«Οι συνέπειες του διαπραγματευτικού κενού»

«Οι συνέπειες του διαπραγματευτικού κενού»

Εγχειρίδιο αντιμετώπισης της τουρκικής επέλασης σε Βαρώσια και ΑΟΖ ή άλλα λόγια να αγαπιόμαστε

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΑΠΙΟΥ

Καλά κάνει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης που προσπαθεί να δώσει «ώθηση στη διαπραγματευτική διαδικασία». Καλά κάνει που θα συναντήσει τον Μουσταφά Ακιντζί στις 9 Αυγούστου μπας και βρεθεί μια άκρη για να ξαναπάμε σε τριμερή με Γκουτέρες τον Σεπτέμβριο και μετά σε πενταμερή Κραν Μοντανά,  ώστε να συνεχίσουμε «από εκεί που μείναμε», με τις εγγυήσεις και το… αέριο.

Πάλι καλά που υπάρχει και η ηγεσία του ΑΚΕΛ που λέει τα πράγματα όπως είναι και νουθετεί τον Πρόεδρο «τι πρέπει να κάνει». Όπως μας εξηγεί ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, η είσοδος του Οζερσάι στα Βαρώσια και τα νέα παράνομα τετελεσμένα που προκαλεί η Τουρκία στην κυπριακή ΑΟΖ είναι «συνέπειες του παρατεταμένου αδιεξόδου και του διαπραγματευτικού κενού». Και ‘μεις που νομίζαμε ότι ήταν «συνέπειες» της αναθεωρητικής και ιμπεριαλιστικής πολιτικής της Άγκυρας. Γι’ αυτό λέμε, ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί που μας δίνουν ως λακωνικό απαύγασμα την γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή μας. 

Με την ίδια λογική, αν δηλαδή γεμίσουμε το «διαπραγματευτικό κενό», τα πράγματα, αν μη τι άλλο, δεν θα γίνουν χειρότερα. Θα σταματήσει ο Οζερσάι να κάνει σχέδια Λας Βέγκας για την περίκλειστη περιοχή των Βαρωσίων και τα τουρκικά γεωτρύπανα να κάνουν τρύπες στην κυπριακή ΑΟΖ. Μπορεί ακόμη και ο Ακιντζί να σταματήσει να παίρνει οδηγίες από την Άγκυρα και να αποσύρει την πρόταση που κατέθεσε για συνδιαχείριση του φυσικού αερίου. Αρκεί να γεμίσουμε το «διαπραγματευτικό κενό».

Αν τα καταφέρουμε, μπορούμε να δώσουμε την πατέντα μας και στην Ελλάδα ώστε να γεμίσει και εκείνη το «κενό» με την Τουρκία και μετά στους Ευρωπαίους «εταίρους» μας που τα βρίσκουν σκούρα με το μεταναστευτικό.

Για να μην… κενολογούμε όμως, είναι σημαντικό να ξέρουμε ότι απέναντί μας έχουμε τον Ερντογάν που αυτή την εποχή έχει πολλά πράγματα στο κεφάλι του: 

  • Προετοιμάζεται να εισβάλει στη Βόρειο Συρία για να καταστρέψει τη δημιουργία ενός δεύτερου αυτόνομου κουρδικού κράτους, με την προοπτική να εποικίσει την περιοχή 
  • Απέφυγε τις αμερικανικές κυρώσεις για την αγορά των (ρωσικών) S400 και ετοιμάζεται να συνομιλήσει με τη διοίκηση Τραμπ για την αγορά των αμερικάνικων Πάτριοτ
  • Επιδιώκει να συνάψει συμφωνία θαλάσσιας οριοθετήσεως με τη Λιβύη, «εξαφανίζοντας» από το χάρτη καμιά δεκαριά ελληνικά νησιά
  • Προειδοποιεί την Ελλάδα με γεωτρήσεις στο Καστελόριζο, με τον ίδιο τρόπο που το έκανε (ανενόχλητος) στην κυπριακή ΑΟΖ  
  • Επιδιώκει να ανακηρύξει «ανεξάρτητο κράτος» στη Δυτική Θράκη
  • Απειλεί την Ελλάδα με μαζική εισροή μεταναστευτικών ροών
  • Συνεχίζει (καθημερινά) τις παραβιάσεις στο Αιγαίο
  • Προχωρεί τις παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ παρά τις «κυρώσεις» της ΕΕ
  • Και σχεδιάζει να μετατρέψει την Αμμόχωστο σε Λας Βέγκας  

Γι’ αυτό είναι σημαντικό, πολύ σημαντικό, να ρίξουμε νερό στο… «διαπραγματευτικό κενό». Μόνο έτσι θα ανακόψουμε την τουρκική επέλαση. Αυτή είναι η επίσημη πολιτική ενός από τα μεγαλύτερα κόμματα της Κύπρου. Ή μήπως, δύο κόμματων;

Υστερόγραφο 1: Εύθυμη αλλά δεινή η ρήση του Καθηγητή Γεωπολιτικής Ιωάννη Μάζη, «ο Θεός να μου κόβει ημέρες και να χαρίζει χρόνια στον Ερντογάν». Είναι αυτό που λέμε στην κυπριακή διάλεκτο, «ο Θεός έδωκε του λίμπουρα φτερά»

Υστερόγραφο 2: Εδώ και σχεδόν μισό αιώνα μεγαλώσαμε με την αλήθεια ότι το Κυπριακό (το παλιό Κυπριακό) ήταν «πρόβλημα εισβολής και κατοχής». Ένα πρόβλημα που μέσα του έκρυβε χίλια άλλα δύο προβλήματα. Εντός και εκτός Κύπρου. Αυτό ήταν το παλιό αφήγημα. Το Κυπριακό πλέον είναι πρόβλημα διαμοιρασμού του φυσικού πλούτου, συνταγματικής κατανομής εξουσιών και διαχωρισμού πληθυσμού στη βάση εθνοτικών (ρατσιστικών) κριτηρίων. Δεν αγωνιζόμαστε για απελευθέρωση. Είμαστε μοντέρνοι. Αγωνιζόμαστε για «επανένωση». Είναι εθνικισμός να μιλάς για απελευθέρωση. 

Τάδε έφη: «Η εντιμότητα στην πολιτική είναι αποτέλεσμα της δύναμης, ενώ η υποκρισία αποτέλεσμα της αδυναμίας» (Βλαδίμηρος Ίλιτς Λένιν). Να πούμε και το άλλο του Βοναπάρτη;  

Απορία : Σε ποια κανονική χώρα (όχι σοβαρή, κανονική), υπάρχουν ντοκουμέντα για ντοπάρισμα ποδοσφαιριστών, αλλά δεν κατηγορείται κανείς;

Καλημέρα και καλή τύχη!

Home