Φιλάνθρωποι και «Φιλάνθρωποι»

Φιλάνθρωποι και «Φιλάνθρωποι»
Aναμένω εδώ και χρονιά κάποιες απαντήσεις για το πώς θα αντιμετωπίσουν οι αρχές το νοσηρό αυτό φαινόμενο.

 

Επανέρχομαι σήμερα στο θέμα της οργανωμένης φιλανθρωπίας με αφορμή μια δήλωση  του Προέδρου του Συντονιστικού Συμβουλίου Εθελοντισμού Κερύνειας, κύριου Ηλία Δημητρίου.

6500 οργανώσεις, σύλλογοι, σωματεία,  είπε ο κύριος Δημητρίου, δηλώνουν ότι ασχολούνται με την φιλανθρωπία, τον εθελοντισμό και την προσφορά στον  συνάνθρωπο.  

Από αυτές τις χιλιάδες  των οργανωμένων συνόλων, κάνεις δεν έχει ξεκάθαρη εικόνα για το ποια  λειτουργούν, έχουν μέλη, διαδικασίες ή  συμβούλια, ποια έχουν μόνο μια ταμπέλα και αν κάποιοι χρησιμοποιούν την ταμπέλα ως πρόσχημα για κερδοσκοπία.

Η υγιής φιλανθρωπία, ο εθελοντισμός και η προσφορά στον συνάνθρωπο που εδράζεται σε αξίες και ιδανικά είναι από τα πιο σημαντικά και ομορφότερα επιτεύγματα έχει να επιδείξει ο λαός μας και αποτελεί σημείο αναφοράς ακόμα στο εξωτερικό.

Ο εθελοντισμός και ο αλτρουισμός είναι ένα από τα χαρακτηριστικά αυτού του λαού που του έδωσαν το δικαίωμα να πορευτεί με αξιοπρέπεια και να αντέξει στις πάμπολλές  δυσκολίες και σκοπέλους  που βρέθηκαν στον δρόμο του.

Ο λαός μας στάθηκε και άντεξε διότι σε δύσκολές στιγμές ο ένας στάθηκε δίπλα στον άλλο και από το υστέρημα του, τις περισσότερες φορές, δεν επέτρεψε να υπάρξει άνθρωπος  χωρίς φαγητό, στέγη, ιατρική φροντίδα ή ακόμα και το πιο απλό μια καλή κουβέντα και λόγια παρηγοριάς όταν τα είχε ανάγκη.

Και  μπορούμε γιαυτό τον λόγο ως λαός να αισθανόμαστε δικαιολογημένα περηφάνια.

Να πάμε, όμως ,και στην άλλη όχθη της φιλανθρωπίας. Την σκοτεινή της πλευρά που αμαυρώνει την εικόνα της και κάνει τους πλείστους πολίτες καχύποπτους και επιφυλακτικούς στο να δώσουν χρήματα για σκοπούς που τις περισσότερες φορές είναι ιεροί. 

Και μιλώ για την εντός εισαγωγικών φιλανθρωπία που ρίχνει την σκιά της και τραυματίζει την προσπάθεια των πραγματικών εθελοντών και όσων άλλων θέλουν χωρίς κανένα προσωπικό όφελος η κέρδος να προσφέρουν.

Καταρχάς μου φαίνεται παράξενο φιλανθρωπικές οργανώσεις να έχουν παχουλούς τραπεζικούς λογαριασμούς με το πρόσχημα ότι έχουν λεφτά για να βοηθούν κόσμο.

Αν έχεις τα λεφτά για να βοηθάς κόσμο προς τι τα κρατάς στην τράπεζα.

Αν όσα λαμβάνεις ως μορφή οικονομικής εισφοράς από τους πολίτες τα χορηγείς εκεί όπου έταξες τον σκοπό σου, αυτό δεν συμβαδίζει με  τραπεζικούς λογαριασμούς που συνοδεύονται με πολλά μηδενικά. 

Όταν έθεσα αυτό το ερώτημα σε κάποιο φίλο μέλος ενός τέτοιου οργανισμού μου απάντησε ότι υπάρχουν και πολλά λειτουργικά έξοδα, ενοίκια, μισθοί,  έξοδα συντήρησης άρα δικαιολογούνται οι καταθέσεις. 

