Πότε θα μάθουν να σιωπούν;

Πότε θα μάθουν να σιωπούν;
Ειδικά όταν το μόνο που έχουν να πουν ακούγεται τόσο φάλτσο στ' αυτιά των πολιτών

 

Σκόπιμα όλες αυτές τις μέρες παρέμεινα σιωπηλός  χωρίς να πάρω θέση σε σχέση με τα όσα τραγικά ακολούθησαν τον άδικο χαμό ενός 10χρονου παιδιού.

Από σεβασμό σε μία οικογένεια που θρηνεί  το σπλάχνο της και στη μνήμη ενός αγγέλου που έφυγε τόσο άδικα από κοντά μας.

Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να μην πάρω θέση όλο αυτό το διάστημα την ώρα που παρακολουθούσα τη δημόσια προσπάθεια των συνδικαλιστών γιατρών να αποποιηθούν κάθε ευθύνης και να μετατοπίσουν τη συζήτηση αλλού.

Όταν μια μάνα θάβει το παιδί της, το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να σιωπάς.

Και αν σε παίρνει και αν πιστεύεις, το μόνο θετικό που έχεις να προσφέρεις είναι να προσεύχεσαι στον θεό να δίνει δύναμη στην οικογένεια.

Οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι αυτό πράξαμε εκείνες τις δύσκολές ώρες κόντρα σε αυτά που ακούγαμε καθημερινά  από τηλεοπτικούς δέκτες και ραδιόφωνα.

Γιατρός δεν είμαι και ιατρικές γνωματεύεις και πορίσματα αδυνατώ να  βγάλω.

Δικαστής δεν είμαι και ευθύνες δεν μπορώ να μοιράσω.

Είμαι όμως ένας απλός πολίτης ο οποίος ,θέλω να πιστεύω, διαθέτει την ελάχιστη κοινή λογική.

Με βάση, λοιπόν, αυτή την κοινή λογική σε κάποια συμπεράσματα μπορώ να καταλήξω.

Και δεν θέλει και πολύ ανάλυση, αν αντικρύσει  κάποιος τα γεγονότα, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτό το παιδί μπορούσε και έπρεπε να σωθεί.

Ότι αυτός ο δεκάχρονος θα έπρεπε να είναι τώρα με την οικογένεια του και όχι θαμμένος σε ένα νεκροταφείο με τη μάνα του να ζητά απελπισμένα δικαίωση και ευθύνες.

Κάποιος ή κάποιοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Διότι αν την έκαναν το παιδάκι θα ζούσε.

Αντί, λοιπόν,  να επικεντρωθούμε σε αυτό, φροντίζοντας να μάθουμε από το περιστατικό ούτως ώστε να φροντίσουμε να μην το ξαναζήσουμε, βιώσαμε μια  πρωτοφανή επίθεση από τους συνδικαλιστές γιατρούς, οι ίδιοι θα το ονομάσουν αυτοάμυνα αλλά ολίγη σημασία έχει,  σε όποιον τολμούσε να μιλήσει για  ευθύνες.

Και όλο αυτό γινόταν ενώ το παιδάκι, θύμα ενός ανεπαρκούς συστήματος υγείας, ήταν ακόμα άταφο.

Τρομάζω μόνο και μόνο που το σκέφτομαι.

Αυτές τις ώρες ακούω βερεσέ τα περί πεσμένων τόνων  και έναρξη διαλόγου για να βρεθούν δήθεν συναινετικές προσεγγίσεις και να κτιστούν δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ γιατρών και υπουργείου.

Λες και το θέμα μας δεν ήταν οι χειρισμοί που οδήγησαν ένα παιδάκι στον τάφο αλλά τα αιτήματα τα παράπονα και οι κόντρες των γιατρών με το υπουργείο.

Για να είμαι ειλικρινής ξέρω και εγώ και σεις  πως η νηνεμία δεν θα κρατήσει για πολύ διότι σε λίγο κάτι άλλο θα σκάσει μύτη που θα οδηγήσει και πάλι σε δημόσιες κόντρες.

Με τους εμπλεκόμενους να ασελγούν στο ημιθανή σώμα της δημόσιας υγείας αντί να προσπαθούν να το βοηθήσουν να ανανήψει.

Άλλωστε αυτό το ημιθανές Σώμα της δημόσιας υγείας έκανε πολλούς πλούσιους και όσο διατηρείται έτσι προσφέρει όλο και περισσότερες ευκαιρίες σε κάποιους για πλουτισμό.

Θέλω να καταλήξω στο εξής: Ολίγον με ενδιαφέρει αν τα βρουν οι γιατροί με το υπουργείο ή  αν αρνείται ο κύριος  Κούμας να κάτσει δίπλα ή να μιλήσει στην κυρία  Γιαννάκη.

Και να τα βρουν, επαναλαμβάνω, ξέρουμε ότι αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ.

Με την κοινωνία πότε θα τα βρουν είναι είναι το ερώτημα.

Έχουν με την στάση που επέδειξαν ανατινάξει τους διαύλους επικοινωνίας με τους πολίτες  που τους παρακολουθούσαν έντρομοι, να προσπαθούν να υπερασπιστούν με πάθος τα μέλη τους, ενώ μια οικογένεια οδηγούσε στον τάφο ένα 10χρονο παιδάκι.

Και μην αρχίσουν οι εξυπνοβλακίες ότι μηδενίζω το έργο των γιατρών κλπ διότι ήμουν πολύ προσεκτικός στις λέξεις που χρησιμοποίησα.

Μίλησα για τους συνδικαλιστές και όχι τον ιατρικό κόσμο.

Μίλησα  γι αυτούς που  μιλούν εξ ονόματος των δεκάδων γιατρών που τιμούν τον όρκο τους και κάτω από δύσκολες συνθήκες σώζουν καθημερινά ζωές.

Μίλησα γι ‘αυτούς που κάποτε θα πρέπει να μάθουν να σιωπούν και να μην μιλούν  όταν το μόνο που έχουν να πουν ακούγεται τόσο μα τόσο φάλτσο στα αυτιά των πολιτών. Ελπίζω να έγινε μάθημα. 

Για το καλό όλων μας.

16