Ο Παπαδάκης είναι λίγος

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΑΠΙΟΥ 

Πολύ λίγος. Και ας πανηγυρίζει το «δημοκρατικό τόξο» ότι έφραξε τον δρόμο προς την ακροδεξιά. Οι συγκυρίες ήταν αυτήν τη φορά στην αποδώ πλευρά. Αύριο – μεθαύριο θα είναι αποκεί. Δεν αρκεί η εκλογή ενός Ευρωβουλευτή για να σταματήσει την επέλαση της ιδεολογίας που εκφράζει η ακροδεξιά. Μιας ιδεολογίας με την οποία συμφωνεί (πάνω-κάτω) το 8,25% της κοινωνίας. Σχεδόν ένας στους δέκα. 

Δέκα χρόνια πίσω, στα πρόθυρα της κρίσης, με την ίδια ιδεολογία συμφωνούσε το 0,22%. Σχεδόν... κανένας.  

Σε αυτά τα δέκα χρόνια το μήνυμα στάλθηκε πολλές φορές. Στους ίδιους παραλήπτες. Στο κομματικό σύστημα. Στην κομματοκρατία που συμπληρώνει ψηφοδέλτιο… βουλευτικών στις Κεντρικές Φυλακές. Τίποτα όμως δεν άλλαξε. 

Η ιδεολογία των άκρων, του αναθεωρητισμού και του φυλετικού ρατσισμού είναι ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού παιγνίου. Χρήσιμη μεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής. Χρήσιμη για νομοσχέδια που έρχονται με τον πιστόλι-στον-κρόταφο στη Βουλή. Και ικανή. Τόσο ικανή που ακόμα και στην ήττα της, μεγαλώνει. 

Και θα συνεχίσει να μεγαλώνει, όπως μεγάλωσε η Λεπέν στη Γαλλία, ο Σαλβίνι στην Ιταλία, ο Όρμπαν στην Ουγγαρία. Όσο το σύστημα του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου» δεν αντιλαμβάνεται τα αυτονόητα. Και δεν δίνει λύσεις για τα απαραίτητα

Το μίσος, ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία φυτρώνουν εκεί που υπάρχει εξαθλίωση, εξαπάτηση, ελεημοσύνη. Εκεί όπου κυριαρχεί η οικονομική βία και η μαύρη προπαγάνδα.  Όσο επικρατούν τέτοιες συνθήκες και όσο η ελίτ θα παρουσιάζει συμπτώματα βοναπαρτισμού και νεοπλουτισμού, τόσο θα διογκώνεται το χάσμα με την κοινωνία. 

Το πραγματικό μας πρόβλημα δεν είναι η αύξηση των ποσοστών ενός κόμματος, ούτε η διόγκωση των άκρων. Το πρόβλημα είναι ότι το περιβάλλον είναι γόνιμο για να ευδοκιμούν τέτοιες νοοτροπίες. 

Με copy-paste δεν αντιπαλεύεται η ιδεολογία των άκρων, αλλά με ιδέες που γίνονται πράξη.

Περί Εθνικισμού: Δεν χαρίζω σε κανένα τη λέξη «εθνικισμός» επειδή την χρησιμοποιούν μερικοί. Εθνικισμός είναι «η αντίληψη στο πλαίσιο της οποίας προβάλλονται η σημασία του έθνους και η ανάγκης διατήρησης των πολιτιστικών χαρακτηριστικών του» (Λεξικό της Φιλοσοφίας, Θ. Πελεγρίνη, σελ. 181). Για περισσότερη ανάγνωση, παραπέμπω στο βιβλίο του πρώην ΥΠΕΞ της Ελλάδας Ν. Κοτζιά: «ο σύγχρονος πατριωτισμός είναι ένας "προοδευτικός εθνικισμός" που θέλει να περικλείσει όσο το δυνατόν περισσότερους, σε αντίθεση με τον αντιδραστικό εθνικισμό που προσδιορίζεται εξαρχής με αποκλεισμούς» ("Πατριωτισμός και Αριστερά", σελ. 56). Μπορείτε ακόμα να διαβάσετε τον καθηγητή Π. Λέκκα: «από μια σκοπιά εξωτερική προς τον εθνικισμό όπως τον έχουμε ορίσει, η διάκριση πατριωτισμού και εθνικισμού στερείται αναλυτικής αξίας και καθίσταται σχεδόν άνευ νοήματος». 

Για να το κλείσουμε, υπάρχουν λογής-λογής εθνικιστές και λογής - λογής εθνικισμοί. Όπως και λογής-λογής "πατριώτες". 

16