#StandByGreece: Η κοινωνία που αντιδρά, νιώθει, πράττει, αγαπά...

#StandByGreece: Η κοινωνία που αντιδρά, νιώθει, πράττει, αγαπά...

Καθυστερημένα ήρθε η εμπλοκή μου στην όλη προσπάθεια με το όνομα Stand by Greece. Η ιδέα είχε ήδη αρχίσει να μετουσιώνεται όταν για πρώτη φορά είδα τις δημοσιεύσεις στα σόσιαλ μίντια. 
Όλα τα ΜΜΕ ενώθηκαν για ένα σκοπό. Ένα σκοπό την διεκπεραίωση του οποίου ανέθεσαν στο Hope for Children. Ο σκοπός, η προσφορά έργου υποδομής για παιδιά η ζωή των οποίων επηρεάστηκε από τις πυρκαγιές. 

Hope for Children, παιδιά, έργα. Αυτά είδα και αμέσως σκέφτηκα «πρέπει να βοηθήσω». Πρέπει να εμπλακώ. 

Αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν αυτό που σκεφτόμουν. Ήταν το πιο απλό. Ήταν το «πρέπει να κάνω κάτι». Ήταν το δεν αντέχω άλλο τις εικόνες, τις ειδήσεις, τον απολογισμό, την απόγνωση. 
Ήταν το «έχει και επόμενη μέρα και θέλω να την κάνω καλύτερη». 
Ναι ένιωσα την ανάγκη αμέσως να εμπλακώ. Να κάνω ότι μπορώ. Χρησιμοποιώ τη λέξη «ανάγκη» γιατί αυτό με κυρίευσε. Μια ανάγκη την οποία δεν μπορούσα να εξηγήσω. Δεν μπορούσα να καθορίσω. 

Υπάρχει φυσικά η εύκολη απάντηση. Η «ανάγκη» είναι η ανάγκη να προσφέρεις. Να βοηθήσεις. Να αντιδράσεις. Η «εύκολη» απάντηση. Εύκολη επειδή είναι και η αναμενόμενη.

Αλλά για μένα δεν ήταν η ενδόμυχα πραγματική. Κάτι άλλο γύρευα. Κάτι άλλο σκεφτόμουν. Κάτι άλλο ήταν η «ανάγκη». Πιο δύσκολο να το παραδεχτώ επειδή στην ουσία του είναι εγωιστικό. Επειδή στην ουσία του έχει να κάνει με εμένα. Την αγαπημένη μου απάντηση σε συζητήσεις έπρεπε να μου αντιτάξει κάποιος. Το «It’s not about you». Ας είναι. Παραδέχομαι τον εγωισμό μου. Παραδέχομαι και το «εγώ» μου.

Ξέρω ότι όλα όσα έγιναν, όλα όσα προσφέρθηκαν, όλα όσα μαζεύτηκαν, δεν θα φέρουν ποτέ πίσω κανένα από αυτούς που έχασαν τη ζωή τους. Κανένα τραγούδι και καμιά εισφορά δεν θα απαλύνει τον πόνο του αυξανόμενου αριθμού νεκρών. Καμία συγκέντρωση δεν δίνει σάρκα στις στάχτες των παιδιών που χάθηκαν. Καμιά από αυτές τις εικόνες δεν μπορεί να σβήσει από το μυαλό μας.

Άρα γιατί; Τι κερδίσαμε χθες πέραν φυσικά από την ανεκτίμητη υλική βοήθεια που θα δοθεί εκεί που πρέπει; Τι άλλο γυρεύαμε; 

Ή μάλλον τι άλλο γύρευα εγώ; Ποια ήταν η προσωπική μου «ανάγκη»;

Την απάντηση μου την πήρα ακούγοντας το τελευταίο τραγούδι ψες στον Δημοτικό Κήπο. Το «Stand by me». Εκεί, ανάμεσα στις χιλιάδες συμπολίτες μου, στις εκατοντάδες των εθελοντών.

Ήθελα να νιώσω καλύτερα για τον εαυτό μου. Ήθελα να ανήκω. 
Να ανήκω σε μια κοινωνία η οποία μπορεί όταν πρέπει να συστρατευτεί. Σε μια κοινωνία η οποία δεν γυρίζει από την άλλη. Μια κοινωνία της οποίας η ενσυναίσθηση και η ευαισθησία δεν εξαντλείται από τις τοποθετήσεις στα σόσιαλ μίντια. Μια κοινωνία η οποία όταν βλέπει τις εικόνες, τις ειδήσεις, τον απολογισμό, την απόγνωση ερμηνεύει και την ανάγκη. Αντιδρά. Νιώθει. Πράττει.

Ήθελα να ανήκω σε αυτό. Ήθελα να πιστέψω ότι η παρουσία μου σε αυτή τη γη, σε αυτό τον τόπο έχει τουλάχιστον κάποια σημασία. Κάποια ουσία. Ότι το λιθαράκι που έχω να εναποθέσω συμβάλει στο κτίσιμο θεμελίων που θα μείνουν ως βάση. Βάση για τους επόμενους, για τα παιδιά μας.

Αυτό ένιωσα από τη στιγμή που άκουσα για την πρωτοβουλία όλων των κυπριακών ΜΜΕ και του Hope for Children. 

Αυτό ένιωσα χθες το βράδυ στη συναυλία. Ότι κάπου ανήκω. Μαζί με τις χιλιάδες άλλους που βρέθηκαν εκεί εναποθέτοντας ο καθένας το δικό τους λιθαράκι. Ότι ανήκω κάπου που αξίζει. Ότι υπάρχει η κοινωνία που αντιδρά, νιώθει, πράττει. Μια κοινωνία που αγαπά. Μια κοινωνία που προστατεύει. 

Εκεί, ανάμεσα στις χιλιάδες συμπολίτες μου, στις εκατοντάδες των εθελοντών εκεί ένιωσα να δίνεται σάρκα από τις στάχτες σε κάτι άλλο. Εκεί κατάλαβα ποια είναι η μεγαλύτερη μας «ανάγκη».

Η ελπίδα. 

Η ελπίδα ότι πράγματι είμαστε καλύτεροι από ότι πιστεύουμε.