήριξη, ναι. Σίγουρα, όμως, υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης, αλλά έγινε η αρχή και το πρώτο πρωτάθλημα με τρεις ομάδες: Nicosia Team Rollers, Ήφαιστος και Απόλλων Λεμεσού. Τώρα δημιουργήθηκε και η Εθνική Κύπρου, που εύχομαι να συνεχίσουν αυτό που ξεκίνησαν.

Υπάρχει ενδιαφέρον και θέληση από άτομα με αναπηρίες για να ασχοληθούν με παρόμοια αθλήματα;

Ενδιαφέρον υπάρχει, αλλά υπάρχει και πολύς κόσμος που είναι κλεισμένος στο σπίτι του. Αν κάποιος δεν μπορεί να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο άθλημα, υπάρχουν τόσα άλλα αθλήματα και δραστηριότητες.

Το να μένεις κλεισμένος σπίτι, στους τέσσερις τοίχους, κάνει κακό στην ψυχολογία σου. Μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα, από το να μένεις σπίτι, κλαίγοντας την μοίρα σου. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες!

Ευχαριστείες προς σημαντικά πρόσωπα

«Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον γυμναστή μου, Γιώργο Σοφρωνίου, και τον Ανδρέα Βασιλείου, που με βοήθησαν ψυχολογικά, αλλά και στην διαδικασία της αποκατάστασής μου».

***Τέταρτη πόλη με ομάδα, η Πάφος

Και η Πάφος απέκτησε την δική της ομάδα καλαθόσφαιρας σε αναπηρικό καροτσάκι, τον ΑΠΟΠ. Την Τετάρτη 12 Ιουλίου, παραδόθηκαν τα ειδικά τροχοκαθίσματα καλαθόσφαιρας, που αγοράστηκαν από την ΟΠΑΠ Κύπρου για την Οργάνωση Παραπληγικών Κύπρου και δανείζονται στο σωματείο ΑΠΟΠ για ανάπτυξη του αθλήματος στην Πάφο, όπως ανήρτησε στα social media ο Πρόεδρος της Οργάνωσης Παραπληγικών, Δημήτρης Λαμπριανίδης:


Close