Μακεδονικό: Όταν η Ελλάδα έκανε τα χατίρια στον Τίτο

Μακεδονικό: Όταν η Ελλάδα έκανε τα χατίρια στον Τίτο
Μακεδονικό: Όταν η Ελλάδα έκανε τα χατίρια στον Τίτο - Ποια η σχέση της πολιτικής κόντρας Τίτο- Στάλιν στο Μακεδονικό ζήτημα- Ποιοι είναι οι «Σλαβομακεδόνες»

Το Μακεδονικό αρχίζει πολιτικά αλλά όχι εθνολογικά- αφού οι  σλαβόφωνες μειονότητες στην Ελλάδα υπάρχουν από τις αρχές του περασμένου αιώνα-  όταν ο Τίτο, στις 2 Αυγούστου 1944, ανακηρύσσει την “Ομόσπονδη Λαϊκή Δημοκρατία Μακεδονίας” με απώτερο σκοπό να θέσει υπό την ηγεσία του όλα τα Νότια Βαλκάνια.

Υπό την τότε επίβλεψη του Στάλιν τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο  για την ίδρυση της “Βαλκανικής Ομοσπονδίας” με τη στήριξη πάντα του ΚΚΕ και των μελών του τα οποία το 1924 στη Γ' Διεθνή, υιοθετούν την άποψη της δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους συμπεριλαμβανομένων και  των Σλάβων που αυτοαποκαλούνταν Μακεδόνες.

Αξίζει να αναφερθεί ότι δεκάδες σλαβόφωνοι πληθυσμοί στην Ελληνική Μακεδονία εγγράφηκαν στα ένοπλα τμήματα του ΕΑΜ κάτι που ανάγκασε το κίνημα να δεχτεί θέσεις των Σλάβων στο Μακεδονικό.

Τι σημαίνει Σλαβομακεδόνας

Σταδιακά, όμως, εμφανίζεται ο όρος Σλαβομακεδόνες ο οποίος γεωγραφικά προσδιορίζει τους σλαβόφωνους πληθυσμούς που ζούσαν στη Μακεδονία (ως μια τεράστια γεωγραφικά περιφέρεια στην οποία ζούσαν Έλληνες, Σέρβοι και Βούλγαροι)  και οι οποίοι διατηρούν ξεχωριστή γλώσσα από τους προαναφερόμενους.

Όπως και στην  περίπτωση των Γραικομάνων που ζουν στη Μακεδονία και οι οποίοι στα χρόνια της ίδρυσης της εκκλησίας της Εξαρχίας από τους Βούλγαρους το 1870 πήραν την απόφαση να παραμείνουν ορθόδοξοι και να αλλάξουν εθνική ταυτότητα (να μετονομαστούν σε Έλληνες αν και εθνολογικά είναι Βούλγαροι) έτσι και στην ευρύτερη Μακεδονία οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες διατηρούν διαφορετικά στοιχεία τα οποία ιστορικά θα μπορούσαν να τους καταστήσουν ως ελληνική μειονότητα ή ως σλαβόφωνη μακεδονική (γεωγραφικά προσδιορισμένη) μειονότητα και- ίσως- θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στη σημερινή Ελλάδα ή να διατηρήσουν την αυτονομία τους.

Όπως αναφέρει ο Πολιτικός Επιστήμονας Κων/νος Χολέβας αναφερόμενος στην σλαβομακεδονική εθνότητα, «δεν υπάρχει τέτοια εθνότητα σε Οθωμανικά έγγραφα ή σε αναφορές Ευρωπαίων διπλωματών ή περιηγητών. Ο όρος κατασκευάσθηκε από τη βιασύνη κάποιων Ελλήνων γραφειοκρατών να περιγράψουν τους σλαβοφώνους γύρω στο 1920-1930 χωρίς όμως να τους πουν «Βουλγαροφώνους». Υπήρχε τότε μεγάλη ανησυχία στην Αθήνα για τον βουλγαρικό αλυτρωτισμό και ο τεχνητός αυτός όρος θεωρήθηκε –κακώς- σαν μία λύση».

