Μάρκος Τράγκολας

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΑΠΙΟΥ

Εάν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον είχαμε εφεύρει. Να τον δημιουργήσουμε. Να ανάψουμε ένα κερί μέσα στην άβυσσο της απόλυτης φρίκης που ξεκίνησε από ένα φρεάτιο με τη μάνα και έκλεισε σε μια λίμνη με την κόρη. Σε μια απόσταση 59 ημερών. 

Αν συνεχιζόταν, μπορεί και να πιστεύαμε ότι αυτό που βλέπαμε ήταν φυσιολογικό. Να ψάχνεις σε ορυχεία, μολυσμένες λίμνες και ξεραμένα πηγάδια, νεκρές σορούς. Να ψάχνεις γυναίκες και παιδιά. Μια επανάληψη που κάνει τη φρίκη να μοιάζει ρουτίνα και τα μαζεμένα κοράκια αθώες περιστερές. Ένα κομμάτι της καθημερινότητας. Μια επανάληψη (που) τη συνηθίζεις. 

Ευτυχώς τέλειωσε. Για την ώρα. Δεν υπάρχουν άλλα θύματα μας λέει η Αστυνομία που αύριο-μεθαύριο θα ξαναπάει δικαστήριο και θα ξαναζητήσει την κράτηση του αμετανόητου. Για άλλες οκτώ μέρες. Για τα εφτά θύματα. Που θα μπορούσε να ήταν έξι, μπορεί να ήταν και πέντε, μπορεί και δύο -τα δύο πρώτα, η Λιβία και η Ελένα που σήμερα κηδεύονται μαζί στο Αρεδιού. 

Στην κηδεία θα ‘ναι και η ομάδα που τις βρήκε «για να ολοκληρώσει την αποστολή της». Να τους απευθύνει τον ύστατο χαιρετισμό μαζί με τις μυριάδες συγγνώμη μιας κοινωνίας. Οι ενοχές πολλές,  τα «γιατί» αμέτρητα, η οργή απύθμενη. Μόνη παρηγοριά ότι τις βρήκαμε. Νεκρές, αλλά τις βρήκαμε. Και σήμερα κηδεύουμε τις πρώτες. 

Μέσα σ’ αυτό το τοξικό περιβάλλον (και εν μέσω μιας προεκλογικής), βρήκαμε μια κάποια λύτρωση στο πρόσωπο του Διευθυντή της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Ο Μάρκος Τράγκολας, με την ομάδα του και τους δύτες της Brasal, έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνουν. Τη δουλειά τους. Και κάτι παραπάνω

Το πήραν προσωπικά. Το είδαν ανθρώπινα. Το ένιωσαν. Δεν ήταν απλά μια ακόμα δουλειά. Δεν ήταν μια δύσκολη δουλειά. Ήταν μια αποστολή. Μια εξαιρετικά δύσκολη αποστολή που απαιτεί «ομαδικότητα, λήψη αποφάσεων, διαχείριση χρόνου, αξιολόγηση και εκτίμηση δεδομένων και κινδύνων, αξιολόγηση πληροφοριών, υποκίνηση προσωπικού, ηθικό και ασφάλεια της ομάδας, καθορισμό στόχων». Μια αλληλουχία πράξεων που για να ‘χεις αποτέλεσμα, χρειάζεται να καταθέσεις μυαλό, ρώμη και ψυχή. Να βρίσκεις κουράγιο για να ψάξεις ένα μέτρο παρακάτω. Μέχρι τέλους. Μέχρι να μην υπάρχει άλλη σπιθαμή που δεν έψαξες, μέχρι να βρεις και την τελευταία σορό. Ένα σαπουνοποιημένο σώμα ενός 6χρόνου μωρού. Τι φρίκη! 

Σε αυτές τις 59 μέρες, ο Μάρκος Τράγκολας έκανε τη δουλειά του και κάτι παραπάνω. Ήταν αυθεντικός, άμεσος και ανθρώπινος. Μίλησε στις ψυχές μας. Είχαμε ανάγκη την παρηγοριά του. Δεν είμαστε τέρατα, είμαστε άνθρωποι. Απέναντι στον αμετανόητο, έχουμε τον Μάρκο Τράγκολα. Τον Διευθυντή της Πυροσβεστικής που έκανε τη δουλειά του και κάτι παραπάνω. Τον ευχαριστούμε. 

 

16