Τα αστέρια του ΑΠΟΕΛ, ο ψευδογάτος και ο δονητής Despacito

Τα αστέρια του ΑΠΟΕΛ, ο ψευδογάτος και ο δονητής Despacito

27/08/2017 - 08:27
Πάει κι αυτό το καλοκαίρι. Χάθηκε στις μουσικές δονήσεις του Ντεσπασίτο (πραγματικά δονήσεις αφού πλέον κατάντησε σαν ένα ενοχλητικό βούισμα δονητή που τρυπώνει σε λάθος τρύπα) και στις παραλλαγές αυτού, που μας έπρηξαν του γενετήσιους αδένες.
Tου Αντρέα Πολυκάρπου

Άλλο ένα μεσογειακό καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του. Η νήσος της Αφροδίτης, των Αγίων, των αγιογδυτών, των οσφυοκαμπτών (πιστεύεται ότι είμαστε τόσο γλύφτες απέναντι στους ξένους που στο μέλλον θα απλώνουμε αντηλιακό στις πλάτες τους με τις γλώσσες μας), των ημιάγριων ημιμαθών, των αγγλολάγνων, των ρωσσόπληκτων (ούτε στη Μόσχα δεν διαβάζεις τόσες ρωσικές πινακίδες), των δήθεν σκαφάτων, των χοντροκομμένων μαρίνων (απόδειξη ότι οι χωριάτες ξέρουν πολύ καλά να βγάζουν από τη μύγα ξίγκι πουλώντας παραλιακά κατσάβραχα τα οποία θα προσελκύουν εμπόρους όπλων, λευκής σαρκός και ναρκωτικών στα πολυτελή σπίτια γύρω από την άλλοτε θάλασσα στα νερά της οποίας ναυάγησε η Κίχλη*), των ευρωπαϊκών διαβατηρίων, των ανθρώπινων καθαριστηρίων  (κάνουμε και τσάκιση στο σιδέρωμα) και κυρίως της αρχοντοχωριάτικης βλαχιάς τύπου «αν έβρεις σύκο σήκωστο» λες και αυτό εξαγιάζει όλες τις βρωμιές που κουβαλάμε από το 1960 και μετά.

Πάει, λοιπόν, και αυτό το καλοκαίρι με μοναδικό σημείο αναφοράς τα αστέρια που σήκωσε και πάλι ο θρύλος της Λευκωσίας στέλνοντας στο καναβάτσο τα εκατομμύρια των καλοκουρδισμένων υπέρ- ομάδων του βορρά. Ναι, λοιπόν. Σηκώσαμε σεντόνι. Είχαμε χρόνια να σηκώσουμε σεντόνι. Από τότε που το καθαρό μας μέτωπο δεν ανεχόταν η νύφη μας να μην είναι παρθένα. (το γεγονός ότι ήταν σύνηθες φαινόμενο οι νύφες να έχουν πάρει όλο το χωριό πριν βρουν τον απαραίτητο μουρόχαυλο που θα ήθελε να τους δώσει υπόσταση σπέρνοντας απογόνους για να μην χαθεί το είδος και την πρώτη νύχτα του γάμου την πλήρωναν τα πετεινά και τα κοκόρια τα οποία είχαν τον αξιομνημόνευτο ρόλο να κοκκινίσουν το σεντόνι ελέγχεται ως ανακριβής αφού στην άγια φυλή μας το κούτελο δεν ανέχεται τέτοια πράγματα. Είμαστε άντρες όχι μαλακίες).

Σήκωσε, λοιπόν, το ΑΠΟΕΛ σεντόνι και όλα ξεχάστηκαν. Οι χαμένες συνομιλίες, η φτώχια, η ανέχεια και η ανεργία. Όλα ξεχάστηκαν. Δανειστήκαμε λεφτά να καμαρώσουμε το θρύλο, φωνάξαμε, ουρλιάξαμε, άλλοι μπήκαν σε «αρμάρκα» για ακόμα μια χρονιά και η ζωή συνεχίζεται.

Άλλο ένα καλοκαίρι έφυγε και η ψευδοβόρεια Κύπρος παρέμεινε ψεύτικη. Οι άνθρωποι είναι ψευδάνθρωποι, οι γάτες ψευδογάτες (αλήθεια αν μια γάτα περάσει από τη μιαν πλευρά της Λευκωσίας στην άλλη μετατρέπεται άμεσα σε ψευδογάτα; Αυτό ισχύει και για τους ανθρώπους;)  και η ζωή εκεί ψευδοζωή. Ίσως όλην την αλήθεια τη μαζέψαμε στο «Νότο». Τόση αλήθεια μαζεμένη που μας επιτρέπει να πουλάμε τη γη μας στα τουρκικά παζάρια. «Εν πειράζει εν για να σπουδάσεις το γιο σου κουμπάρε». Τι κι αν δεν παίρνει τα γράμματα, φτάνει να έχει πτυχίο.

