Ο Χάρης έχει… δίκαιο

Ο Χάρης έχει… δίκαιο

Σε ένα σοβαρό κράτος, μετά το σεισμό του Μαρτίου του 2013, δεν θα γινόταν ποτέ το σόου του Αυγούστου του 2019

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΑΠΙΟΥ 

Αυτό δεν είναι σοβαρό κράτος. Αυτό είναι μπάχαλο. 

Να ψηφίζεις ένα νόμο τον Αύγουστο, ο οποίος κατά 99% θα αλλάξει τον Οκτώβριο. Αν στο μεταξύ δεν αναπεμφθεί μέχρι τη Δευτέρα-Τρίτη. Χειρισμοί της κακιάς ώρας σε ένα πάρα πολύ σοβαρό θέμα. Και δεν μιλούμε για τις εκποιήσεις. Μιλούμε για τη «χρηματοπιστωτική σταθερότητα» την ώρα που (υποτίθεται ότι) η οικονομία βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης, η ανεργία κατακρημνίζεται στην προ-της-κρίσης περίοδο και οι μισθοί ανεβαίνουν.

Δεν είναι παίξε-γέλασε η «χρηματοπιστωτική σταθερότητα». Είναι μεγάλο πράγμα. Τόσο μεγάλο, που μέχρι και οι μανδαρίνοι της Φρανκφούρτης εξέφρασαν «μεγάλη ανησυχία» για το ράβε-ξήλωνε της κυπριακής Βουλής. «Οι επιδιωκόμενες τροποποιήσεις στο πλαίσιο των εκποιήσεων θα επιβαρύνουν τις προοπτικές για την επιτυχή ολοκλήρωση πωλήσεων πακέτων ΜΕΔ», λέει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δηλαδή, οι κυπριακές τράπεζες με δείκτη ΜΕΔ πέραν του 30%, είναι ιδιαίτερα ευάλωτες ακόμα και στα πιο μικρά ρίχτερ ενός χρηματοπιστωτικού κλυδωνισμού. Μια ωρολογιακή βόμβα στην οικονομία. 

Έξι χρόνια μετά το κούρεμα και ακόμα προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα ισχυρό νομικό πλαίσιο που αφενός θα παρέχει στο χρηματοπιστωτικό σύστημα την εργαλειοθήκη να κυνηγήσει μέχρι τέλους τους στρατηγικούς κακοπληρωτές και αφετέρου, θα προστατεύει τους συνετούς δανειολήπτες που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους επειδή κάποιοι έπαιξαν κορώνα – γράμματα την οικογενειακή τους «σταθερότητα» πριν έξι χρόνια στις Βρυξέλλες. Ζούμε ένα “success story” σε δόσεις. 

Ο πρώτος νόμος για τις εκποιήσεις ψηφίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 από την συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής. Ακολούθησε το πλαίσιο αφερεγγυότητας (το 2015), νέος νόμος για τις εκποιήσεις και την πακετοποίηση των δανείων (2018), οδηγίες και κώδικας συμπεριφοράς της Κεντρικής Τράπεζας για τις «βιώσιμες αναδιαρθρώσεις» και το περιβόητο σχέδια «Εστία» για προστασία (υποτίθεται) των ευάλωτων δανειοληπτών. Για να φτάσουμε, τον Αύγουστο του 2019, να συζητούμε ξανά την αλλαγή του νόμου των εκποιήσεων γιατί αποδείχθηκε ότι ήταν μια τρύπα στο νερό.  

Όπως μια τρύπα στο νερό θα αποδειχθεί και ο νέος νόμος, ο λεγόμενος «νόμος του ΔΗΚΟ». Μια απόφαση προσωρινή που θα αλλάξει, όπως προανάγγειλε ο κεντρικός τραπεζίτης, τον Οκτώβριο. Ένας νόμος που δίνει το δικαίωμα στον Χρηματοοικονομικό Επίτροπο να επεμβαίνει σε θέματα που αφορούν την αρμοδιότητα της Κεντρικής Τράπεζας, αφήνει εκτός ομάδες δανειοληπτών και βρίθει ερωτημάτων για την συνταγματικότητα του. Ένας νόμος με ημερομηνία λήξης. Μέχρι τη Δευτέρα-Τρίτη ή τον Οκτώβρη.   

Γι’ αυτό έχει δίκαιο ο Χάρης Γεωργιάδης που λέει ότι και ο νέος νόμος είναι «προβληματικός».

Όπως «προβληματικός» ήταν και ο προηγούμενος νόμος που ψήφισε η Βουλή, όπως βέβαια «προβληματική» ήταν και η πρόταση που κατέθεσε η κυβέρνηση, όπως προβληματική αποδεικνύεται η ιστορία για τις εκποιήσεις και την προστασία όσων πλήρωσαν το κόστος της κρίσης επειδή κάποιοι τους κούρεψαν. 

