Ώσπου οι φωνές μας συναντάνε τις βασικές μας τις αρχές

Ώσπου οι φωνές μας συναντάνε τις βασικές μας τις αρχές

του Δημήτρη Δημητρίου*

*Βουλευτής Λευκωσίας | Εκπρόσωπος Τύπου ΔΗΣΥ | twitter: @dmdemetriou

“Πάμε πίσω στις βασικές μας τις αρχές. Λέμε ευχαριστώ στους γιατρούς και στους νοσηλευτές. Χαμογελάμε στα ταμεία των υπεραγορών. Μιλάμε με ευγένεια στα φαρμακεία, δίνουμε φιλοδώρημα στον ντελιβερά”. 

Σε αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση που ζούμε, οι πλείστοι δίνουμε τη μάχη από το σπίτι. Αυτό είναι το καλύτερο «φάρμακο» για την πανδημία. Είναι όμως και κάποιοι που δίνουν τη μάχη από τη πρώτη γραμμή. Οι ιατροί, οι νοσοκόμοι, το παραϊατρικό προσωπικό των νοσηλευτηρίων τάχθηκαν να φυλάνε «Θερμοπύλες» με όπλο το στηθοσκόπιο και τις γνώσεις τους. Είναι αυτοί που δεν μπορούν να μείνουν σπίτι και προστατεύουν όλους εμάς. Εκτεθειμένοι στον κίνδυνο, δεν κουράζονται και δεν παραπονιούνται. Το γιατρό μας όλοι τον έχουμε σε εκτίμηση. Αυτές τις ώρες όμως ξεπεράσαμε τις καχυποψίες που είχαμε για όλους όσοι αποτελούν αυτό που λέμε σύστημα υγείας. Σήμερα όλη η κοινωνία, λέμε ένα μεγάλο ευχαριστώ και με βαθιά υπόκλιση τους καλημερίζουμε και τους καληνυχτίζουμε κάθε μέρα. 

Είναι και άλλοι που εργάζονται εκτός σπιτιού για να το περάσουμε όλο αυτό όσο πιο ομαλά γίνεται. Είναι οι υπάλληλοι των υπεραγορών, είναι οι φαρμακοποιοί. Είναι όλοι όσοι υπηρετούν στις μονάδες ασφαλείας της χώρας μας. Στην αστυνομία, στην πυροσβεστική και στον στρατό. Σε αυτούς που συνεχίζουν να παράγουν χωρίς να μπορούν να το κάνουν από χώρο απομονωμένο. Και όλοι αυτοί έχουν, και πρέπει να έχουν τον σεβασμό μας και την εκτίμηση όλων εμάς των πιο τυχερών. 

Είμαστε απέναντι από μια έκτακτη κατάσταση που κανείς μας δε φαντάστηκε. Κανείς μας δεν υπολόγισε. Από το κάθε νοικοκυραίο και οικογενειάρχη, μέχρι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους οίκους αξιολόγησης. Και κανείς δεν ξέρει που θα βγάλει αυτό και πότε θα τελειώσει. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο κόσμος μετά από αυτή τη δοκιμασία θα είναι διαφορετικός. Από τον τρόπο που σκεφτόμαστε και δρούμε σε ατομικό και οικογενειακό επίπεδο μέχρι το πως θα λειτουργεί η παγκόσμια οικονομία. 

Σε ατομικό επίπεδο ο κάθε ένας θα κάνει πιστεύω μια ενδοσκόπηση αναθεώρησης. Των προτεραιοτήτων μας, ανεβάζοντας ψηλά κάποια που μέχρι χθες θεωρούσαμε δεδομένα. Μειώνουμε ταχύτητες. Όχι μόνο δράσης μα και σκέψης. Σκεφτόμαστε ξανά τι σημασία και τι αξία δίναμε στον εαυτό μας. Στους γύρω μας. Πώς και πόσο σεβόμαστε τον κόσμο, τη χώρα μας, τους συμπολίτες μας, την οικογένεια μας, το εγώ μας. Το εγώ μας που το μειώνουμε, αυξάνοντας ταυτόχρονα το εμείς. Φιλότιμο, αλληλοσεβασμός, αλληλεγγύη, γίνονται ξαφνικά εφαρμοσμένες έννοιες.  

Γινόμαστε όλοι μια αγκαλιά. Εικονική έστω, δεν επιτρέπεται το αγκάλιασμα, δεν επιτρέπεται η χειραψία. Αλλά ερχόμαστε πιο κοντά. Επανεκτιμούμε την αξία του συνανθρώπου μας. Πάμε πίσω να δούμε από που ξεκινήσαμε. Όχι εμείς, ως άνθρωποι πριν 20 ή 40 ή 60 χρόνια. Αλλά από που ξεκίνησε ο κόσμος, από που ξεκίνησε η χώρα μας. Πάμε πίσω στις βασικές μας τις αρχές. Λέμε ευχαριστώ στους γιατρούς και στους νοσηλευτές. Χαμογελάμε στα ταμεία των υπεραγορών. Μιλάμε με ευγένεια στα φαρμακεία, δίνουμε φιλοδώρημα στον ντελιβερά. 

Αναγνωρίζουμε επίσης την αξία της ηγεσίας. Αξία που ελλείψει πολέμων και προκλήσεων επιβίωσης την καταχωνιάζαμε, την υποτιμούσαμε και την απαξιώναμε. Σήμερα ψάχνουμε μέσα στην ανασφάλεια που μας κατέκλυσε την ηγεσία να μας καθοδηγήσει. Να καλύψει το κενό. Κρεμόμαστε από τα χείλη της. Λυπηρό που πρέπει να φτάσουμε σε τέτοια ακραία κατάσταση για να την αναγνωρίσουμε. Ενθαρρυντικό που πιστεύουμε και πάλι. Που ευτυχώς έχουμε αυτό που χρειαζόμαστε για να ξεπεράσουμε και αυτόν τον πόλεμο. Ηγεσία. Με καθαρό μυαλό και αυτοπεποίθηση για να μας πάρουν ξανά σε συνθήκες ομαλότητας. Με την ελπίδα πως θα θυμόμαστε για λίγο περισσότερο χρόνο πως οι βασικές μας αρχές δεν είναι για επίκληση μόνο στις δύσκολες μέρες. 

Home