Στρασβούργο: Ένα ταξίδι που έμελλε να θυμάμαι για πάντα

Ένα ταξίδι πάντα μας υπόσχεται κάτι καινούργιο, αυτό που μας λείπει από τον μικρόκοσμο που ζούμε καθημερινά. Όποιος και αν είναι ο προορισμός σου, για όποιον λόγο και αν ταξιδεύεις, επαγγελματικό, υγείας ή για διακοπές, σίγουρα νιώθεις αυτό το συναίσθημα του καινούργιου, του μυστήριου και του απρόσμενου που σε περιμένει.

Κάπως έτσι ξεκίνησε και το δικό μου ταξίδι ξημερώματα Δευτέρας 10/12, για την πόλη του Στρασβούργου, στην Γαλλία, μαζί με την υπόλοιπη δημοσιογραφική αποστολή από την Κύπρο, με αφορμή την προσφώνηση της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη. 

Φτάνοντας στο αεροδρόμιο Λάρνακας αντάμωσα γνώριμα αλλά και καινούργια πρόσωπα που απ’ όλους είχα να κερδίσω και να μάθω κάτι. Το ταξίδι ξεκίνησε με την σκέψη και το μυαλό όλων στο κρύο που μας περίμενε φτάνοντας στο Στρασβούργο, αλλά και την απορία για το πόσο όμορφα στολισμένη θα ήταν η πόλη καθώς θεωρείται ως η «πρωτεύουσα»  των Χριστουγέννων. 

Φτάνοντας στο Στρασβούργο οι φήμες επαληθεύτηκαν. Το κρύο ήταν ασυνήθιστα τσουχτερό και η πόλη ήταν ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο από μόνη της. Στην πρώτη μας βόλτα στις κεντρικές πλατείες παρασυρθήκαμε κι εμείς μαζί με τους υπόλοιπους τουρίστες και τους τόπακες στην μαγεία των Χριστουγέννων. Σε κάθε πλατεία έβλεπες τα γνωστά συμμετρικά ξύλινα σπιτάκια με τα παραδοσιακά εδέσματα και τις χειροποίητες κατασκευές, ενώ η μυρωδιά του ζεστού κρασιού και της ζεστής σοκολάτας δεν μπορούσε να σε αφήσει ανεπηρέαστο.

Οι πρώτες δύο ημέρες μας βρήκανε να απολαμβάνουμε όσο προλαβαίναμε την πόλη, όσο κρατάει ένας καφές, ενώ αρκετές ώρες της ημέρας δουλεύαμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενόψει και της παρουσίας του Προέδρου Αναστασιάδη.

strasvourgo

Όπως είπα και στην αρχή, το ταξίδι πάντα σου υπόσχεται κάτι καινούργιο, μυστήριο και απρόσμενο. Το βράδυ Τρίτης είχε φτάσει και προσπαθούσαμε να συντονιστούμε για να κατευθυνθούμε προς το κέντρο για να δειπνήσουμε παρέα στην μαγεία της πόλης που έμοιαζε σαν παραμύθι παιδικό. Τυχαία ή όχι, σχεδόν όλοι καθυστερήσαμε να συναντηθούμε, ο κάθε ένας για ξεχωριστούς και προσωπικούς λόγους. 

Καθώς περιμέναμε, μερικοί από εμάς βγήκαμε εκτός ξενοδοχείου και ασυνείδητα ξεκινήσαμε να κατευθυνθούμε προς το εστιατόριο που θα δειπνούσαμε, το οποίο βρισκόταν σε μία από τις κεντρικές πλατείας της πόλης. Μέσα σε λίγα λεπτά ξύπνησαν εικόνες που μέχρι εκείνη την στιγμή μόνο στην τηλεόραση και το διαδίκτυο τις έβλεπα. Κόσμος να τρέχει να απομακρυνθεί από το κέντρο της πόλης, από παντού άκουγες φωνές, σειρήνες ασθενοφόρων και αστυνομίας, ενώ ο κόσμος βρισκόταν σε κατάσταση πανικού.