Εάν όμως πραγματικά ο Υπουργός Οικονομικών ενδιαφερόταν (όπως δήλωνε προχθές) να ετοιμαστεί «μια πιο καλά ολοκληρωμένη και βελτιωμένη πρόταση», δεν θα διαβουλεύονταν μόνο με τη Φρανκφούρτη και τους τραπεζίτες. Εάν όντως τον ενδιέφερε ένα δίκαιο και ισορροπημένο νομοθετικό πλαίσιο, θα αναζητούσε συναίνεση εντός και εκτός Βουλής και δεν θα έβαζε το πιστόλι στον κρόταφο κανενός για ένα τόσο σημαντικό θέμα. Αλλά τι να περιμένεις από τον Υπουργό που εξαφάνισε από τον τραπεζικό χάρτη τον «πλήρως ανακεφαλαιοποιημένο και βιώσιμο» Συνεργατισμό;  

Σε ένα σοβαρό κράτος όμως, μετά το σεισμό του Μαρτίου του 2013, δεν θα γινόταν ποτέ το σόου του Αυγούστου του 2019. Θα είχαν προληφθεί μέτρα τόσο για την «χρηματοπιστωτική σταθερότητα», όσο κυρίως για την προστασία των πολιτών. Στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος. Και όχι στο όνομα του χρήματος… 

Υστερόγραφο 1: Στο τραπεζικό σύστημα υπάρχουν περίπου 10,3 δισεκατομμύρια ΜΕΔ. Από αυτά, εκτιμάται ότι μόλις το 20% (περίπου ένα δις) αφορά μικρομεσαία νοικοκυριά και τα υπόλοιπα αφορούν δάνεια που έδιναν αβέρτα οι κυπριακές τράπεζες τον καιρό της φούσκας σε μεγάλες εταιρείες και μεγαλόσχημους. Τόσο δύσκολο είναι να ξεκαθαρίσουν οι συνετοί δανειολήπτες από τους στρατηγικούς κακοπληρωτές ή μήπως ζούμε σε κανένα αχανές πέλαγος και δεν ξέρουμε “who-is-who”; 

 

Υστερόγραφο 2: Το 592 π.Χ. ο αρχαίος νομοθέτης Σόλωνας εισήγαγε πλήθος μεταρρυθμίσεων στην αθηναϊκή πολιτεία, μεταξύ των οποίων και η λεγόμενη «σεισάχθεια». Απελευθέρωσε όσους Αθηναίους είχαν γίνει δούλοι λόγω χρεών και νομοθέτησε την απαλλαγή χρεών ως μέτρο επανόρθωσης. Οι μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα αποτέλεσαν το θεμέλιο πάνω στο οποίο εδραιώθηκε αργότερα η αθηναϊκή δημοκρατία. Το 2019 μ.Χ οι Κύπριοι νομοθέτες εισάγουν εκ του προχείρου περίπλοκες νομοθεσίες που οδηγούν στην πολυνομία και στην αβεβαιότητα. Επιβεβαιώνοντας ότι ο κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει. 

Σημείωση: Όποιος περίμενε ότι η επί διμήνου εφαρμογή του ΓεΣΥ θα έλυνε ως δια μαγείας τα προβλήματα της δημόσιας Υγείας και τις νοοτροπίες δεκαετιών, είτε αιθεροβάμων ήταν, είτε κακοπροαίρετος. Είναι υγιές που αναδεικνύονται τα προβλήματα και δεν μπαίνουν κάτω απ’ το χαλί (όπως κάνουν κάποιοι στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, σύμφωνα με τον κεντρικό τραπεζίτη). Και είναι λογικό να υπάρχει αυτή την περίοδο υπερσυνταγογράφηση και μαζική παραπομπή ασθενών για εξετάσεις. Προβλήματα -και σοβαρά μάλιστα- υπάρχουν, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ο απλός κόσμος στηρίζει το σύστημα και το σπρώχνει μέρα με τη μέρα προς την ολοκλήρωση του. Ελπίζουμε μόνο να μην χρειαστεί να νομοθετήσει σύντομα η Βουλή… 

Πρόταση: «Τσερνόμπιλ 01:23:40» είναι ο τίτλος του βιβλίου του Άντριου Λέδερμπραου και της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς του HBO. Μια ιστορία εγκληματικής αμέλειας, ασύλληπτης βλακείας, απύθμενης αλαζονείας, ιδεοληψίας, καταναγκασμού και φίμωσης. Μια τραγική ιστορία που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Μια ιστορία επίκαιρη -και όχι μόνο λόγω του ρωσοτουρκικού πυρηνικού εργοστασίου στο Άκουγιου… 

Καλή ανάγνωση και καλή Κυριακή! 

Home