Κατεβάστε τώρα το application της Offsitenews για Android & για iOS
Group google play
Group app store
mobile app

Ο εχθρός του Αβέρωφ και των άλλων και ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο

Παναγιώτης Τσαγγάρης -
27.12.2021 - 06:27

Ο εχθρός του Αβέρωφ και των άλλων και ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο

Η εικόνα είναι πολύ καθαρή. Φτάνει να την δούμε. Σε δυο επίπεδα. Στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και σε πολιτικό επίπεδο…

ΓΡΑΦΕΙ Ο                                                                                                                                    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ                                                                                                Twitter: @tsangarisp

Τις προάλλες ο Αβέρωφ Νεοφύτου εξήγγειλε (22/12/21)  και επίσημα την υποψηφιότητά του για τις Προεδρικές εκλογές του 2023, την οποία όπως είπε θα την θέσει εντός των διαδικασιών του Δημοκρατικού Συναγερμού. Ως γνωστό, οι υποψηφιότητες στον ΔΗΣΥ θα τεθούν την 10η Ιανουαρίου 2022 και η τελική απόφαση θα παρθεί από το Ανώτατο Συμβούλιο 12 Μαρτίου 2022. Νοείται πως αν δεν υπάρξει άλλη υποψηφιότητα την 10η Ιανουαρίου, το Ανώτατο απλώς θα επικυρώσει και τυπικά την υποψηφιότητα Αβέρωφ. 

Ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ επέλεξε ένα τρόπο διαφορετικό να εξαγγείλει την δική του υποψηφιότητα. Για την επικοινωνιακή ανάγνωση του τρόπου αυτού δεν θα αναφερθώ μιας και σε αυτήν αναφέρεται και ο φίλος και πρώην συνάδελφος Ανδρέας Κωστουρής, του οποίου η Άποψη φιλοξενείται κάθε Κυριακή στην Brief (μπορείτε να την διαβάσετε εδώ).  

Η Στήλη θα ασχοληθεί με κάτι άλλο. Για τον μεγαλύτερο εχθρό του Αβέρωφ. Αλλά και όχι μόνο του Αβέρωφ, αλλά και του Νικόλα, του Στέφανου και όποιου άλλου πολιτικού αρχηγού αποφασίσει να ασχοληθεί σοβαρά με τα μεγάλα προβλήματα του τόπου. 

Προτού όμως υπεισέλθουμε σε αυτό, αντιγράφω μερικά λόγια από την εξαγγελία Αβέρωφ, τα οποία βοηθούν -εκτιμώ- στην συλλογιστική που αναπτύσσεται στην Στήλη. Είπε μεταξύ άλλων ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ: «Στους φιλόδοξους συλλογικούς μας στόχους, αντίπαλοί μας ήταν και είναι ο λαϊκισμός, οι ακρότητες και η διχόνοια. Κακά τα ψέματα: δεν αρκούν οι καλές προθέσεις, οι ωραίες θεωρίες και οι δημόσιες σχέσεις. Τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με γνώση. Σφυρηλατώντας συστηματικά τις ευρύτερες δυνατές συναινέσεις. Αλλά και θέτοντας τα πολιτικά κόμματα ενώπιον των ευθυνών τους. Εδώ και 30 χρόνια στην κεντρική πολιτική σκηνή, με υπομονή και μετριοπάθεια, φέρνω αποτελέσματα  με θετικό πρόσημο στη χώρα μας. Ποτέ δεν κρύφτηκα. Ποτέ δεν απέφυγα να βγω μπροστά. Με καθαρές θέσεις και καθαρές λύσεις, προς όφελος της κοινωνίας και της οικονομίας».

Λαϊκισμός, ακρότητες, διχόνοια. Αυτά τα τρία χαρακτήρισε ο Συναγερμικός Πρόεδρος ως τους μεγαλύτερους αντιπάλους, εχθρούς κατά της ανάπτυξης και της σταθερότητας. 

Και έχει δίκαιο. Και αυτά δεν αποτελούν εχθρό μόνο για τον Αβέρωφ. Αποτελούν εχθρό και για τον Στέφανο αλλά και για τον Νικόλα. Και αναφέρομαι στους Αρχηγούς των τριών μεγαλύτερων κομμάτων του τόπου, οι οποίοι μπορούν και να δημιουργήσουν και να συμβάλουν στις προσπάθειες σταθερότητας και ανάπτυξης. 

Η εικόνα είναι πολύ καθαρή. Φτάνει να την δούμε. Σε δυο επίπεδα. Στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και σε πολιτικό επίπεδο. 

Αν τα Social Media, τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, μας προσφέρουν και κάτι θετικό, είναι ακριβώς αυτό: Την εικόνα του λαϊκισμού, της ακρότητας και της διχόνοιας, τοξικότητας. Η δουλειά ενός Κόμματος, ενός Πολιτικού, δεν είναι να ακολουθεί την τάση των Social Media αλλά να οδηγεί την τάση στην ορθή κατεύθυνση αν αυτή εκτραπεί στην ακρότητα, τοξικότητα και λαϊκισμό. Άλλωστε η τάση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης πόρρω απέχουν από την πραγματικότητα, όπως έδειξαν οι δυο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, οι Προεδρικές του 2018 και οι Βουλευτικές του 2021. 

