«Είχε εμφανιστεί ένα κουβάρι στο κεφάλι μου» - Η συγκλονιστική ιστορία της 15χρονης Σοφίας από τη Λεμεσό

«Είχε εμφανιστεί ένα κουβάρι στο κεφάλι μου» - Η συγκλονιστική ιστορία της 15χρονης Σοφίας από τη Λεμεσό

«Είχε εμφανιστεί ένα κουβάρι στο κεφάλι μου» - Η συγκλονιστική ιστορία της 15χρονης Σοφίας από τη Λεμεσό

Στα 13 της χρόνια έμαθε ότι έχει καρκίνο. Το κορίτσι με τα φωτεινά, εκφραστικά μάτια και την έκδηλη ωριμότητα από τη Λεμεσό, δεν ευχήθηκε ποτέ να μην περνούσε όλα όσα ακολούθησαν τη διάγνωση των γιατρών. Κι αυτό γιατί όπως λέει η ίδια στην OffsiteCy, καταλαβαίνεις τι πραγματικά αξίζει και τι μετρά στη ζωή… Τον Νοέμβριο κλείνει δυο χρόνια από την περιπέτεια με την υγεία της που της χάρισε δύναμη, φίλους και εμπειρίες ζωής…

Ένα τεράστιο «καρούμπαλο» στο πίσω μέρος του κεφαλιού της ήταν αρκετό για να ανησυχήσει πριν από περίπου δύο χρόνια την 13χρονη τότε Σοφία και την οικογένεια της. 

«Είχε εμφανιστεί ένα κουβάρι. Το κουβάρι ήταν στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, ήταν όπως το καρούμπαλο και σκεφτόμασταν αν χτύπησα κάπου διότι ήταν τεράστιο.  Είχαμε πάει σε ένα γιατρό και μας είχε πει ότι ήταν αιμάτωμα. Μετά πήγαμε σε άλλο γιατρό και μας είπε ότι είναι λίπωμα. Είχαμε κλείσει εγχείριση για μετά από μια εβδομάδα. Αλλά ευτυχώς αυτός συνήθιζε μια ημέρα πριν να βλέπει τον ασθενή του για να τον ελέγξει για ακόμη μια φορά. Όταν με εξέτασε, κάτι δεν του άρεσε και με έστειλε σε ιδιωτική κλινική για να κάνω MRI».

Εκεί η Σοφία και οι γονείς της κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά.

«Εμένα δεν μου είπαν κάτι. Ο παιδίατρος μας είχε πει να πάμε στο Ισραήλ για βιοψία. Πήγαμε, έκανα τη βιοψία και δυο  ημέρες μετά μας είπαν ότι πρέπει να πάω στο Μακάρειο. Μου είπαν ότι θα κάνω 2-3 μήνες μέσα στο Μακάρειο, να κάνω κάποιες αναλύσεις και θα φεύγω και θα ξαναπηγαίνω. Όταν πήγα στον Παιδοογκολογικό Τμήμα και είδα και τους άλλους εκεί, κατάλαβα τι ήταν. Έβλεπα τους άλλους που δεν είχαν μαλλιά, γνώρισα και ένα κορίτσι και έμαθα ότι ο όγκος λέγεται καρκίνος. Είχα οστεοσάρκωμα grade 4».

Το πρώτο σοκ

«Σίγουρα έπαθα σοκ. Αλλά υπήρχε ένα κορίτσι που δυστυχώς απεβίωσε και μου έμαθε τα πάντα για εκεί. Μου εξήγησε ότι παρόλα τα κακά υπάρχουν και καλά και δεν είναι όπως νομίζει ο κόσμος. Ήταν δυο χρόνια πιο μικρή μου, ήταν περίπου 5 μήνες εκεί. Άρχισα χημειοθεραπείες τον Μάρτιο, πήγα τον Ιούνιο στη Γερμανία για την εγχείριση όπου έμεινα περίπου για 2-3 εβδομάδες, επέστρεψα και τέλειωσα τη χημειοθεραπεία τέλος του Οκτώβρη.

