Ως πότε το κράτος θα παρακολουθεί με απάθεια;

Ως πότε το κράτος θα παρακολουθεί με απάθεια;

16/05/2018 - 19:13
Κάθε φορά ο ίδιος θυμός, η ίδια απελπισία, ο ίδιος φόβος για την κατάληξη
Γιώργου Καυκαλιά

 

Ένα ακόμα περιστατικό εξαφάνισης παιδιού ήρθε να συνταράξει-κινητοποιήσει την κυπριακή κοινωνία. Πότε αυτό γίνεται στη Λάρνακα, πότε στη Λεμεσό, τη Λευκωσία, την Πάφο ή την Αμμόχωστο. Δεν υπάρχει καμιά διαφορά ούτε σε σχέση με την επαρχία αλλά ούτε και στο συγκεκριμένο κάθε φορά παιδί. 

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι κάθε φορά το μαχαίρι μπαίνει πιο βαθιά στην από καιρό αδύναμη να αντιδράσει, όπως όλα δείχνουν, πολιτεία. 

Παιδιά "κτυπημένα" από τη μοίρα από τα παιδικά τους χρόνια, παιδιά που μεγαλώνουν σε παιδικές στέγες, με προβλήματα που πηγάζουν από το οικογενειακό τους περιβάλλον. 

Άλλες φορές, παιδιά που ενδεχομένως στις τοπικές κοινωνίες να είναι γνωστά ως τα παιδιά που ζητάνε λίγα χρήματα, για να αγοράσουν τα απαραίτητα. 

Παιδιά που χρειάζονται τη στήριξη του κράτους και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. 

Το ανησυχητικό είναι ότι όλα αυτά τα περιστατικά είναι εις γνώση των αρμοδίων φορέων, τα οποία θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι όσο περνάνε τα χρόνια κάνουν καλύτερη δουλειά. 

Ωστόσο, τα παιδιά μεγαλώνουν και χάνονται ή μερικές φορές δεν προλαμβαίνουν καν να μεγαλώσουν. 

Άλλες φορές βρίσκουν στο δρόμο τους ανθρώπους που τα εκμεταλλεύονται με την κατάληξη να μην είναι η καλύτερη για τα παιδιά αυτά. 

Κάθε φορά ο ίδιος θυμός, η ίδια απελπισία, ο ίδιος φόβος για την κατάληξη. 

Δεν μπορεί οι φορείς να είναι ενήμεροι και όμως να αδυνατούν να πράξουν κάτι για να σώσουν τα παιδιά αυτά. 

Δεν μπορούμε να μένουμε απαθής...Δεν είμαστε εμείς αυτό...Δεν είναι η κυπριακή κοινωνία αυτή...Δεν μπορεί. 


Close