Πρόσω ολοταχώς για Συνομιλίες…

Πρόσω ολοταχώς για Συνομιλίες…

Από την στιγμή που οι κύριοι παίχτες της περιοχής, Ελλάδα και Τουρκία, επαναρχίζουν διάλογο, δεν υπάρχει ούτε λογική αλλά ούτε και καμία επιχειρηματολογία που θα δικαιολογούσε την ένταση μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας. Συνεπώς το ζητούμενο ποιο ήταν και ποιο είναι; Σαφώς, ήταν και είναι η επανέναρξη των συνομιλιών για το κυπριακό, συνομιλίες οι οποίες ας μην ξεχνάμε διακόπηκαν εξ υπαιτιότητας της Τουρκίας…

ΓΡΑΦΕΙ Ο                                                                                                                                      ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ                                                                                                 Twitter: @tsangarisp

Ολοκληρώθηκε και η υποτιθέμενη κρίσιμη Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, για την οποία πολλοί έτρεφαν ψευδαισθήσεις ότι η ΕΕ θα επέβαλλε κυρώσεις στην Άγκυρα. Μια υπόθεση, η οποία ήταν «χαμένη από χέρι»αφού όπως η Στήλη έγραψε και τις προάλλες, κανένα δεδομένο δεν συνηγορούσε ότι η Ένωση ήταν σε θέση ή ήθελε να προχωρήσει με σοβαρές κυρώσεις κατά της Τουρκίας. 

Ούτε και η Λευκωσία θεωρούσε ότι θα επιβάλλονταν κυρώσεις. Αυτό το γνώριζε πολύ καλά, αλλά έκανε, και ορθώς, το διπλωματικό της παιχνίδι, διεκδίκησε αυτό που θεωρούσε ότι δικαιούταν, διεκδίκησε την αλληλεγγύη, διεκδίκησε συμπαράσταση, διεκδίκησε ένδειξη σεβασμού. Όχι πως αυτά στην ΕΕ θα έπρεπε να τα διεκδικεί το οποιοδήποτε μέλος, αφού λογικά και φυσιολογικά θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα και δεδομένα. Όμως δεν είναι. Και αυτό το είπαμε και το γράψαμε πολλές φορές. Στην ΕΕ πρώτα εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των δυνατών και μετά των μικρών, πρώτα εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της Αγοράς και έπονται όλα τα υπόλοιπα. Και δεν εξετάζεται αν αυτή η κατάσταση πραγμάτων είναι λανθασμένη ή ορθή, αφού όσα επιχειρήματα υπάρχουν κατά άλλα τόσα υπάρχουν και υπέρ. 

Όπως και να έχει όμως, το θέμα μας είναι το τι έγινε, πέραν από το θέμα των Κυρώσεων, στην Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ. Και αυτό που έγινε ήταν να τοποθετηθεί άλλο ένα κομμάτι του παζλ για το κύριο ζητούμενο, το οποίο δεν ήταν και δεν είναι οι κυρώσεις, αλλά η εξομάλυνση και η ηρεμία στην περιοχή, η οποία θα επέλθει μόνο μέσα από τον διάλογο. Από την στιγμή που οι κύριοι παίχτες της περιοχής, Ελλάδα και Τουρκία, επαναρχίζουν διάλογο, δεν υπάρχει ούτε λογική αλλά ούτε και καμία επιχειρηματολογία που θα δικαιολογούσε την ένταση μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας. Συνεπώς το ζητούμενο ποιο ήταν και ποιο είναι; 

Σαφώς, ήταν και είναι η επανέναρξη των συνομιλιών για το κυπριακό, συνομιλίες οι οποίες ας μην ξεχνάμε διακόπηκαν εξ υπαιτιότητας της Τουρκίας. Διότι μετά το Κ. Μοντανά, είναι η Άγκυρα που κωλυσιεργούσε, ήταν και είναι η Άγκυρα που δεν επιθυμούσε επανέναρξη του διαλόγου τουλάχιστον πριν τις ευρωεκλογές του Μαΐου 2019 και μετέπειτα πριν τον Οκτώβριο του 2019 λόγω των Δημοτικών εκλογών στην Τουρκία και μετέπειτα μετά τις εκλογές των κατεχομένων που αρχικώς ήταν προγραμματισμένες για τον Απρίλιο του 2020, οι οποίες τελικά -λόγω Covid19- μεταφέρθηκαν για την 11η Οκτωβρίου. 

Φτάσαμε λοιπόν σχεδόν στο δια ταύτα. Την ερχόμενη Κυριακή (11/10) έχουμε τις εκλογές στα κατεχόμενα και μετέπειτα ο δρόμος ανοίγει για επανέναρξη των συνομιλιών στο κυπριακό. 

Μια ουσιαστική διαπραγμάτευση αν και ίσως να αργήσει να έρθει, αφού ακόμη εκκρεμούν οι περιβόητοι Όροι Αναφοράς, οι οποίοι ήταν προϋπόθεση για την επανέναρξη των ουσιαστικών συνομιλιών, η ουσία είναι πως οι συνομιλίες, ο διάλογος μεταξύ των δυο μερών θα επαναρχίσει. 

Αν θα υπάρξουν καταιγιστικές εξελίξεις και δυναμική στην όλη προσπάθεια θα εξαρτηθεί πλήρως από την Άγκυρα, η οποία θα κληθεί εκ νέου να απαντήσει κατά πόσο επιμένει στο να είναι εγγυήτρια της ενωμένης Κύπρου, κατά πόσο επιμένει να αφήσει στρατό και μετά την λύση, κατά πόσο επιμένει να έχει μονομερή επεμβατικά δικαιώματα…

Αυτά ήταν και αυτά θα παραμείνουν τα κρίσιμα ερωτήματα, των οποίων η απάντηση θα καθορίσει και τις εξελίξεις…

Home