ΔΗΣΥ+ΑΚΕΛ Vs Κέντρο

ΔΗΣΥ+ΑΚΕΛ Vs Κέντρο

Η Αννίτα, ο κομματικός πατριωτισμός, η παρακμή του δικομματισμού, το ΕΛΑΜ και οι προεδρικές 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΑΠΙΟΥ

Να ‘χεις καταγράψει τη  χειρότερη εκλογική επίδοση από το 1976 και να πανηγυρίζεις επειδή «ψόφησε η κατσίκα του γείτονα», αυτό μόνο στην… Πινδάρου συμβαίνει. Πρώτος ο ΔΗΣΥ στις βουλευτικές, αλλά με ιστορικό πάτο για το κόμμα – μίγμα εθνικοφροσύνης, φιλελευθερισμού, συντηρητισμού, νεοκυπριωτισμού και λαϊκής δεξιάς. Αυτό δεν είναι «αχταρμάς», αλλά… σύνθεση τάσεων, απόψεων και συμφερόντων.     

Η πτώση στις εκλογές ήταν αναμενόμενη και απόλυτα βέβαιη. Το ερώτημα «πού είναι ο πάτος;» απαντήθηκε με σαφήνεια την περασμένη Κυριακή. Στο 27,77% μέχρι νεωτέρας. Από το 2013 και εντεύθεν, από την ημέρα δηλαδή που ανέλαβε το πηδάλιο της χώρας ο τέως πρόεδρος του κόμματος, η Πινδάρου, με εξαίρεση τις ευρωεκλογές της πρώτης χρονιάς, πάει απ’ το κακό στο χειρότερο. Τουλάχιστον έχουν να λένε ότι, στην Εζεκία Παπαϊωάννου πάνε χειρότερα και απ’ το χειρότερο. Κάτι είναι κι αυτό.

Ο ΔΗΣΥ από τα ύψη του 37,75% στις ευρωεκλογές του 2014, καταγράφει αλλεπάλληλα σοκ: 30,69% στις βουλευτικές του 2016 (από 34,28% πέντε χρόνια πριν), 29,02% στις ευρωεκλογές του 2019  (έχασε 8,73%) μέχρι τον ιστορικό πάτο του 27,77% στις βουλευτικές της Κυριακής. Για σκοπούς σύγκρισης και μόνο, το 2004, με τις αναταράξεις λόγω σχεδίου Ανάν, ο ΔΗΣΥ ήταν πρώτη δύναμη στις ευρωεκλογές με 28,23%.

Την ίδια περίπου (πτωτική) πορεία καταγράφει και το ΑΚΕΛ μετά την πενταετία Χριστόφια -που ξεκίνησε εν χορδαίς και οργάνοις το 2008 και ολοκληρώθηκε σαν τραγωδία το 2013. Με εξαίρεση τις τελευταίες ευρωεκλογές (και με τον αστερίσκο ότι το οριακό θετικό πρόσημο οφείλεται στις ψήφους Τουρκοκυπρίων), η πτώση της κομμουνιστικής Αριστεράς είναι χωρίς αλεξίπτωτο. Μέσα σε μια δεκαετία το ΑΚΕΛ έχασε σχεδόν το 40% των ψηφοφόρων του: 52.258 χαμένοι ψήφοι μεταξύ 2011 και 2021. Σε βάθος 20ετίας τα συμπεράσματα είναι ακόμα χειρότερα -όχι μόνο για το ΑΚΕΛ αλλά και για τον έτερο σύντροφο του στα ψηλά διαζώματα της κομματικής διαπάλης, τον ΔΗΣΥ.

Το άθροισμα ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ το 2021 είναι οριακά πάνω από το 50% επί των εγκύρων ψήφων. Πριν από 20 χρόνια, ήταν κοντά στο 70% του συνόλου. Η παρακμή του δικομματισμού είναι μεν αργή αλλά σταθερή και σηματοδοτεί τη στροφή προς νέα πεδία. Η απόρριψη του δικομματισμού από τη σιωπηλή πλειοψηφία δεν σημαίνει και αποδοχή  των υπόλοιπων κομμάτων –είτε μιλούμε για τις παραδοσιακές δυνάμεις, είτε για τα λεγόμενα κόμματα μιας χρήσης.

