Από τον Αλέξη στον Τσίπρα

Από τον Αλέξη στον Τσίπρα

Σε λίγες ώρες, ο λαοπλάνος ηγέτης επιστρέφει στο μαντρί του...

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΑΠΙΟΥ

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος πολιτικός που εξαπατά το εκλογικό σώμα. Δεν είναι ο πρώτος που άλλα δεσμεύτηκε προεκλογικά και άλλα αντ’ άλλων κάνει μετεκλογικά. Δεν είναι ούτε καν ο τελευταίος που εζυγίσθη και εκρίθη ελλιποβαρής. 

Σε λίγες ώρες, ο λαοπλάνος ηγέτης επιστρέφει στο μαντρί του. Εκεί όπου πραγματικά ανήκει, με την ευχή να παραμείνει εκεί μέχρι την (πολιτική) ενηλικίωσή του. Η «πρώτη φορά αριστερά» αποδείχθηκε, πέραν του περιτυλίγματος, μια από τα ίδια. Οι συγκρίσεις, αναπόφευκτες. (Είναι, φαίνεται, η μοίρα που μας κατατρύχει). 

Άλλοι ήταν βέβαια, πριν από τον Τσίπρα, αυτοί που λεηλάτησαν την Ελλάδα και την οδήγησαν στον οικονομικό (και πολιτικό) εξανδραποδισμό. Ήταν όμως ο Τσίπρας που έκανε πολιτικό εμπόριο με τις ελπίδες ενός κόσμου γονατισμένου και απελπισμένου. Εμπόριο με την αξιοπρέπεια και τον πόνο των ανθρώπων που ζούσαν όπως οι παππούδες τους επί ναζιστικής κατοχής. Την μόνη περίοδο με την οποία συγκρίνονται οι κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις των μνημονίων στην Ελλάδα!  

Δεν κρίνεται όμως για αυτά που παρέλαβε ο Αλέξης Τσίπρας. Κρίνεται για όσα (δεν) έπραξε. Και κρίνεται όπως πρέπει επιτέλους να κρίνουμε αυτούς που μας εξουσιάζουν. Χωρίς ελαφρυντικά.

Αν ο Τσίπρας έλεγε απλώς… ψέματα, αν εξαπατούσε, αν διόριζε τους «άριστους», θα ήταν ακόμα ένας από τον σορό. Σε μια Ελλάδα καταρρακωμένη, εξασθενημένη και ανήμπορη από τα βάρη των «εταίρων», ο Αλέξης Τσίπρας αποδείχθηκε ολίγιστος. Χειρότερος από τα «μια από τα ίδια». Εν καιρώ τω δέοντι, οι ιστορικοί θα κρίνουν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και θα αποδώσουν… τα του Τσίπρα τον Καμμένο.

Μπορεί σήμερα ο Αλέξης να φεύγει, αλλά η Συμφωνία των Πρεσπών μένει. Στα εθνικά θέματα δεν υπάρχουν μπλε, κόκκινες και μωβ γραβάτες. Υπάρχουν κράτη που συνάπτουν συμφωνίες. Και αυτή η συμφωνία, την οποία απορρίπτει πέραν του 70% του ελλαδικού λαού, φέρει την υπογραφή του Τσίπρα (και του Κοτζιά). Μια μακρά ιστορία θυσιάστηκε στον βωμό πρόσκαιρων (και μικροπολιτικών) συμφερόντων. Δυστυχώς!

Από μια οικονομική κρίση, την τρίτη στην νεότερη ιστορία της, η Ελλάδα θα ξανασταθεί κάποτε στα πόδια της. Από μια κακή συμφωνία όμως στα εθνικά θέματα, δεν μπορεί να ξεφύγει. Το μελάνι είναι ανεξίτηλο. 

Γι’ αυτό και η Ιστορία επιστρέφει: τέσσερα χρόνια μετά το δημοψήφισμα (25 Ιουνίου 2016), ένα μνημόνιο και μια συμφωνία για ένταξη των Σκοπιών στο ΝΑΤΟ, πέφτει η αυλαία στη διακυβέρνηση Τσίπρα. 

Μία Νέμεσις, μισή… Κάθαρση. 

Υστερόγραφο 1: Το γεγονός ότι φεύγει ο Τσίπρας, δεν σημαίνει ότι ο Μητσοτάκης είναι ο πλέον κατάλληλος. Η ανικανότητα του ενός δεν είναι το μέτρο για να κριθεί ο επόμενος. Ας όψεται η ιστορική ανάγκη για μια αυτοδύναμη κυβέρνηση. Μακάρι, στη νέα εξουσία, να πρυτανεύσει η λογική. Κυρίως στα εθνικά θέματα.    

 

Υστερόγραφο 2: «Οι ‘Ελληνες ζουν σήμερα το ίδιο αίσθημα ανασφάλειας για όλες τις βασικές συνθήκες της ζωής τους που έζησαν οι Γάλλοι το 1940, οι Γερμανοί το 1945, οι Σοβιετικοί το 1991». Αυτό ήταν ένα από τα συμπεράσματα του διεθνούς συνεδρίου «Διακήρυξη των Δελφών για την Ελλάδα και την Ευρώπη», το 2015. Λίγο πριν το δημοψήφισμα, όταν λανθασμένα, πιστέψαμε στον Αλέξη Τσίπρα. Στερνή μας γνώση.

Υστερόγραφο 3: Το καλό με την Ελλάδα είναι που γράφουν. Συζητούν και γράφουν. Στα αποκαΐδια της κρίσης, γράφτηκαν πολλά βιβλία, κάποια εξαιρετικά και χρήσιμα. Ένα από αυτά είναι το βιβλίο του συνάδελφου Μιχάλη Ιγνατίου «Τρόικα – Ο Δρόμος προς την καταστροφή» (εκδ. Λιβάνη, 2015). Η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας θα μπορούσε να ήταν πολύ διαφορετική εάν ο Γιωργάκης Παπανδρέου (αλλιώς… ΓΑΠ) άκουγε εγκαίρως τις προειδοποιήσεις του Στρος Καν (πριν το θέμα με την… καμαριέρα) και δεν φοβόταν το πολιτικό κόστος. Τότε, βέβαια, ίσχυε το «λεφτά υπάρχουν»!

Καλημέρα και καλή Κυριακή! 

 

 

Home