«Βουλευτικές – Εφιάλτης» για Αβέρωφ και Άντρο;

«Βουλευτικές – Εφιάλτης» για Αβέρωφ και Άντρο;

αυτά δεν μπορούν να βρεθούν ούτε μέσα από τα συνθήματα, ούτε μέσα από τις μεγάλες υποσχέσεις, ούτε μέσα από την εξέγερση, ούτε μέσα από την αντίδραση αλλά ούτε και μέσα από τον συνεχή αρνητισμό. Αυτά προϋποθέτουν πολιτική σοβαρότητα, πολιτική υπευθυνότητα, πολιτικό προγραμματισμό και κυρίως πολιτικό βάρος

ΓΡΑΦΕΙ Ο                                                                                                                                    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ                                                                                                Twitter: @tsangarisp

Οι Βουλευτικές Εκλογές ήταν ανέκαθεν «οι εκλογές των Αρχηγών». Ήταν και είναι οι εκλογές όπου ουσιαστικά κρίνονται τα κόμματα και κατ’ επέκταση οι Αρχηγοί τους. Όπως γράψαμε και σε άλλες αναλύσεις μας, οι Βουλευτικές εκλογές είναι οι μόνες «καθαρόαιμες κομματικές εκλογές» και εξού και τα ποσοστά των κομμάτων που καταγράφονται σε αυτές καθορίζουν την πρωτιά, η οποία διατηρείται για μια 5ετία, μέχρι δηλαδή τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. 

Αν και σε αυτές τις Βουλευτικές εκλογές «παίζονται πολλά για όλους» τους αρχηγούς και όλα τα κόμματα, αυτές αποκτούν ιδιαίτερη σημασία -ειδικά μετά και από την δημοσιοποίηση των πρώτων δημοσκοπήσεων- για ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ και άρα για Αβέρωφ Νεοφύτου και Άντρο Κυπριανού. 

Στο ερώτημα ποιος βρίσκεται στη χειρότερη θέση, δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση. Είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος εδώ και 8 χρόνια είναι κυβερνών κόμμα και τώρα παλεύει να συγκρατήσει τα ποσοστά του ΔΗΣΥ και κινδυνεύει να καταγράψει ρεκόρ χαμηλών όλων εποχών ή μήπως ο Άντρος Κυπριανού ο οποίος ως αξιωματική αντιπολίτευση εδώ και 8 χρόνια παλεύει να «επανεκκινήσει» το ΑΚΕΛ με υπαρκτό τον κίνδυνο να παραμείνει και πάλι δεύτερο κόμμα και σε αυτές τις εκλογές; 

Το δεδομένο, το οποίο είναι κοινό και για τους δυο είναι πως τα πράγματα είναι δύσκολα και εξαρτώνται και οι δυο, κυρίως, από τρεις πυλώνες: Από την πορεία της πανδημίας, από την επιστροφή στην Σταθερότητα και από την πορεία του κυπριακού. 

Ας δούμε τα δυο πρώτα όμως σήμερα. 

Πρώτος πυλώνας: Πορεία Πανδημίας

Όσο γρηγορότερα επιστρέψουμε στην κανονικότητα, τόσο καλύτερα και για τους δυο. Σε ομαλοποιημένες συνθήκες, οι πολίτες θα αρχίσουν να επανέρχονται στην κανονικότητα, θα αρχίσουν να προγραμματίζουν, θα αρχίσουν να σχεδιάζουν, θα αρχίσουν να αποβάλλουν τον θυμό, το άγχος, την αβεβαιότητα. Παράγοντες που ενόσω υπάρχουν τους ωθούν σε μια αποστροφή προς οτιδήποτε θεωρείται «κατεστημένο», προς οτιδήποτε θεωρείται «συνένοχο», προς οτιδήποτε θεωρείται «στάσιμο». Και τόσο ο ΔΗΣΥ όσο και το ΑΚΕΛ, δυστυχώς για τους ίδιους, θεωρούνται ως τέτοια κόμματα από μια σοβαρή μερίδα πολιτών, η οποία ενδεχομένως να θέλει να τα τιμωρήσει. 

Αντιθέτως, αν οι συνθήκες ομαλοποιηθούν, οι πολίτες θα μπορούν και πάλι να «κοιτάξουν» την επόμενη μέρα και για το πώς θα βελτιώσουν το προσωπικό τους στάτους. Είτε επαγγελματικά, είτε οικογενειακά, είτε προσωπικά. Και για να μπορέσει να γίνει αυτό προϋποθέτει δυο βασικά πράματα: Κανονικότητα και Σταθερότητα. 

