Κατεβάστε τώρα το application της Offsitenews για Android & για iOS
Group google play
Group app store
mobile app

Τώρα ψάχνουν το λάθος τα Κόμματα

Παναγιώτης Τσαγγάρης -
23.05.2022 - 06:27

Τώρα ψάχνουν το λάθος τα Κόμματα

Έτσι εκπαιδεύσατε τους πολίτες, έτσι κάνουν. Επιλέγουν έναν «ακομμάτιστο» υποψήφιο διότι είναι παράδειγμα «αντικειμενικότητας», «αριστείας», και «εντιμότητας». Έτσι δεν τους λέγατε τα τελευταία 20 χρόνια και διαλέγατε κι’ εσείς ως κόμματα ‘ανθρώπους ακομμάτιστους’ από την Κοινωνία των Πολιτών;

ΓΡΑΦΕΙ Ο                                                                                                                                    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ                                                                                                Twitter: @tsangarisp

Ήρθε η ώρα, τα κόμματα να θερίσουν αυτό που έσπερναν την τελευταία 20ετία; Ίσως στις επερχόμενες εκλογές να είναι η ώρα των αποτελεσμάτων για την πολιτική των τελευταίων δυο δεκαετιών, η οποία ανήγαγε και αναδείκνυε το κάθε τι «μη κομματικό» ως το θέσφατο και υπεράνω πάντων. 

Μια πολιτική, η οποία άρχισε από τα ίδια τα Κόμματα, υιοθετώντας περίεργες στρατηγικές και προσεγγίσεις στην προσπάθεια τους δήθεν να αποδείξουν στην Κοινωνία ότι νοιάζονται και ότι θέλουν την ενεργότερη συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά δρώμενα. Ότι τους ενδιαφέρει η μείωση της αποχής, ότι τους ενδιαφέρει «να φέρουν κοντά» τους ακομμάτιστους πολίτες, τους οποίους ανήγαγαν -τα ίδια τα κόμματα- ως κάτι ανώτερο και σίγουρα ως «καλύτερους» από τα μέλη και υποστηρικτές τους, τους επονομαζόμενους ‘κομματικούς’

Ήταν μια πολιτική που ήθελε «το κόμμα να πρέπει να εμπλουτιστεί με τους ‘απ’ εξώ’». Όπου οι διορισμοί γίνονταν κατά πλειοψηφία με τους ‘απ’ έξω’ ώστε «να δείξουμε ότι δεν υπάρχει κομματοκρατία» και προς αντίκρουση όλων αυτών των ανόητων επιχειρημάτων. 

Διότι περί ανόητων και ηλίθιων επιχειρημάτων πρόκειται. Το να κυβερνά ο ΔΗΣΥ ή το ΑΚΕΛ ή όποιο άλλο κόμμα και να διορίζει σε διάφορα Δ.Σ., Σώματα, Αρχές κτλ ακομμάτιστους, δεν αλλάζει κάτι. Το μόνο που αλλάζει είναι το μήνυμα εντός του κόμματος προς τα ίδια τα μέλη και υποστηρικτές του ότι δεν προτιμούνται, ότι έχει 'καλύτερους απ' έξω', ασχέτως αν διαθέτεις μερικές δεκάδες χιλιάδες μέλη και υποστηρικτές. Το να κυβερνάς και να διορίζεις Υπουργούς από την δήθεν «κοινωνία των πολιτών» και πάλι το μόνο που καταφέρνεις είναι να απομακρύνεις ακόμη περισσότερο τα μέλη σου. Το να διατυμπανίζεις, να φωνάζεις, να προτάσσεις όλη μέρα για την αυθεντία των ακομμάτιστων και πάλι το μόνο που καταφέρνεις είναι την «αποσυσπείρωση» του δικού σου κόμματος και την αύξηση της αδιαφορίας από τους «δικούς σου ανθρώπους» και να αποσυνθέτεις την «κομματική σου μαγιά».