Η πρώτη μου σκέψη επαληθεύτηκε αμέσως όταν ενημερωθήκαμε από τον κόσμο πως υπήρξε περιστατικό με πυροβολισμούς στο κέντρο της πόλης, λίγο πιο κάτω από το εστιατόριο που θα δειπνούσαμε. Αμέσως το κέντρο εκκενώθηκε και απαγορεύτηκε η διέλευση σε όλους ενώ αρκετοί ήταν αυτοί που «εγκλωβίστηκαν» στα πολυκαταστήματα της πόλης και τα ξενοδοχεία. 

Η ενημέρωση από το Γραφείο Τύπου του Ευρωκοινοβουλίου δεν άργησε να έρθει. Όλη η ομάδα ήταν καλά στην υγεία της και σε ασφαλή σημεία. Ωστόσο 5 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και αρκετοί άλλοι τραυματίστηκαν σοβαρά από τα πυρά ενός εγκληματία που βρισκόταν μάλιστα στον κατάλογο της αστυνομίας με τους πιθανούς τρομοκράτες. Τραγική ειρωνεία το γεγονός πως το ίδιο πρωί οι αστυνομικές αρχές επεχείρησαν να συλλάβουν τον δολοφόνο για προηγούμενες ληστείες, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να τον εντοπίσουν.

Σαν δημοσιογράφοι προσπαθήσαμε αρχικά να καλύψουμε το γεγονός σεβόμενοι την δεοντολογία, καθώς και να ενημερώσουμε οικογένεια και φίλους πως είμαστε καλά στην υγεία μας. Η «εντολή» να κλειστούμε στο ξενοδοχείο δεν άργησε να έρθει από την Κυβέρνηση της χώρας και το Ευρωκοινοβούλιο. Όλο το βράδυ παρακολουθούσαμε με αγωνία τις εξελίξεις και την προσπάθεια της αστυνομίας να εντοπίσει τον δράστη που είχε διαφύγει. 

Το πριν και το μετά από το περιστατικό:

strasbourg

Η επόμενη μέρα ήταν για όλους ασυνήθιστη.  Τίποτα δεν θύμιζε την πόλη που γνωρίσαμε. Στο κέντρο της πόλης τα χριστουγεννιάτικα φώτα παρέμειναν σβηστά προς τιμή των θυμάτων ενώ τα ξύλινα σπιτάκια παρέμειναν επίσης κλειστά. Ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους μόνο για τα απαραίτητα ενώ έβλεπες στα πρόσωπά τους ζωγραφισμένη την αγωνία και τον φόβο καθώς ο δράστης ήταν ακόμη ελεύθερος. 

Ένας κοινός εγκληματίας κατάφερε να ξεγελάσει τα ισχυρά μέτρα ασφαλείας, να χτυπήσει στην καρδιά της Ευρώπης και των Χριστουγέννων, να σκοτώσει και να τραυματίσει αθώους ανθρώπους, και να τρομοκρατήσει όχι μόνο την ίδια την πόλη αλλά ολόκληρη την Ευρώπη.

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες ολόκληρες με τις εικόνες που έχουν αποτυπωθεί στην μνήμη μου από εκείνο το βράδυ του «τρόμου». Η φράση «θα μπορούσε να ήμουν εγώ το θύμα» δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα. Λίγο ο χρόνος, λίγο οι συγκυρίες, μας βοήθησαν να παραμείνουμε ασφαλείς.

Τα φώτα της πόλης μπορεί να έσβησαν (προσωρινά) αλλά η φλόγα της ζωής έχει δυναμώσει, η αποφασιστικότητα να μην αφήσουμε  την τρομοκρατία να σκορπίσει τον φόβο στις ζωές μας είναι το μόνο συναίσθημα που πρέπει να μας κυριεύσει. 

Οφείλω ένα Ευχαριστώ στους συναδέλφους δημοσιογράφους που ζήσαμε μαζί εκείνες τις δύσκολες στιγμές, στο Γραφείο Τύπου του Ευρωκοινοβουλίου για την στήριξη που μας έδωσε, αλλά πιο μεγάλο Ευχαριστώ οφείλω να πω στην πόλη του Στρασβούργου που παρά τα χτυπήματα συνεχίζει να προάγει τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό και να παραμένει δυνατή και φωτεινή. 

Καλή αντάμωση! Au revoir!

16