Η ήττα της Δημοκρατίας

Η ήττα της Δημοκρατίας

agapiou
Αν δεν ψηφίσατε, προσπέραστε. Αυτό το κείμενο μπορεί να ενοχλήσει

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΑΠΙΟΥ

Πολλούς νικητές και ένα μεγάλο χαμένο είχαν οι χθεσινές Ευρωεκλογές. Η Δημοκρατία έχασε κατά κράτος. Νίκησε η αδιαφορία, η απαξίωση, η απογοήτευση. Νίκησε η Αποχή.  

Τα κόμματα σήμερα πανηγυρίζουν τις «πρωτιές», τις «νίκες» και τα φουσκωμένα ποσοστά, αλλά η σακούλα με τα κουκιά είναι τρύπια. Σε μια αναμέτρηση όπου το πολιτικό διακύβευμα ήταν υψηλό, το ενδιαφέρον πολυδιάστατο και οι επιλογές πιο πολλές από ποτέ (13 συνδυασμοί και συνολικά 72 υποψήφιοι), η αποχή σταμάτησε στο 55,01%. Πανωλεθρία, πατατράκ, φιάσκο. Κι' όμως η ήττα έμεινε ορφανή. Ξανά. 

Σύμπτωση που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σύμπτωση. Είναι μονιμότητα. Μια ανοιχτή πληγή για τις δημοκρατικές διαδικασίες. Είναι πάντως αλήθεια ότι το φαινόμενο απασχολεί τους (πλείστους) πολιτικούς. Ασχολούνται με την αποχή δύο ολόκληρες ώρες: μια ώρα πριν τα exit polls και μια ώρα μετά. Στον ελεύθερο τους χρόνο. Τόσο τους ενδιαφέρει! Τελεία. 

Εάν πραγματικά τους έκαιγε, θα λάμβαναν μέτρα. Μέτρα όπως η οριζόντια ψηφοφορία, τα δημοψηφίσματα, η διαφάνεια και ο άμεσος έλεγχος των θεσμών, η ηλεκτρονική ψηφοφορία, η τιμωρία της διαπλοκής -και όχι η επιβράβευση της με διορισμούς και αξιώματα. Αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.  

Εκείνο που τους καίει είναι να συντηρούν ένα πελατειακό κράτος με ολοένα λιγότερους «πελάτες». Να συντηρούν ένα σύστημα  διαπλοκής με κανόνες αδιαφάνειας και κομματικούς διορισμούς σε ημικρατκούς. Να συντηρούν τη λεηλασία του κράτους και του δημόσιου πλούτου με ωφελήματα, αποδοχές και ρουσφέτια. Πολιτεύονται κοντόφθαλμα με γνώμονα το δικό τους (προσωπικό ή κομματικό) συμφέρον, αλλά αυτό είναι αρκετό για να τους κρατά στην εξουσία. Παλιά τους τέχνη.

Όσο όμως η εξουσία δεν διέπεται από κανόνες ηθικής και πολιτικής πρακτικής, τόσο ο κόσμος θα απομακρύνεται από την εσωστρέφεια μιας… ελίτ που κόπτεται μόνο για την (δική της) καρέκλα. 

Και θα συνεχίσει να το κάνει, όσο έχουμε μια κοινωνία που βολεύεται με την ψευδαίσθηση ότι «όλοι είναι οι ίδιοι» ή ότι η αποχή «στέλνει μηνύματα». Μια παρατημένη κοινωνία που δεν μπορεί να έχει περισσότερες απαιτήσεις από την εξουσία που η ίδια αρνείται να ορίσει. Μια κοινωνία του καναπέ, του φραπέ και του χαβαλέΜια κοινωνία παραδομένη στη μοιρολατρία της. 

Αυτό είναι και το τελικό επίσημο αποτέλεσμα: Η Δημοκρατία έχασε. Η Αποχή νίκησε. Οι φελλοί επιπλέουν. Ξανά. 

Υστερόγραφο: Πριν από χρόνια, συνομιλώντας με ένα εκλογολόγο, μου ‘χε πει σε μια στιγμή ειλικρίνειας αυτό που όλοι βλέπουμε, αλλά δημόσια δεν λέμε. «Δεν μας ενδιαφέρουν αυτοί που δεν θα ψηφίσουν. Δεν έχουν σημασία. Μας νοιάζουν μόνο αυτοί που θα πάνε. Αυτοί που κρίνουν το αποτέλεσμα». Ζήτω η Αποχή!  

Υστερόγραφο (2): Κάποτε ένας πολιτικός είχε γράψει ένα άρθρο στην εφημερίδα "Φιλελεύθερος" με τίτλο "Ζητείται λαός". Ακόμα τον ψάχνουμε... 

Home