Κατεβάστε τώρα το application της Offsitenews για Android & για iOS
Group google play
Group app store
mobile app

Γιορτή στο «μίλι του θανάτου»

Offsite Team -
07.06.2020 - 06:00

Γιορτή στο «μίλι του θανάτου»

Thumbnail
Είναι σπουδαίο πράγμα να ‘σαι μονδέρνος και να σε λένε «γιουνάιτετ»

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΑΠΙΟΥ 

Είναι πολύ βαριά η λέξη για να την κουβαλήσουν. Είναι ασήκωτη για την αφεντιά τους. Έχουν μάθει άλλες λέξεις. Ελαφρότερες και ήσυχες. Όμορφες και καλοντυμένες. Κάποιες, ξένες. Απ’ αυτές που κουδουνίζουν και επαναλαμβάνονται. Είναι εύκολο να επαναλαμβάνονται. 

Ξανά και ξανά. Μέχρι να πιστέψουν και οι ίδιες οι λέξεις ότι έχουν ένα κάποιο νόημα και να μην ντρέπονται. Που τις κακομεταχειρίζονται και τις πληγώνουν. Είναι ευαίσθητες οι λέξεις, αλλά όχι ευάλωτες. Ξέρουν από ανηφόρες. Ξέρουν από κακοτράχαλα βουνά. Ξέρουν και από περάσματα. Έχουν μάθει να ριζώνουν στις πιο απρόσιτες κορφές. Έχουν μάθει να αντέχουν τους πιο παγερούς χειμώνες. Να στέκονται ολόρθες στους πιο άγριους άνεμους. Είναι βαριές οι λέξεις για να ειπωθούν. 

Κουβαλούν την ελπίδα και το φως. Κουβαλούν την Αλήθεια. Ορίζουν και καθοδηγούν. Ανοίγουν δρόμους αδιάβατους, γκρεμίζουν τείχη θεόρατα, γεννοβολούν και ανθίζουν τις ψυχές των ανθρώπων. Αλλάζουν τις μοίρες του Γένους. Είναι πολύ βαριά αυτή η λέξη για να την κουβαλήσουν. 

Κάνουν πως δεν την βλέπουν. Την προσπερνούν. Και αν κάποτε, από τύχη, σκοντάψουν πάνω της, τη διαολοστέλνουν γιατί μπήκε στο διάβα τους. Ήθελαν, λένε, να πάνε περίπατο. Ήθελαν, λένε, να πάνε για καφέ. Ήθελαν, λένε, να γιορτάσουν. Είναι, λένε, γιουνάιτετ. Τι όμορφα που ακούγονται οι δικές τους λέξειςΑσπόνδυλες και άνευρες, ατάκτως ερριμμένες, φαντασιόπληκτες και προδομένες. 

Τι ωραία όμως που κουδουνίζουν στα αυτιά των ανθρώπων! Τι σπουδαίο πράγμα είναι η σκλαβιά! Η κλεψιά, το άδικο το συγχωρεμένο, το καμπαναριό χωρίς την καμπάνα, η εκκλησιά χωρίς σταυρό και εικονίσματα, το νεκροταφείο με τα σπασμένα μάρμαρα, η θάλασσα της Κερύνειας με φραπέ και smart phone στο χέρι!  

Μπουλούκια – μπουλούκια γλεντούν οι μουσαφιραίοι που κάποιοι μπορεί να τους περάσουν και για «τουρίστες». Είναι ίσως καλύτερα να τους περνούν για τουρίστες. Ένας τουρίστας έχει δικαιώματα. Δεν έχει πολλές υποχρεώσεις. Δίνει χαρά στο παζάρι και δουλειά στους εμπόρους των εθνών που λένε «τι όμορφη που ‘ναι η κατοχή!» 