Ακόμη και μόλις πρόσφατα παρακολουθούσαμε όλοι αποσβολωμένοι τις προϋποθέσεις που έθεσαν ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ για εξεύρεση κοινού υποψηφίου αποκλείοντας οι ίδιοι τους εαυτούς τους, δίδοντας μας το μήνυμα ότι λίγο, πολύ οι ηγέτες των δυο κομμάτων ούτε κάνουν, ούτε μπορούν, ούτε θέλουν να είναι υποψήφιοι. Και πραγματικά προκύπτει το ερώτημα, τότε τι κάνουν εκεί; Τι γυρεύουν σε αυτό το πόστο, αν ως Ηγέτες κομμάτων, κρίνουν τους εαυτούς τους ως ανίκανους να κερδίσουν και να κυβερνήσουν;      

Με λίγα λόγια, μετά από μια 20ετία περίπου συνεχούς «επίθεσης» των κόμματων εντός της «Κοινωνίας των Πολιτών», άγριου φλερτ με «κοινωνικά είδωλα», συνεχούς προσπάθειας ένταξης στα κόμματα πρόσωπα «που είναι της μόδας» κατά την αντίστοιχη περίοδο (είτε μέσω ψηφοδελτίων, είτε μέσω διορισμών, είτε, είτε), ουσιαστικά όλα αυτά από πλευράς κομμάτων «εκπαίδευσαν» τους πολίτες στην «κομματική απειθαρχία», στην αναζήτηση άλλων επιλογών χωρίς ιδεολογικές τύψεις, στην εξύψωση του «ακομμάτιστου» και την ίδια ώρα στην ενοχοποίηση του «κομματικού». 

Η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στην μέση. Δεν μπορείς να αγνοείς τους απ' έξω αλλά την ίδια ώρα δεν μπορείς να τιμωρείς 'τους από μέσα' διότι είναι από μέσα. 

Όπως δηλαδή, σε χώρες με ισχυρή κομματική νοοτροπία, όπως ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και Γερμανία, όπου ενώ μεν υπήρχε / υπάρχει το φλερτ των κομμάτων με την Κοινωνία των Πολιτών, η αξιοποίηση μη κομματικών προσώπων αποτελούσε και αποτελεί πάντα την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Ο λόγος είναι πολύ απλός: Να προστατευθεί ο «κομματικός πατριωτισμός» που αποτελεί και την μαγιά αλλά και την κινητήριο δύναμη κάθε κόμματος. 

Το ότι τα κόμματα στην Κύπρο σίγουρα κάτι έκαναν λάθος επί τούτου αποτυπώνεται και στις έρευνες αφού οι διαρροές προς έναν «ακομμάτιστο» υποψήφιο, τον Νίκο Χριστοδουλίδη, είναι από όλα τα κόμματα και μάλιστα σε πολύ μεγάλα ποσοστά. Αυτό καταδεικνύει την κομματική απειθαρχία, την κομματική αποσυσπείρωση και την απουσία του κομματικού πατριωτισμού και της κομματικής συνείδησης. 

Είναι όμως τα ίδια τα κόμματα που δημιούργησαν αυτό το ευνοϊκό περιβάλλον για «πολιτικούς τύπου Χριστοδουλίδη» μέσα από αυτόν τον 20ετή αλλοπρόσαλλο μετασχηματισμό τους και μέσα από αυτή την πολιτική και κομματική ανίδεη προσέγγιση τους προάγοντας και προβάλλοντας το στοιχείο του «ακομμάτιστου» ως το απόλυτο παράδειγμα «αντικειμενικότητας», «αριστείας», και «εντιμότητας». 

Το μόνο που απομένει στα κόμματα πλέον, είναι να δούμε αν μπορούν στους επόμενους 9 μήνες να αντιστρέψουν τα πράγματα…

Ποιοι ήταν οι όροι του ΔΗΚΟ στον Χριστοδουλίδη;

Παναγιώτης Τσαγγάρης -
27.06.2022 - 06:27

Ποιοι ήταν οι όροι του ΔΗΚΟ στον Χριστοδουλίδη;

Δεν είπε κάτι ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Ούτε καν ο κατά τα άλλα λαλίστατος Άθως Αντωνιάδης … κανένας δεν ένιωσε την ανάγκη στο ΔΗΚΟ να πει, να ανακοινώσει, να δημοσιοποιήσει ποιες πολιτικές θέσεις έθεσαν ως όρο στον Νίκο Χριστοδουλίδη. Και ποιες κόκκινες γραμμές… Εκτός αν ο Νίκος Χριστοδουλίδης αποδέχτηκε πλήρως την πολιτική του ΔΗΚΟ και πλέον θα πορεύεται και θα κυβερνήσει, αν εκλεγεί, με ‘Πολιτική ΔΗΚΟ’ οπόταν δεν χρειάζεται να πουν ούτε τους όρους, ούτε τις προϋποθέσεις ούτε τις κόκκινες γραμμές.  