Η επίσκεψη του Τίτο στην Αθήνα

Σημαντική αναφορά κάνει στο βιβλίο του ο Σπύρος Κουζινόπουλος «Τα παρασκήνια του Μακεδονικού ζητήματος», όπου αναφέρει ότι όταν ο πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας, Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, επισκέφθηκε την Ελλάδα στις 3 Ιουνίου 1954, υπήρξε έντονο παρασκήνιο, αφού όλοι οι πολιτικοί στην Ελλάδα, δεν έθεσαν θέμα για το Μακεδονικό λόγω και των αμερικανικών βλέψεων και εντολών για σύσφιγξη των ελληνογιουγκοσλαβικών σχέσεων αφού ο Τίτο είχε ήδη αρχίσει να έχει σοβαρά ζητήματα με τον Στάλιν από το 1948 και οι ΗΠΑ ήθελαν να διατηρήσουν το υπάρχον Status quo των «κόκκινων» Βαλκανίων.

Η Ελλάδα, λοιπόν, ως η μόνη μαζί με την Τουρκία μη κομμουνιστική χώρα των Βαλκανίων τίθεται επικεφαλής για να εξομαλυνθούν οι σχέσεις με τη Γιουγκοσλαβία.

Την ίδια περίοδο η γιουγκοσλαβική πλευρά, θέτει ζήτημα για την ύπαρξη «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα – εννοώντας τους σλαβόφωνους και ζητώντας να τους αναγνωριστούν μειονοτικά δικαιώματα.

Με άλλα λόγια ο Τίτο αρχίζει να διεκδικεί και την υπόλοιπη γεωγραφικά Μακεδονία τη στιγμή που η Ελλάδα εξαναγκάζεται να σωπάσει.

Η ελληνική πλευρά το μόνο που έκανε κατά την περίοδο «φιλίας» με τους Σλάβους ήταν να υποστηρίζει ότι μετά το Β΄ Παγκόσμιο και τον ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο οι Σλαβόφωνοι που παρέμειναν εντός του ελληνικού κράτους δεν ήταν μειονότητα αλλά Έλληνες.

Κάτι που εμπόδισε τις βλέψεις του Τίτο στη Μακεδονία αλλά δεν έλυσε και το ζήτημα των Σκοπίων…

Οι συναντήσεις Καραμανλή-Τίτο το 1956 φέρνουν μιαν πολιτική μορφή σύγκλισης η οποία είναι καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ που θέλουν να οξύνουν την κόντρα του γιουγκοσλάβου ηγέτη με την ΕΣΣΔ.

Στο παιχνίδι και η Εκκλησία

Το 1967 ο Τίτο έβαλε στο παιχνίδι της διχόνοιας και την εκκλησία ιδρύοντας την «Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία».

Το Σέρβικο Πατριαρχείο αντέδρασε άμεσα αφού έβλεπε τη διάσπαση της Ορθοδόξου Σερβικής Εκκλησίας.

Για το λόγο αυτό, η Σύνοδος της Σερβικής Εκκλησίας παρά τις πιέσεις του καθεστώτος στις 15 Ιουλίου του 1967 διέκοψε κάθε σχέση με τη σχισματική εκκλησία των Σκοπίων, και επήλθε ένα νέο σχίσμα αυτή τη φορά στην Ορθοδοξία.

Η εκκλησία των Σκοπίων θεωρήθηκε ως σχισματική θρησκευτική οργάνωση ενώ η θέση αυτή έγινε και θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου καθώς και των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Από το 1967 μέχρι και σήμερα όλες οι προσπάθειες επανένωσης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας απέτυχαν αφού οι εκπρόσωποι της «Μακεδονικής Εκκλησίας» ζητούν και την επίσημη ανακήρυξη τους ως Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία.

Κάτι στο οποίο αντιδρά και η επίσημη εκκλησία της Ελλάδος.

Το πρόβλημα, όμως, οξύνεται μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την κύρηξη στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991, της ανεξαρτησίας της ΠΓΔΜ ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας" (ΠΓΔΜ). Το 1991 αρχίζει και η μεγάλη κρίση όταν η ΠΓΔΜ ζητά να εισέλθει στον ΟΗΕ με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Διαβάστε εδώ : Πότε ξεκινά το Μακεδονικό- Είναι Μακεδόνες οι Σλάβοι; - Ποια ήταν η στάση του ΕΑΜ- Τι οδήγησε στην κρίση του 1991- Πως η Ελλάδα κέρδισε διπλωματικά και πως φτάσαμε σήμερα στη σύνθετη ονομασία