Η συνταγή της επιτυχίας σ’ αυτόν τον πανέμορφο τόπο που κατάντησε τόπος εξορίας ρώσων και λοιπών απατεώνων δεν είναι άλλη από: Σχολείο- στρατός- πανεπιστήμιο- καλά εγγλέζικα και ρώσικα (τώρα πια)- 6μηνος δεσμός ή δεσμά με μια κορούαν ή έναν κοπελλούιν από καλή οικογένεια- γάμος (άψε- σβήσε)- κοπελλούθκια που φωνάζουν από τα διπλανά ενοικιαζόμενα δωμάτια και σε ωθούν να πιστεύεις ότι η κορυφαία προσωπικότητα του πλανήτη ήταν ο Ηρώδης - καλή δουλειά- καλό αυτοκίνητο-  δίπατο σπίτι (χρεωμένο στην τράπεζα)- σύνταξη και τελικά ψόφος.

Πάει κι αυτό το καλοκαίρι. Χάθηκε στις μουσικές δονήσεις του Ντεσπασίτο (πραγματικά δονήσεις αφού πλέον κατάντησε σαν ένα ενοχλητικό βούισμα δονητή που τρυπώνει σε λάθος τρύπα) και στις παραλλαγές αυτού, που μας έπρηξαν του γενετήσιους αδένες σε όλες τις παραλίες, σε όλα τα μπαρ σε όλες τις καφετέριες.

Κάθε θάλασσα και ντεσπασίτο. Κάθε ντεσπασίτο και μια ερωτική ανορεξία. Αλήθεια αυτό το ντεσπασίτο με τους λικνιζόμενους χορούς του και τα αδιάκριτα (τάχα) αντρικά (τάχα) βλέμματα γιατί δεν καταλήγει σε ένα κρεβάτι πάθους αλλά πάντα (με μαθηματική ακρίβεια) καταλήγει σε γνωστές πορνοσελίδες με το χέρι μας να δηλώνει «καλύτερα οι δυο μας»;

Τι να πούμε; Ίσως το ντεσπασίτο θα είναι το δικό μας μοναχικό ενδοπαλαμικό τραγούδι… Θα το θυμόμαστε με αγάπη και νοσταλγία για όλα τα υγρά (από το λιπαντικό χειρός) βράδια μας μέχρι να έρθει το επόμενο ισπανόφωνο πεφταστέρι με την πρώτη τυχούσα σιλικονοφορούσα Λατίνα να μας δονήσει σε λάθος- πάντα- τρύπες.

Έφυγε το καλοκαίρι και αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση: Από τη μια οι θάλασσες του νησιού μας με το ομορφότερο χρώμα, ο γλυκός και ταυτόχρονα θερμός Αύγουστος με τους κόκκους της αλμύρας να αγγίζουν τα σώματα μας όταν αυτά μερεύουν στα νερά της Μεσογείου και από την άλλη η είδηση ότι κάποιοι Αυστραλοπίθηκοι (από τους πολλούς που έχει αυτός ο τόπος) ρίχνουν κομμάτια κρέας με λεπίδες σε σκύλους, άλλοι ετοιμάζονται για το 6μηνο των παθών των αμπελοπουλιών και άλλοι αισθάνονται ιδιαιτέρως άντρες τώρα που αρχίζει το κυνήγι και θα μπορέσουν να βγάλουν βόλτα τις σαπιοκοιλιές τους με τη βρώμα της ψοφισμένης λίμπιντο («άμαν δεν σου κάθεται η γεναίκα κουμπάρε πισ’ το όπλο τζαι γ@μ@ τα πουλιά τζαι τους λαγούς») και των επτασφράγιστων αρτηριών.

Αφήνουμε, λοιπόν, πίσω μας το καλοκαίρι. Και καθώς ετοιμάζουμε τις αποσκευές μας για να ξεχειμωνιάσουμε μακριά από τούτο το νησί, μας έρχεται στο μυαλό το τραγούδι του Morrissey «Scandinavia»:

I was bored in a fjord

And I curse the heart and soul

Of Scandinavia

Let the people burn

Let their children cry and die

In blind asylums

«Αφήστε τους ανθρώπους να καούν. Αφήστε τα παιδιά τους να κλάψουν και να πεθάνουν σε τυφλά άσυλα»…

Καλό χειμώνα Μεσόγειος…

*Από το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη: «Το ναυάγιο της Κίχλης».

* Ο Αντρέας Πολυκάρπου είναι απόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και πολιτισμού του Παντείου πανεπιστημίου και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις στο πανεπιστήμιο του Πειραιά. Αυτήν την περίοδο είναι υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου. Το 2008 και το 2010 βραβεύτηκε από τη European Commission για δημοσιογραφικές του έρευνες και εκπροσώπησε τη χώρα του σε Σλοβενία και Κωνσταντινούπολη αντίστοιχα. Το 2017 έλαβε το διεθνές λογοτεχνικό βραβείο "Naji Naaman’s Literary Prize" 2017 ("Creativity Prize" ) από το διεθνή οργανισμό "Naji Naaman’s Foundation for Gratis Culture" (FGC)​.

[email protected]


Close