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ

Twitter: @tsangarisp

«Ήρθε η ώρα να ακούσουμε και να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες της κοινωνίας, η οποία ζητά μια ανεξάρτητη υποψηφιότητα που ενώνει και δεν διχάζει. Που υπηρετεί τις προτεραιότητες της κοινωνίας και όχι τις κομματικές ατζέντες». Είπε μεταξύ άλλων ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, σε παρέμβασή του για την απόφαση του Εκτελεστικού Γραφείου να εισηγηθεί στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος του την στήριξη του Νίκου Χριστοδουλίδη για τις Προεδρικές του 2023. 

Αυτές οι δυο προτάσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου έχουν αρκετά πολιτικά μηνύματα αλλά έχουν περισσότερα πολιτικά ερωτήματα. 

Ας πούμε, ο Νικόλας Παπαδόπουλος μιλά για «μια υποψηφιότητα που ενώνει». Μα ποια κόμματα ένωσε μέχρι σήμερα η υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη; Επί του παρόντος το μόνο κόμμα που τον υποστηρίζει είναι αυτό του Νικόλα Παπαδόπουλου, το ΔΗΚΟ. Αναμένεται ότι η ΕΔΕΚ, του Μαρίνου Σιζόπουλου, θα στηρίξει επίσης την υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη. Μα ως εδώ, καμία έκπληξη και καμία πρωτοτυπία. Προ ενός έτους ζήσαμε εκ νέου αυτό το «ενωμένο δίδυμο», ΔΗΚΟ – ΕΔΕΚ, στην εκλογή του Προέδρου της Βουλής όπου και τα δυο κόμματα υποστήριξαν την υποψηφιότητα του Προέδρου του ΔΗΚΟ. Άρα μέχρι στιγμής δεν είδαμε «υποψηφιότητα που να ενώνει» πέραν των τετριμμένων και των επαναλαμβανόμενων «ενώσεων», του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ. 

Μπορεί όμως ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλά για «υποψηφιότητα που ενώνει» διότι ίσως να έχει υπόψη του ότι την υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη θα την υποστηρίξει και η ΔΗΠΑ. Άρα, αν γίνει αυτό, τότε μάλιστα θα μπορεί κάποιος να μιλά για «μια υποψηφιότητα που ενώνει» το παλαιό με το νέο ΔΗΚΟ. Το ΔΗΚΟ με την ΔΗΠΑ, και μαζί τους η ΕΔΕΚ. 

Ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ μίλησε επίσης για μια υποψηφιότητα «που υπηρετεί τις προτεραιότητες της κοινωνίας». Μα μέχρι στιγμής δεν ακούσαμε ούτε τις προτεραιότητες ούτε τις μη προτεραιότητες του Νίκου Χριστοδουλίδη. Δεν τον ακούσαμε να τοποθετείται στο θέμα της ακρίβειας. Ούτε στο θέμα της Παιδείας. Ούτε στο θέμα της Οικονομικής Ανάπτυξης. Ούτε στο θέμα της Ανεργίας. Ούτε στο θέμα των μισθών. Ούτε στο θέμα των Μικρομεσαίων. Μα αυτά δεν είναι οι προτεραιότητες της Κοινωνίας; Αλλά ούτε καν στις μη προτεραιότητες της πλειοψηφίας της Κοινωνίας (άσχετο αν είναι και τα σοβαρότερα θέματα αυτά) ακούσαμε κάτι από τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Ούτε για Ουκρανικό, ούτε για ΝΑΤΟ, ούτε για Κυπριακό, ούτε για Αμμόχωστο. Τίποτα. Λέξη. Το μόνο που ακούσαμε ξεκάθαρα από τον Νίκο Χριστοδουλίδη είναι πως η Κυβέρνηση Αναστασιάδη δεν είναι διεφθαρμένη. Σε αντίθεση με τον Νικόλα Παπαδόπουλο, ο οποίος μέχρι πρότινος έθετε ως δική του προτεραιότητα την απομάκρυνση της κυβέρνησης του Νίκου Αναστασιάδη και του ΔΗΣΥ επειδή ακριβώς είναι διεφθαρμένοι. Αυτό δεν είναι που έλεγε; Άρα για ποιες προτεραιότητες της κοινωνίας μιλά ο Νικόλας Παπαδόπουλος ότι υπηρετεί η συγκεκριμένη υποψηφιότητα;