Αυτό όμως είναι το ένα. Υπάρχει και το άλλο, στο οποίο προφανώς είναι σε αυτό που αναφέρεται ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Στον λαϊκισμό, στην ακρότητα και στην διχόνοια, μεταξύ των ιδίων των κομμάτων και εντός και εκτός του Κοινοβουλίου. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το θέμα της Μεταρρύθμισης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Από λαϊκισμό και ακρότητα καταλήξαμε από 5 Δήμους που προνοούσε η πρώτη μελέτη των εμπειρογνωμόνων να συζητούμε 20 και 22 Δήμους από τους σύνολο 30 που έχουμε σήμερα. Και αυτό δεν αφορά μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και το ίδιο το ΔΗΣΥ και την κυβέρνηση. 

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου λοιπόν έχει δίκαιο. Εχθρός της Προόδου και της Ανάπτυξης δεν είναι άλλος από τον λαϊκισμό, την ακρότητα και την διχόνοια. Η Στήλη θα εισηγείτο και κάτι άλλο στον Αβέρωφ αλλά και στους Στέφανο, Νικόλα, Σιζόπουλο και άλλους: 

Ας κάνουν ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο. Πρώτα μεταξύ τους και μετέπειτα με την Κοινωνία (βγαλμένο από τον Rousseau). Ότι πρώτιστο και υπέρτατο καθήκον και προσπάθεια τους θα είναι η σταθερότητα, η ευημερία, η ανάπτυξη και η πρόοδος. Να συμφωνήσουν την «Κύπρο του 2040» και ότι θα πολιτευτούν μακριά από λαϊκισμό, ακρότητες και διχόνοιες… Ας το δουν άλλωστε και αλλιώς: Είναι ο κοινός, αμοιβαίος φόβος που οδηγεί σε μια συγκροτημένη κοινωνία (και κατ’ επέκταση στην σταθερότητα και στην ανάπτυξη) και όχι μέσα από την καλή θέληση (Hobbes). Και αν δεν είναι τώρα η ώρα να φοβηθούν όλοι (έχοντας και κατά νου τα ποσοστά τους στις Βουλευτικές), πότε θα είναι;   

Χριστουγεννιάτικο πνεύμα παρά ρεαλιστικό; Ίσως… 

Καλές Γιορτές και καλό νέο έτος 2022 να φτάσουμε και να έχουμε… 

Χάρης, Τορναρίτης, Αννίτα, Δίπλαρος, Γεωργίου, Δημήτρης…

Παναγιώτης Τσαγγάρης -
20.06.2022 - 06:27

Χάρης, Τορναρίτης, Αννίτα, Δίπλαρος, Γεωργίου, Δημήτρης…

Αν αύριο αυτή η Εξάδα μαζί με τον Αβέρωφ (Επτάδα δηλαδή) δεν καταφέρει για παράδειγμα να περάσει δεύτερο γύρο, θα έχει μούτρα ο οποιοσδήποτε από αυτούς τους 7 να διεκδικήσει εκ νέου θέση στην Ηγεσία; Νομιμοποιείται; Εννοείται πως όχι. Και καλό είναι να ξυπνήσουν στην Πινδάρου…

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ

Twitter: @tsangarisp

Η επόμενη μέρα στο ΔΗΣΥ είναι μια από τις εξισώσεις και τις προεκτάσεις των Προεδρικών εκλογών. Όπως είναι οι ενδοκομματικές διαδικασίες στην Πινδάρου, οι ενδοκομματικές εκλογές για εκλογή νέας ηγεσίας του κόμματος γίνονται αμέσως μετά τις εκάστοτε Προεδρικές εκλογές. Χρονικά δεν παίζει ρόλο αν θα είναι Απρίλιο 2023 ή Ιούνιο 2023. Αυτό που έχει σημασία είναι πως οι Προεδρικές εκλογές σηματοδοτούν και την λήξη της πενταετούς θητείας της ηγεσίας του ΔΗΣΥ και όσοι θέλουν να βρίσκονται στο πηδάλιο του κόμματος θα πρέπει να περάσουν από την διαδικασία των εκλογών. 

Ο ΔΗΣΥ βρίσκεται ενώπιον της δεύτερης μεγαλύτερης διάσπασης στην ιστορία του, μετά από τα γεγονότα του 2003 και του 2004 όπου το 2003 διασπάστηκε λόγω και της δεύτερης Συναγερμικής υποψηφιότητας ενώ μετέπειτα στις πρώτες ευρωεκλογές που έλαβαν χώρα βρέθηκε και δεύτερος συνδυασμός συναγερμικών υποψηφίων. Δυο γεγονότα που οδήγησαν αρκετά στελέχη στην έξοδο από την Πινδάρου είτε αυτοβούλως είτε με κομματική απόφαση διαγραφής τους.    