Πόσο μακριά είναι το Κομπανί, το Αφρίν και η Τρίπολη. Πόσο πιο μακριά είναι ο Έβρος, το Καστελόριζο και το Αιγαίο. Κανείς δεν ξέρει που πέφτει η Πόλη, ο Πόντος, το Ριζοκάρπασο. Τι ωραία που ‘ναι η λησμονιά! 

Είναι σπουδαίο πράγμα να λησμονείς. Να λησμονείς τον τόπο σου, τους προγόνους σου, την ίδια την Αλήθεια. Είναι σπουδαίο πράγμα να ‘σαι μονδέρνος και να σε λένε «γιουνάιτετ»! Να θέλεις να γκρεμίσεις τα οδοφράγματα «αποδώ και αποκεί» και να γιορτάσεις, όπως τότε που γιόρταζες γιατί «έπεσε το τείχος της Λήδρας». Θυμάσαι τη γιορτή στο «μίλι του θανάτου»; Θυμάσαι; Πέρασε καιρός και ίσως να χρειάζεται να στηθεί ξανά μια γιορτή. 

Μια γιορτή της σκλαβιάς και της λησμονιάς. Να πάρεις και πεσκέσι κανένα οικόπεδο και να κουβεντιάσεις όμορφα, φανταστικά πράγματα. Να αγκαλιαστείς, να σταυροφιληθείς και να πιείς στην υγειά της ειρήνης και της συμφιλίωσης. Να μεθύσεις με ζιβανία και να γελάσεις σαν λεύτερος. Ζωή σαν παραμύθι. 

Είναι πολύ βαριά αυτή η λέξη για να χωρέσει σε αυτό το παραμύθι. Είναι πολύ βαριά για την πούμε. Την αφήνουμε να πέσει χάμω. Όπως τους ρότσους που φυτρώνουν πάνω στη ρημαγμένη γη. Τη λένε Ελευθερία. 

Υστερόγραφο: Δεν φταίνε οι τοίχοι και τα συνθήματα. Δεν φταίνε οι λέξεις. Φταίνε τα αρρωστημένα μυαλά που μας κρατούν φυλακισμένους στον Άδη, να σπρώχνουμε το βράχο στην κορυφή ενός βουνού και όταν κοντεύουμε, να ξανακυλά η πέτρα κάτω και να την ανεβάζουμε ξανά. Μπορεί η μοίρα του Σίσυφου να είναι η μοίρα του ανθρώπου, αλλά δεν είναι η μοίρα των λαών. Κι αν υπήρχε Όσκαρ Πολιτικής Βλακείας θα το ‘χαμε πάρει πάμπολλες φορές. Δεν υπάρχει. Υπάρχει μια πολιτική ηγεσία που επιμένει να κάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά και κάθε φορά να πιστεύει ότι θα έχει διαφορετικό αποτέλεσμα. Όχι κατ’ ανάγκη καλύτερο, αλλά διαφορετικό. Ευτυχώς, υπάρχει και ένας λαός που μπορεί να κάνει χίλια πράγματα λάθος, αλλά τουλάχιστον ξέρει να επιβιώνει. Έμαθε. 

Υστερόγραφο 2: Όσοι επικαλούνται τους εγκλωβισμένους για να υποστηρίξουν τα «ανοιχτά οδοφράγματα» θα ‘πρεπε τουλάχιστον να ντρέπονται. Ας τους αφήσουν έξω από την «προεκλογική τους». Δεν είναι για αυτό το λόγο που επιμένουν στη διάνοιξη των σημείων διέλευσης. Ας είναι τουλάχιστον ειλικρινείς…   

Υστερόγραφο 3: Το συναπάντημα της σχολής ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ στα οδοφράγματα δεν είναι τυχαίο. Ούτε είναι τυχαίο που οι ομοιότητες των πολιτικών τους είναι περισσότερες από τις διαφορές τους. 

Το άσχετο: Δεν Ξεχνώ 

Καλή Κυριακή και Αγία Υπομονή 

Home