Ακόμη, ο Νικόλας Παπαδόπουλος είπε πως «η υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη δεν υπηρετεί κομματικές ατζέντες». Δηλαδή; Τι εννοεί ο Νικόλας; Μια «κομματική ατζέντα» μπορεί να είναι καλή, αν εννοούμε μια ατζέντα με πολιτικές προτάσεις ή μπορεί να είναι κακή αν εννοούμε μια ατζέντα για κομματικούς διορισμούς και κατ’ επέκταση ‘υπηρεσία προς όφελος του κόμματος’. Τρίτη ερμηνεία δεν υπάρχει. Και επειδή ο Νικόλας Παπαδόπουλος δεν εννοεί την πρώτη περίπτωση (την καλή ατζέντα δηλαδή η οποία περιέχει πολιτικές προτάσεις), ας δούμε αρχικά την δεύτερη περίπτωση: Εννοεί εδώ ο Νικόλας Παπαδόπουλος ότι δεν ζήτησε Υπουργεία το ΔΗΚΟ; Αν εκλεγεί ο Νίκος Χριστοδουλίδης ΔΕΝ θα διοριστούν ΔΗΚΟικοί Υπουργοί ή σε άλλες θέσεις; Αν αυτό εννοεί μπορεί να το πει ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. Αν ο Νίκος Χριστοδουλίδης υποστηριχθεί και από ΕΔΕΚ και από ΔΗΠΑ δεν θα διορίσει πρόσωπα ούτε και από αυτά τα κόμματα; 

Διότι ‘οι κακές κομματικές ατζέντες’ δεν είναι κάτι στο υπερπέραν. Δεν είναι κάτι ‘κρυμμένο’, δεν είναι κάτι το ‘υπερφυσικό’. Μια κακή κομματική ατζέντα είναι ξεκάθαρο πως περιέχει το στοιχείο της συνδιαλλαγής και η συνδιαλλαγή είναι και μέσω των διορισμών σε θέσεις Υπουργείων, Υφυπουργείων, Αρχών, Επιτρόπων, Δ/Σ κτλ κτλ κτλ. 

Συνεπώς, δεν χρειάζεται να περιπαιζόμαστε, ούτε και ο Νικόλας χρειάζεται να εκτίθεται. Κομματική ατζέντα, και μάλιστα όπως την εννοεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος, κακή κομματική ατζέντα υπάρχει και αυτή θα υπηρετήσει ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Την κακή κομματική ατζέντα που του υπέβαλε το ΔΗΚΟ.   

Υπάρχει όμως και η καλή κομματική ατζέντα. Αυτή που περιλαμβάνει τις πολιτικές προτάσεις ενός κόμματος. Και αυτή η ατζέντα είναι και θεμιτή αλλά και λογικό να τίθεται και μάλιστα να τίθεται και ως προϋπόθεση. 

Αλλά ούτε για αυτή μας είπε κάτι ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Ούτε καν ο κατά τα άλλα λαλίστατος Άθως Αντωνιάδης ο οποίος ένιωσε την ανάγκη να δημοσιοποιήσει τη θέση του για στήριξη του Νίκου Χριστοδουλίδη. Αλλά, δεν ένιωσε κανένας την ανάγκη στο ΔΗΚΟ να πει, να ανακοινώσει, να δημοσιοποιήσει ποιες πολιτικές θέσεις έθεσε ως όρο στον Νίκο Χριστοδουλίδη. Και ποιες κόκκινες γραμμές. Είτε στην Οικονομία, είτε στην εσωτερική διακυβέρνηση είτε στο Κυπριακό. Και τι είπε ο Νίκος; Τις αποδέχτηκε; Όλες; Ή απέρριψε και κάποιες; Και ποιες; 

Δηλαδή έχουμε μπροστά μας ένα deal, τους όρους του οποίου δεν γνωρίζει κανένας, πέραν του Νικόλα Παπαδόπουλου και του Νίκου Χριστοδουλίδη.  

Εκτός αν ο Νίκος Χριστοδουλίδης αποδέχτηκε πλήρως την πολιτική του ΔΗΚΟ, από την Αρχή ως το Τέλος, σε όλα τα θέματα, και πλέον θα πορεύεται και θα κυβερνήσει, αν εκλεγεί, με πολιτική ΔΗΚΟ.

Home