Δημόσιο Συμφέρον & Δημόσια Υπηρεσία

Δημόσιο Συμφέρον & Δημόσια Υπηρεσία

Αυτό που βλέπαμε, ήταν αυτό που πραγματικά συμβαίνει: ένας όγκος σαπίλας και διαφθοράς, επιμελώς κρυμμένος κάτω από πύργους

Ζούμε σε μια κοινωνία που δύσκολα βγαίνει απ’ το καβούκι της. Σπάνια, σχεδόν ποτέ, παρατά σπίτι και δουλειά για να βγει στον δρόμο κρατώντας ένα πλακάτ. Να διαμαρτυρηθεί. Να εκφράσει λύπη, θυμό, οργή. Να βάλει το όριο του «ως-εδώ». Δύσκολα συμβαίνει αυτό, σχεδόν ποτέ. Όταν συμβεί, είναι είδηση.

Κάποτε γεμίζαμε λεωφορεία. Σήμερα γεμίζουμε τους τοίχους των μέσων κοινωνικής εκτόνωσης. Τα λέμε ατομικά, τα καταναλώνουμε μαζικά. Η μετάλλαξη είναι εμφανής.

Η όποια νέα συλλογικότητα καθορίζεται εντός του πυρήνα της ατομικότητας. Εξαντλείται στον χώρο και στην έκταση της κοινωνικής συμβίωσης. Μέχρι τα όρια της πολυκατοικίας, του σχολικού περιβάλλοντος, της γειτονιάς, του κλαμπ και (σε κάποιες περιπτώσεις) της κομματικής ομήγυρης. Το δημόσιο συμφέρον είναι μια έννοια αφηρημένη και πεπερασμένη. Ενυπάρχει εντός του ατομικού συμφέροντος και σχεδόν πάντοτε ταυτίζεται με αυτό.

Η σχετικοποίηση του «δημοσίου συμφέροντος» εκ των πραγμάτων καθιστά την αλήθεια μια έννοια υποκειμενική και ετεροβαρή. Ένα μέτρο μπορεί να είναι καλό ή κακό αναλόγως της επίδρασης που έχει στο ατομικό συμφέρον. Ένας διεφθαρμένος πολιτικός μπορεί να είναι λίγο ή πολύ διεφθαρμένος αναλόγως της κομματικής του ταυτότητας. Ένα σκάνδαλο μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο σημαντικό αναλόγως χρώματος. Τα πάντα είναι σχετικά.

Τα πράγματα δεν είναι ποτέ γκρίζα. Είναι μπλε, κόκκινα, κίτρινα, ροζ. Κάποιες φορές είναι άσπρο – μαύρο. Αναλόγως της περίστασης.

Από τη στιγμή που σχεδόν τα πάντα είναι σχετικά και (ετερο)καθορίζονται από ανάγκες τρίτων, η αποκάλυψη μιας καθολικής αλήθειας είναι όπως τους διάττοντες αστέρες που αποκαλύπτουν το σύμπαν. Συμβαίνει μια στο τόσο. Όταν όμως συμβαίνει, είναι κάτι το συνταρακτικό. Η διαπλοκή με εικόνα και ήχο, έστω και ως προϊόν μοντάζ, δεν αφήνει περιθώριο για παρερμηνεία. Αυτό που βλέπαμε, ήταν αυτό που πραγματικά συμβαίνει σε χρόνο ενεστώτα.

Ένας όγκος σαπίλας και διαφθοράς, επιμελώς κρυμμένος κάτω από επαύλεις σε παράλιες περιοχές και πύργους σε αστικά κέντρα, κάτω από τόνους χαρτιού και κάτω από επίσημες σφραγίδες με επώνυμες υπογραφές. Τόσο μεγάλη ήταν η σαπίλα που κάναμε και εξαγωγή. Μαζική παραγωγή και ξεπούλημα.

Πέντε φορές σε επτά χρόνια άλλαξε το πρόγραμμα των πολιτογραφήσεων και κάθε φορά υποτίθεται ότι γινόταν πιο αυστηρό. Άλλαξαν τα κριτήρια τα έτη 2013, 2014, 2016, 2018 και 2019. Την έκτη φορά αποφασίστηκε να αποσυρθεί εντός ολίγων ημερών. Όποιος προλάβει, πρόλαβε.

Η βιομηχανία του γρήγορου και εύκολου κέρδους ήταν ακόμα ένα «success story». Όπως ήταν κάποτε το ΧΑΚ, η Focus, τα αξιόγραφα, το κούρεμα, η Eurocypria, οι Κυπριακές Αερογραμμές, ο Συνεργατισμός, οι πύργοι και –αύριο, μεθαύριο– θα ‘ναι το ΓεΣΥ. Όσο δεν μαθαίνουμε, θα ξαναπαθαίνουμε τα ίδια και χειρότερα. Όσο θα κτίζουμε παλάτια στην άμμο, θα τα γκρεμίζουμε οσονούπω για να τα ξανακτίσουμε την επομένη. Όσο θα κυριαρχεί το ατομικό συμφέρον, το δημόσιο συμφέρον θα μπαίνει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα.

Τώρα που το πάρτι τέλειωσε, θα έρθει και ο λογαριασμός. Και τον λογαριασμό δεν θα τον πληρώσουν οι κομπάρσοι του βίντεο, ούτε οι πρωταγωνιστές που ενέκριναν αβέρτα αιτήσεις για λόγους «δημοσίου συμφέροντος». Τον λογαριασμό θα τον πληρώσει ο Κωστής, ο Γιαννής κι η Μαρικού. Θα τον πληρώσουν οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι ασθενείς στα δημόσια νοσηλευτήρια, τα παιδιά στα δημόσια σχολεία, οι μη έχοντες στον ήλιο μοίρα. Είναι αυτοί που νιώθουν στο πετσί τους την ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης, τις επιπτώσεις της πανδημίας και τις περικοπές στα δημόσια έργα.

Κάθε ευρώ που χάνεται μέσα στον λαβύρινθο της διαφθοράς, είναι ένα ευρώ λιγότερο για το δημόσιο συμφέρον. Είναι ένα ευρώ λιγότερο για να έχουμε καλύτερα σχολεία, καλύτερο σύστημα υγείας, καλύτερο οδικό δίκτυο. Καλύτερη δημόσια υπηρεσία. Με λιγότερους άριστους, αλλά εργαζόμενους που βάζουν πάνω από όλα το δημόσιο συμφέρον.

Οι αιτήσεις με τις ελλείψεις και τις παρεκκλίσεις των απατεώνων ολκής και των συγγενών, ελέγχθηκαν και εγκρίθηκαν από στελέχη του Δημοσίου. Οι πολιτικοί έβαλαν την υπογραφή τους. Οι υπόλοιποι έβγαλαν τον σκασμό. Για λόγους «δημοσίου συμφέροντος».

ΑΠΟΡΙΑ: Μαζί με το «mea culpa» θα γίνει και επιστροφή των ιδιωτικών δωρεών στο δημόσιο;

ΠΑΝΔΗΜΙΑ: Μέχρι σήμερα ξέραμε για μέτρα που λαμβάνονται με βάση τα επιδημιολογικά κριτήρια και εισηγήσεις. Προχθές μάθαμε και για μέτρα που λαμβάνονται με βάση πολιτικά κριτήρια.

ΤΟ ΑΣΧΕΤΟ: Αέρα!

Καλή Κυριακή και Αγία Υπομονή 

Home