Οι χημειοθεραπείες

 Πόνος, απώλεια μαλλιών, ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα. «9 μήνες έμεινα στο Μακάρειο. Δευτέρα, Παρασκευή,Σάββατο και Κυριακή ήμουν στο Μακάρειο, και κάποια Σαββατοκυρίακα ήμουν μέσα στο νοσοκομείο.

Υπάρχει ένα πρωτόκολλο και ξέρεις ότι π.χ στους 9 μήνες θα τελειώσεις τη θεραπεία σου. Με την εγχείριση και τη βιοψία βλέπουν πόσα καρκινικά υπάρχουν και εμένα στους 9 μήνες ήταν καθαρά. Προληπτικά βέβαια κάνεις κι άλλες χημειοθεραπείες.

Στις 2- 3 πρώτες χημειοθεραπείες είχα πόνους στη κοιλιά, εμετούς, ζαλιζόμουν, δεν ήθελα να μιλήσω με κανέναν και κοιμόμουν συνέχεια. Μου έδιναν παυσίπονα, διαφορετικά κάθε φορά και καταλαβαίνουν οι γιατροί ποιο σε πιάνει και το συνηθίζει ο οργανισμός. Τη δύναμη την αντλείς από τους ανθρώπους που είναι στο νοσοκομείο που το πέρασαν και ξέρουν ότι δεν είναι κάτι που δεν μπορείς να περάσεις.

«Το χειρότερο για μένα ήταν η απώλεια των μαλλιών μου»

« Όταν ανακάλυψα ότι θα πέσουν τα μαλλιά μου έπαθα μεγαλύτερο σοκ απ’ ότι όταν θα έμπαινα στο Παιδοογκολογικό. Μέσα δεν σε πειράζει γιατί είναι και οι άλλοι ετσι. Στην πρώτη χημειοθεραπεία άρχισαν να πέφτουν, μετά τα έκοψα τετράγωνα και μετά τα ξύρισα διότι έχανα πολλά. Στην αρχή σου λένε οι γιατροί ότι υπάρχει η μία πιθανότητα στις 100 να μην πέσουν και όλοι ελπίζουν να μην γίνει, αλλά πέφτουν.

Όταν βγήκα φορούσα περούκα για ένα περίπου χρόνο. Τον πρώτο καιρό μπορεί να πέρασε και μια εβδομάδα για να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.

 Μετά όταν έβλεπα και τους άλλους άρχισα να το συνηθίζω αλλά έξω από το Μακάρειο δεν ήταν έτσι. Ειδικά όταν μετά άρχισα να πηγαίνω στο σχολείο δεν υπήρχε περίπτωση να πάω χωρίς περούκα. Μπορεί το μισό σχολείο να το ήξερε  αλλά ένιωθα πιο καλά γιατί δεν ήθελα να με βλέπουν και να με λυπούνται. Προτιμώ αντί να με λυπούνται να με φοβούνται που λέει ο λόγος. Άλλοι ένιωθαν πιο άνετα. Τώρα πέφτουν αλλά βγαίνουν πιο δυνατά. Εν τρίχες, μεγαλώνουν…»

«Το κορίτσι που μου έδωσε δύναμη»

Την πρώτη ημέρα στο Παιδοογκολογικό Τμήμα του Μακάρειου Νοσοκομείου, η Σοφία είχε γνωρίσει το κορίτσι που της έδωσε δύναμη και θάρρος να αντιμετωπίσει αυτό που της συνέβαινε. Ήταν στο διπλανό κρεβάτι. Το κορίτσι αυτό δεν ζει πλέον…

«Είχε όγκο στον εγκέφαλο. Όταν μπήκα στο δωμάτιο όπου θα μοιραζόμασταν, ξαφνιάστηκα όταν την είδα. Τόσο ταλαιπωρημένη έδειχνε». Κι όμως το 11χρονο αυτό κοριτσάκι ήταν πάντοτε με το χαμόγελο στα χείλη, έκανε σχέδια για το μέλλον και πίστευε στη δύναμη ψυχής. Μετέδωσε αυτά τα συναισθήματα και στην Σοφία.