Η κανονικότητα, όπως είπαμε, δεν εξαρτάται άμεσα από τους δυο. Η κανονικότητα, αν θα επέλθει και όσο επέλθει εξαρτάται από την πορεία της επιδημιολογικής εικόνας της χώρας. Όσο βελτιώνεται, τόσο γρηγορότερα θα επέλθει η κανονικότητα. Όσο δεν βελτιώνεται, τόσο αργότερα θα επέλθει η κανονικότητα. Η βελτίωση λοιπόν της επιδημιολογικής εικόνας μπορεί μεν να μην εξαρτάται άμεσα από τους δυο, αλλά από τους δυο εξαρτάται η χειροτέρευση της. Αν δηλαδή, ο Άντρος Κυπριανού επιμένει να σιγοντάρει διαδηλώσεις που παραβιάζουν τα διατάγματα και αν ο Αβέρωφ Νεοφύτου αντί να καταδικάζει σιωπά (ευτυχώς για τα έκτροπα της Λεμεσού τοποθετήθηκε), το μόνο που μπορούν να πετύχουν οι δυο είναι να συμβάλουν στην χειροτέρευση της επιδημιολογικής εικόνας και να καθυστερούν την επιστροφή στην κανονικότητα. Τουτέστιν, σε τελική ανάλυση να ενεργούν εις βάρος των ιδίων και των κομμάτων τους διότι στέλνοντας τους πολίτες στην κάλπη μέσα σε ένα θολό και αβέβαιο περιβάλλον, οι πολίτες θα τους στρέψουν την πλάτη. 

Δεύτερος πυλώνας: επιστροφή στην Σταθερότητα

Η Σταθερότητα διασυνδέεται με την κανονικότητα. Για να έχουμε σταθερότητα είναι αδήριτη προϋπόθεση να έχουμε κανονικότητα. Αλλά όχι η μοναδική προϋπόθεση. Για να υπάρξει σταθερότητα, πρέπει να υπάρξει και σταθερή πολιτική, την οποία κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί να εγγυηθεί πλην των ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ και των άλλων δυο παραδοσιακών κομμάτων που ακολουθούν σε ποσοστά. Δηλαδή ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ, τα οποία συνήθως βρίσκονται σε συμμαχία πότε με τον ένα μεγάλο και πότε με τον άλλο στην διακυβέρνηση του τόπου. 

Κανένα άλλο κόμμα μέχρι σήμερα δεν απέδειξε ότι μπορεί να πολιτευτεί κατά τρόπο που να εμπνέει εμπιστοσύνη στους πολίτες ώστε αφενός να το προκρίνουν με την ψήφο τους και αφετέρου να το εμπιστεύονται διαχρονικά και όχι παροδικά. Απόδειξη τούτου, ότι πέραν των 4 κομμάτων, κανένα άλλο κόμμα δεν κατάφερε να επιβιώσει πέραν της 15ετίας, πλην των Οικολόγων. 

Η Σταθερότητα λοιπόν είναι αυτή που θα επιτρέψει στους πολίτες να δουν την καθημερινότητα τους με ένα θετικό φακό. Είναι αυτή που θα τους επιτρέψει να σχεδιάσουν να κτίσουν το σπίτι τους, να οργανώσουν τις διακοπές τους, να σπουδάσουν το παιδί τους, να αγοράσουν αυτοκίνητο, να αυξήσουν τα εισοδήματά τους, να πάρουν προαγωγή στη δουλειά τους, να αυξήσουν τον τζίρο της επιχείρησής τους. Είναι αυτή που θα τους επιτρέψει να μπορούν να οργανωθούν, να προγραμματιστούν, να ευημερήσουν. 

Και κακά τα ψέματα, αυτά δεν μπορούν να βρεθούν ούτε μέσα από τα συνθήματα, ούτε μέσα από τις μεγάλες υποσχέσεις, ούτε μέσα από την εξέγερση, ούτε μέσα από την αντίδραση αλλά ούτε και μέσα από τον συνεχή αρνητισμό. Αυτά προϋποθέτουν πολιτική σοβαρότητα, πολιτική υπευθυνότητα, πολιτικό προγραμματισμό και κυρίως πολιτικό βάρος. 

Όλα αυτά όμως είναι τα υπέρ κυρίως των ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ (είδε πιο πάνω γιατί) και αν Αβέρωφ Νεοφύτου και Άντρος Κυπριανού δεν τα αξιοποιήσουν τότε αυτή η εκλογική αναμέτρηση ίσως να τους κρύβει σοβαρές εκπλήξεις που ίσως μετατραπούν σε εφιάλτη…

Home