Είναι η Αμμόχωστος μια χαμένη υπόθεση;

Ο Ευρωβουλευτής Τάκης Χατζηγεωργίου

H επίμονη επαναφορά του θέματος της Αμμόχωστου, ενώπιον οποιουδήποτε διεθνούς σώματος έχει την σημασία της. Μικρή ή μεγάλη θα μας το πει το μέλλον. Το ότι δε επί τόσες δεκαετίες και με τόσα ψηφίσματα δεν κατέστη δυνατή η απελευθέρωση της πόλης μπορεί να απογοητεύει αλλά δεν πρέπει να απελπίζει.

Παρ’ όλα αυτά θέλω, επαναφέροντας στο προσκήνιο την επίσκεψη ευρωβουλευτών στην πόλη, να προσθέσω τα εξής. Προσωπικά είχα φανταστεί αυτή την κίνηση τελείως διαφορετικά απ’ ότι τελικά εξελίχθηκε. Αυτό οφείλεται και σε αντικειμενικούς παράγοντες (πχ η επίσκεψη έγινε σε εργάσιμη μέρα) αλλά οφείλεται και σε άλλες αιτίες.

Το ότι δεν καταφέραμε να μετατρέψουμε την επίσκεψη σε μια πραγματικά μεγάλη διαμαρτυρία με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, μείωσε το βάρος του αποτελέσματος.

Ο χρόνος και οι συνεχείς απογοητεύσεις επενέργησαν αρνητικά.

Από την άλλη όμως , άλλοι μεν καλούσαμε τον κόσμο να συγκεντρωθεί στην παραλία της Αμμοχώστου, άλλοι δε στο πολιτιστικό κέντρο του Δήμου στη Δερύνεια. Υπήρξε σύγχυση στόχων.

Τέλος υπήρξαν Κόμματα που δεν εξέδωσαν καν μια ανακοίνωση.

Δεν θέλω να προσθέσω άλλα.

Εν τούτοις το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου που υπερψηφίστηκε ομόφωνα , μόλις αυτή τη βδομάδα στις Βρυξέλλες, στα πλαίσια της Επιτροπής Αναφορών και που καλεί την Τουρκία να παραδώσει την πόλη και που ζητά σε αντίθετη περίπτωση επιβολή οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων, δεν είναι χωρίς σημασία. Πιο σκληρά, δεν θα μπορούσα να το πω. Δεν πρέπει εμείς να είμαστε οι πρώτοι που θα το ρίξουμε στον κάλαθο.

Πιο συγκεκριμένα, η Επιτροπή Αναφορών «καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ύπατο Εκπρόσωπο της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, το Συμβούλιο της ΕΕ και όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ να υποβάλουν νέο ψήφισμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ζητώντας πολιτικές και οικονομικές κυρώσεις κατά της Τουρκίας για τις πράξεις επιθετικότητας στην ανατολική Μεσόγειο και για τη μη συμμόρφωση με τα ψηφίσματα 550 (1984) και 789 (1992) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών».

Αντιλαμβάνεστε ότι δεν μιλάμε για ένα απλό ψήφισμα. Ως εκ τούτου θα ζητήσουμε όπως το ψήφισμα προωθηθεί στην Διάσκεψη των Προέδρων του Ευρωκοινοβουλίου και από εκεί στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Ο χρόνος δεν ήταν ποτέ παράμετρος των γεγονότων, ήταν και θα είναι πάντα, συστατικό στοιχείο των γεγονότων.

Αυτό είναι κάτι που μας διέφευγε.

Όταν υπήρχε οποιαδήποτε προοπτική, πάντα πρυτάνευε η λογική πως αύριο τα πράγματα θα είναι καλύτερα.

Αυτό δεν έχει επαληθευτεί, δυστυχώς.

Έρχομαι στο σήμερα.

Μια αλήθεια πρέπει να την πούμε. Λίγοι πια συζητούν την Αμμόχωστο ως ξεχωριστό θέμα από την γενικότερη επίλυση του κυπριακού. Εμείς πρέπει να επιμείνουμε στις αποφάσεις του Διεθνούς Οργανισμού, αυτό είναι το καθήκον μας. Και αυτό κάνουμε. Προσωπικά πιστεύω ότι το ζήτημα είναι σε ένα μέρος του δουλειά δική μου αλλά και κάθε ευρωβουλευτή. Είναι όμως και δουλειά της κυβέρνησης υποθέτω.

Αναμένω λοιπόν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να φέρει το θέμα, έχοντας ανά χείρας το πολύ ηχηρό ψήφισμα της Επιτροπής Αναφορών, να φέρει το θέμα στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από το οποίο Συμβούλιο το ψήφισμα ζητά συγκεκριμένες ενέργειες. Αν δεν γίνει αυτό τότε μένουμε ξανά στη μέση του δρόμου. Αναμένω και εγώ να μάθω αν θα θέσει ο Πρόεδρος αυτό το ψήφισμα ενώπιον του συμβουλίου. Και αναμένω να μάθω όταν ρωτηθεί από κάποιο δημοσιογράφο, ποια ήταν η απάντηση. Διότι ασφαλώς δεν αρκούν οι δημόσιες εν Κύπρω δηλώσεις.

17