Εξαιρείται το ΕΛΑΜ που είναι κόμμα «ειδικού σκοπού» και όσοι θεωρούν ότι θα έχει την ίδια τύχη με το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Μπορεί να μην γίνει ποτέ κόμμα εξουσίας, αλλά ενόσω το πολιτικό προσωπικό συνεχίζει την πεπατημένη, το κόμμα αυτό θα αποκτά ρόλο ανεπιθύμητου ρυθμιστή -όπως τα κατάφερε στις βουλευτικές, εκθρονίζοντας για πρώτη φορά από το 1981 την ΕΔΕΚ από την τέταρτη θέση. Ούτε είναι τυχαίο ότι 4% των ψηφοφόρων του ΕΛΑΜ σε αυτές τις εκλογές προήλθαν από τους κόλπους της παραδοσιακής Αριστεράς. Δεν πρόκειται για στατιστικό λάθος, αν κρίνουμε από όσα συμβαίνουν με παρόμοια κόμματα στην Ευρώπη.

Την πολιτική και ιδεολογική χρεοκοπία της δεξιάς και αριστερής διακυβέρνησης αδυνατεί να την κεφαλαιοποιήσει το πολυδιασπασμένο Κέντρο. Ο χώρος που συγκεντρώνει κόμματα της κεντροδεξιάς, της κεντροαριστεράς, της οικολογίας, ακόμα και της… ασάφειας, παραμένει χίλια κομμάτια, αναζητώντας ρόλο και ταυτότητα ενόψει των προεδρικών εκλογών. Ως ρυθμιστής και όχι ως πρωταγωνιστική δύναμη.

Ο πολιτικός χάρτης διαμορφώνεται εκ νέου με σταθερή μεταβλητή την αποχή που παγιώνεται περίπου στο ένα τρίτο του εκλογικού σώματος. Οι συνεργασίες για τις προεδρικές θα αποτελέσουν πρόκριμα για την επόμενη μέρα. Το ζητούμενο δεν είναι η «απόρριψη», όπως ίσχυε μέχρι πρότινος, αλλά η «πρόσθεση» καθαρών προτάσεων και πολιτικών. Και οι καθαρές κουβέντες ξεκινούν από το Κυπριακό…  

Υστερόγραφο 1: Το πυροτέχνημα  Αβέρωφ για την προεδρία της Βουλής είναι άνευ κρότου και λάμψης. Απευθύνεται στο κομματικό ακροατήριο και επιβεβαιώνει ότι ο πολιτικός που εξέλεξε Συλλούρη το 2016, συνεχίζει τα παίγνια. Γνωρίζει καλά ο ηγήτορας της Πινδάρου ότι η υποψηφιότητα ενός βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος δεν έχει τύχη και δεν έχει σημασία το φύλο, αλλά η πολιτική που εκπροσωπεί. Αν όντως ο Αβέρωφ ήθελε να ακολουθήσει το παράδειγμα Μητσοτάκη (που επέλεξε Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Ελλάδας), ας πρότεινε Ειρήνη Χαραλαμπίδου από το ΑΚΕΛ. Γιατί όχι;

Υστερόγραφο 2: Ο λεγόμενος κομματικός πατριωτισμός μόνο πατριωτισμός δεν είναι. Είναι στείρος φανατισμός, τυφλή υποταγή και εθελοδουλία. Πατριωτισμός είναι η έμπρακτη αφοσίωση στην πατρίδα και όχι στα συμφέροντα μιας ομάδας ανθρώπων ή μιας πολιτικής κλίκας.

Το άσχετο: Καλά ξεμπερδέματα

Καλή Κυριακή και Αγία Υπομονή…

Home