Το Κυπριακό, η πέμπτη εξουσία και η μετα-μεταπολεμική γενιά

Το Κυπριακό, η πέμπτη εξουσία και η μετα-μεταπολεμική γενιά

07/07/2017 - 11:26
της Ιωάννας Χριστοδούλου

Οι μεταπολεμικοί γεννηθήκαμε, αναγιωθήκαμε και γερνάμε με το Κυπριακό. Το Κυπριακό μέσα απ’ τις αφηγήσεις άλλων, μέσα απ’ την εκπαίδευση, μέσα απ’ τα μίντια, μέσα απ’ το παρόν μας. 
Στις δεκαετίες που μεσολάβησαν άλλαξαν πολλά. Οι διεθνείς σχέσεις, τα εντός και εκτός πολιτικά πρόσωπα, η κοινωνία η ίδια. Αυτό που έχει επίσης αλλάξει δραματικά είναι και τα Μέσα, τα οποία επικοινωνούν το Κυπριακό και το φέρνουν κοντά μας. 

Για την μεταπολεμική γενιά, αυτήν που κουβαλά δοτές μνήμες και τραύματα, εικόνες μίας πατρίδας υπό διεκδίκηση -που μέχρι το 2003 τουλάχιστον περιορίζονταν στην όψη της Σαλαμίνας μέσα από εξώφυλλα σχολικών τετραδίων- και αφηγήσεις από πρώτο χέρι μεν, μη βιωματικές δε, η ενημέρωση για το κυπριακό βασίζεται σήμερα, επί το πλείστο, στα Νέα Μέσα. Κι αυτό αφορά στο κομμάτι της μεταπολεμικής γενιάς, που ακόμα επιθυμεί την ενημέρωση για το Κυπριακό. 

Λαμβάνοντας υπόψη την συνεχώς αυξανόμενη πολιτική απάθεια, το μειωμένο πολιτικό ενδιαφέρον και το σχεδόν ανύπαρκτο πολιτικό ρεπερτόριο, είναι να αναρωτιέται κανείς τι θα σημαίνει το Κυπριακό σε λίγα χρόνια από σήμερα. Η μεταπολεμική γενιά απέκτησε μετα-μεταπολεμικά παιδιά. Στα οποία, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα μεταδώσει με την σειρά της δοτές μνήμες και τραύματα. Από δεύτερο χέρι αυτή τη φορά. Και τα χρόνια θα περνούν. 

Και παράλληλα η πέμπτη εξουσία, που όπως δείχνουν τα πράματα θα καταστεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, ενδέχεται να τοποθετήσει το Κυπριακό μες σε ένα διαδικτυακό χάος για να καταλήξει να μετατρέπεται σε μία ακόμα ανάρτηση, που οι επόμενες γενιές ενδέχεται να το προσπερνούν ως γραφικό και μη ελκυστικό, αποφεύγοντας να δώσουν σ’ αυτό το… κλικ τους μέσα στο παράλληλο σύμπαν της ψηφιακής ζωής. 

Όλοι όσοι χοροπήδησαν χαρωπά σήμερα με την έκβαση των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά καλό θα ήταν να κλείσουν για δυο δευτερόλεπτα τα μάτια και να κάνουν εικόνα τις οθόνες των παιδιών τους σε λίγα χρόνια. Όταν οι δοτές αναμνήσεις και αφηγήσεις από τρίτο χέρι, μόνο γραφικές θα φαντάζουν. Και το Κυπριακό, αν το αφήσουμε από εθνικό να μετατραπεί σε μιντιακό ζήτημα, διάσπαρτων  αναρτήσεων σε διαδικτυακά Μέσα, πολύ φοβάμαι πως θα καταλήξει να αποτελεί ακόμα μία ειδησούλα που η επόμενη γενιά, εύκολα, θα προσπερνά. 

Όπως μας προσπερνάει ο χρόνος. 

Το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε, όσο γραφικό κι αν ακούγεται σήμερα Παρασκευή 7 Ιουλίου, είναι να κρατήσουμε την ελπίδα ζωντανή. 

Close