Αυτή τη φορά τα πράγματα ίσως να είναι και χειρότερα. Διότι ενώ μεν το 2003 ο μ. Αλέκος Μαρκίδης αποφάσισε να κατέλθει υποψήφιος έχοντας και αρκετά ελαφρυντικά υπέρ του ενώ τώρα ο Νίκος Χριστοδουλίδης λειτούργησε εντελώς διασπαστικά και εντελώς περιφρονητικά έναντι του ΔΗΣΥ και των Συναγερμικών αλλά την ίδια ώρα φαίνεται πως θα είναι και ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης του Νίκου Αναστασιάδη και του ΔΗΣΥ, δηλαδή του ΔΗΚΟ και ίσως ΕΔΕΚ (και ίσως και της ΔΗΠΑ). Κάτι που δημιουργεί μια υπολογίσιμη πλέον τάση, η οποία ενδεχομένως να απειλήσει την υποψηφιότητα του ΔΗΣΥ, του Αβέρωφ Νεοφύτου, ή ακόμη να βρεθούν οι δυο τους (Αβέρωφ Νεοφύτου και Νίκος Χριστοδουλίδης) απέναντι στον δεύτερο γύρο (όλα αυτά, και κατά πόσο θα είναι έτσι τα πράγματα, θα αρχίσουν να φαίνονται από Σεπτέμβριο, Οκτώβριο). 

Ενόψει τούτων, η ηγεσία του ΔΗΣΥ οφείλει να προστατεύσει την παράταξη. Αυτή είναι που κρίνεται. Όλη η ηγεσία και όχι μόνο ο Αβέρωφ. Ο Αβέρωφ είναι ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ και ο υποψήφιος του κόμματος, ο οποίος επιλέχθηκε ομόφωνα μέσα από τις καταστατικές διαδικασίες. Όμως πέραν του Αβέρωφ, έχουμε και τον Χάρη Γεωργιάδη (Αναπληρωτής Πρόεδρος), τον Νίκο Τορναρίτη (3ος τη τάξει στο ΔΗΣΥ ως Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος) καθώς και τους 3 Αντιπροέδρους (Αννίτα Δημητρίου, Ευθύμιος Δίπλαρος και Γιώργος Γεωργίου). Από την εξίσωση δεν μπορεί βεβαίως να μείνει εκτός και ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΣΥ, Δημήτρης Δημητρίου. Αυτοί οι έξι μαζί με τον Αβέρωφ έχουν και την ευθύνη. Την ευθύνη των ποσοστών, την ευθύνη της προεκλογικής, την ευθύνη του αποτελέσματος των εκλογών. 

Η πλειοψηφία των πιο πάνω προσώπων (εξαιρουμένου μάλλον του Γ. Γεωργίου) κοιτάζει και την επόμενη μέρα των Προεδρικών Εκλογών αφού είναι λογικό και φυσιολογικό είτε να επαναδιεκδικήσουν την ίδια θέση στην ηγεσία του κόμματος είτε ακόμη ο καθένας τους και υψηλότερα αξιώματα. Ωστόσο αυτό που θα πρέπει να αντιληφθούν και να κατανοήσουν είναι πως για να θεωρείται ‘πολιτικά φυσιολογικό και λογικό και θεμιτό’ να διεκδικείς αξιώματα στην ηγεσία ενός κόμματος θα πρέπει να έχεις και καλά αποτελέσματα. Όταν  μάλιστα τα αποτελέσματα είναι μόλις μερικούς μήνες πριν την διεκδίκηση σου για μια θέση στην εξουσία. Άλλωστε στην πολιτική όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Αν αύριο αυτή η Επτάδα δεν καταφέρει για παράδειγμα να περάσει δεύτερο γύρο, θα έχει μούτρα ο οποιοσδήποτε από αυτούς τους 7 να διεκδικήσει εκ νέου θέση στην Ηγεσία; Νομιμοποιείται; Εννοείται πως όχι. Ή αν στις Προεδρικές αυτή η Επτάδα καταγράψει ιστορικό χαμηλό, θα μπορεί κάποιους από αυτούς τους επτά να μιλά για την επόμενη μέρα; Για να πάρει τον ΔΗΣΥ, που; Και να τον οδηγήσει, που; 

Τα πράγματα δεν είναι αστεία. Ούτε και είναι εκλογές μόνο του Αβέρωφ αυτές. Ποτέ οι εκλογές δεν είναι του ενός ούτε και θα είναι ποτέ του ενός σε μια Παράταξη. Την όποια παράταξη. Ποτέ δεν ήταν οι εκλογές του Αναστασιάδη, ποτέ του Κληρίδη. Ήταν οι εκλογές του ΔΗΣΥ. Είναι οι εκλογές του ΔΗΣΥ. Του ΑΚΕΛ. Του ΔΗΚΟ. Και καλό είναι να ξυπνήσουν στην Πινδάρου, διότι η επόμενη μέρα για την Επτάδα της Ηγεσίας θα είναι η ίδια και για τους επτά. Αν είναι μαύρη, θα είναι και για τους επτά. Αν είναι άσπρη, θα είναι και πάλι και για τους επτά. 

Home