« Με άφησαν μόνη μαζί της. Μου είχε πει ότι είναι εντάξει μπορείς να το περάσεις και δεν είναι τόσο δύσκολο, ήταν τόσο αισιόδοξη καθ’ όλη τη διάρκεια, πάντα να σου μιλήσει με το χαμόγελο της μέχρι το τέλος».

«Στο Μακάρειο σχεδόν κάθε εβδομάδα πέθαινε και ένας»

«Μετά που έφυγα από το Μακάρειο μάθαινα σχεδόν κάθε εβδομάδα ότι πέθαινε και ένας. Και σκέφτεσαι θα είμαι κι εγώ ο επόμενος; Ωστόσο παρά τις απώλειες και τον πόνο και το πόσο δύσκολο είναι, θέλουμε να καταλάβει ο κόσμος ότι δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα τα καταφέρεις  και τώρα με τις μεθόδους, την εξέλιξη της τεχνολογίας σχεδόν υπάρχει θεραπεία για κάθε είδος καρκίνου. Το καλό είναι ότι στο Μακάρειο έχει και άλλους εκεί όπως εσύ γιατί όσο και να μιλήσεις στους γονείς σου, αυτοί που το περνούν καταλαβαίνουν τι είχες και τι περνάς και σου δίνουν πολλή δύναμη. Ποτέ δεν ευχήθηκα να μην το είχα περάσει αυτό γιατί καταλαβαίνεις τι πραγματικά μετρά στη ζωή και τι αξίζει». 

Η ωριμότητα και το σθένος των παιδιών στο Μακάρειο

Η ωριμότητα των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο είναι αδιαμφισβήτητη. 

«Και σε ένα 5χρονο να μιλήσεις που το ζει θα καταλάβεις πόσο ώριμο είναι για την ηλικία του. Δεν θα ήθελα να μην το είχα. Ναι, ωρίμασα ίσως πιο γρήγορα. Γιατί μπορώ να πω ότι τα πάω πιο καλά με κάποιον πιο μεγάλο αντί με κάποιον συνομήλικο μου, γιατί διερωτάσαι κάποιες φορές, για ποιον λόγο δίνουν σημασία σε κάποια ανούσια πράγματα ενώ τα σημαντικά είναι άλλα…»

Η Σοφία στέλνει ηχηρό  μήνυμα προς όλους όσους πάσχουν από καρκίνο και ειδικά στα παιδιά.«Θα ήθελα να πω στον κόσμο που πιστεύει ότι είναι κάτι κακό ότι δεν είναι όπως πιστεύουν. Γι αυτούς που είναι εκεί μέσα να ξέρουν ότι υπάρχουν θεραπείες σχεδόν για όλα, σίγουρα υπάρχει δύναμη και πολλοί άνθρωποι που τους συμπαραστέκονται κι ότι το πέρασαν πάρα πολλοί και τα κατάφεραν. Δεν είναι κάτι που δεν αντιμετωπίζεται. Έχει άλλους που φοβούνται καν να πουν τη λέξη.  Δεν ήμουν τόσο δυνατή αυτό έγινε όταν το πέρασα αυτό. Πλέον είμαι».

Φέτος τον Νοέμβριο, η Σοφία η οποία φοιτά τώρα στην Α’ Λυκείου κλείνει έναν χρόνο από τότε που τελείωσε τις χημειοθεραπείες. Το μέλλον γι’ αυτήν ανοίγεται διάπλατα και με «αποσκευές» τις εμπειρίες ζωής που έζησε είναι έτοιμη για κάθε πρόκληση. Και με την δυνατή της προσωπικότητα και την αξιοθαύμαστη ωριμότητα, είναι σίγουρο ότι η ζωή θα την ανταμείψει!

Εικόνες Αρχείου

 

Home