Εν μέρη κατανοητό το επιχείρημα

Κατανοητό, όμως, θα πρέπει να γίνει και αυτό που λένε πολλοί πολίτες. Γιατί να δώσω, λέει κάποιος, χρήματα  σε φιλανθρωπίες, μη ξέροντας πως και που αυτά θα κατανεμηθούν . 

Αν για παράδειγμα δώσω ένα 10ευρω, πόσα θα πάνε σε έξοδα, πόσα σε ενοίκια και πόσα θα πάνε για τον πάσχοντα για τον οποίο υποτίθεται γίνεται ο έρανος.

Επαναλαμβάνω, ότι όλα αυτά τα ερωτήματα και οι καχυποψίες που δημιουργούνται από την ύπαρξη του μη υγιούς εθελοντισμού πλήττουν άδικα το έργο όσων ανθρώπων είναι ταγμένοι ψυχή και σώματι στη προσφορά προς τον συνάνθρωπο.

Για τους επιτήδειους που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο και δεν διστάζουν να βάλουν ακόμα και άρρωστα μωρά στην εικόνα προκειμένου να έχουν προσωπικό κέρδος τα ξανάγραψα. 

Και αναμένω εδώ και χρονιά κάποιες απαντήσεις για το πώς θα αντιμετωπίσουν οι αρχές το νοσηρό αυτό φαινόμενο.

Θέλω όμως να σταθώ και στην άλλη πλευρά της φιλανθρωπίας την οποία θεωρώ εξίσου νοσηρή.

Είναι εκείνη που ασκούν κάποιοι άνθρωποι που προσπαθούν να καρπωθούν μέσω της προβολής που λαμβάνουν προσωπικά οφέλη ή απλά να ικανοποιήσουν το βίτσιο τους να εμφανίζονται στους τηλεοπτικούς δέκτες. 

Και καμία φορά αγγίζουν το όριο  της γελοιότητας κάποιοι που παρακαλούν δημοσιογράφους να τους φιλοξενήσουν σε εκπομπές  ενώ είναι φανερό ότι δεν το αποζητούν για να προωθήσουν τον σκοπό τους αλλά για να φανούν. 

Αυτοί οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν την φιλανθρωπία ως όχημα προβολής αξίζουν της περιφρόνησης.

Ευτυχώς δεν είναι πολλοί και σιγά σιγά το αλάνθαστο κριτήριο και το αισθητήριο των πολιτών τους απομονώνει σιγά σιγά και τους οδηγεί στην απαξίωση.

Με μεγάλη απογοήτευση διαπίστωσα ότι οργανισμοί και φιλανθρωπικές οργανώσεις που έχουν τάχα ταχθεί να υπηρετούν τον ίδιο σκοπό βρίσκονται στα μαχαίρια. 

Αν σκοπός ήταν η εξυπηρέτηση των πασχόντων, αδυνάτων, φτωχών, αδικημένων και όσων άλλων έχουν ανάγκη, όπως οι ίδιοι δηλώνουν, γιατί να να έχουν τόσο σημαντικές διαφορές και τόσο σοβαρές αντιπαραθέσεις?

Μήπως αλλού είναι το θέμα;

Ο κάθε ένας από μάς μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και να κρίνει.

Κλείνοντας θα πω ότι όσοι το παίζουν φιλάνθρωποι για να αποκομίσουν προσωπικά οφέλη αργά η γρηγορά ξεσκεπάζονται με επώδυνο μάλιστα τρόπο.

Πραγματική ελπίδα οι χιλιάδες απλοί εθελοντές που δεν θα δουν πουθενά το όνομα τους γραμμένο, ούτε μπράβο από επίσημα χείλη θα ακούσουν.

Αυτά δεν τα χρειάζονται. 

Τους αρκεί ένα βλέμμα αγάπης ή ένα χαμόγελο από κάποιον συνάνθρωπο τους, στο πλευρό του οποίου βρέθηκαν όταν τους είχε ανάγκη.

16