Ένας ποιητής καταθέτει- Συνέντευξη με τον ποιητή Θάνο Γώγο

Ένας ποιητής καταθέτει- Συνέντευξη με τον ποιητή Θάνο Γώγο
Ο ποιητής φοβάμαι πως θέτει ερωτήματα, θέτει επιπλέον ερωτήματα και την κοπανά την ώρα των απαντήσεων.

Η ποίηση του Θάνου Γώγου έχει κάτι το εξομολογητικό. Ανοίγει έναν κρυφό διάλογο- που με μια, πρώτη ανάγνωση φαίνεται ενδόμυχος- με τον αναγνώστη που θα θελήσει πραγματικά να διαβάσει και να μπει μέσα στις λέξεις.

Καμία λέξη, κανένας στίχος του Γώγου δεν γράφεται τυχαία. Κάθε λέξη ακολουθεί και ακολουθείται από νοηματικά σύνολα που δομούν ένα ποιητικό «όλον».

Ποτέ ξανά εισαγωγές και πρόλογοι λοιπόν

Η μετριότητα να μείνει ξωπίσω μου.

Σπίτι που καίγεται / Άνθρωποι που ουρλιάζουν.

Σήμερα σινεμά χωρίς εισιτήριο

Αύριο φρίκη μες στην ψυχή μου / Η ψυχή τους.

Στο βάθος μου προσμένει η νέα ζωή

Η Ατλαντίδα κάθε άλλο παρά ένας μύθος είναι.

Φιλόξενη είναι η καρδούλα μου

Μια παρήγορη αγκαλιά μετά απ’ τα σκληρά λόγια.

Στα ποιήματα του Γώγου-  ειδικότερα στην ποιητική του συλλογή με τίτλο Γλασκώβη, εκδόσεις Θράκα, 2014- ο ποιητής φαίνεται να ζητά να επικοινωνήσει αυτά που τον κατατρύχουν με μια έμμεση ειρωνεία και κυρίως με έναν τρόπο λεκτικό που κατορθώνει να κρύβει το βαθύτερο πόνο.

Ο ποιητής εισέρχεται στη γλώσσα με σταθερά βήματα, χωρίς άγαρμπες λεκτικές «κινήσεις» και χωρίς να αναμένει ότι ο εαυτός του μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Εξομολογείται, μιλά, γράφει και αφήνει μια χαραμάδα ανοιχτή για το αναπόφευκτο της ματαίωσης που εντέλει είναι ένα βαθύτερο βίωμα που τον ακολουθεί εξ αρχής στην ποιητική γλώσσα.

Ένα από τα πολλά που κάνουν εντύπωση στην ποίηση του Γώγου είναι η ικανότητα του να αφήνει τις λέξεις να «αναπνέουν». Δεν τις θωρακίζει και δεν τις ασφαλίζει στα ήδη δεδομένα – από τη γλώσσα- πλαίσια τους αλλά τις αφήνει να λειτουργούν με ένα χειμαρρώδη τρόπο που παρασύρει κάθε συναισθηματισμό αφήνοντας να βγει στην επιφάνεια ο γνήσιος λόγος.

•    Πως αντιμετωπίζετε την ποίηση: ως μια ταυτότητα ή ως μια ετερότητα μέσα στη σύγχρονη ζωή;         

Ως μια ταυτότητα που προσδιορίζεται από την ετερότητα της.

•    Ο ποιητής είναι μια περσόνα γύρω από τις λέξεις ή λειτουργεί με έναν ενστικτώδη ορμεμφυτισμό;  

Νομίζω πως είναι πάλι συνδυασμός . Δηλαδή ένας ποιητής αρχίζει συνήθως να γράφει
λειτουργώντας με έναν ενστικτώδη ορμεφυτισμό και καθώς ενηλικιώνεται στον χώρο της ποίησης μετατρέπεται σε μια περσόνα γύρω από τις λέξεις του

•    Μπορεί η τέχνη να κλείσει τις πληγές των ανθρώπων μέσα σε μια ενδότερη υπαρξιακή διαλεκτική;

Όχι, να κλείσει φυσικά και όχι. Ίσως ναι να παρηγορήσει ή να λειτουργήσει σε στιγμές σαν παυσίπονο για τις πληγές των ανθρώπων. Από την άλλη έχει και την ικανότητα πολύ συχνά να ξύνει πληγές .

•    Πιστεύετε ότι ακολουθείτε το δρόμο άλλων ποιητών ή ακολουθείτε μια μοναχική πορεία μέσα στη γραφή σας;

Δεν πιστεύω στην  παρθενογένεση. Έχω επηρεαστεί από αρκετούς ποιητές, από διάφορες εποχές και ρεύματα. Επίσης συζητώ με άλλους σύγχρονους λογοτέχνες κάθε δουλειά μου και παρακολουθώ πολύ την ποίηση που γράφεται σήμερα.

Όλοι έχουν τις καταβολές τους , η αναζήτηση ωστόσο και η δημιουργία του προσωπικού ύφους είναι απαραίτητες διαδικασίες για να ξεχωρίσει ένας ποιητής.

•    Ποιές εικόνες κρατάτε μέσα σας από τη ζωή σας; Ποιές εικόνες με άλλα λόγια εφορμούν στη γραφή σας;

Όλες. Ακόμα και αυτές που δεν αντιλαμβάνομαι συνειδητά . Το ασυνείδητο είναι κομμάτι ενεργό στην διαδικασία της γραφής.

•    Ποια ερωτήματα καλείται να απαντήσει ο ποιητής διαχρονικά αλλά και στο παρόν που ζούμε;

Ο ποιητής φοβάμαι πως θέτει ερωτήματα, θέτει επιπλέον ερωτήματα και την κοπανά την ώρα των απαντήσεων.

•    Ποιο το νόημα της λέξης στην ποίηση; Μια απλή μορφή έκφρασης ή ένα ψυχικό αποτύπωμα;

Όπως πολλοί ποιητές λένε και συμφωνώ, η ποίηση είναι πρώτα γλώσσα. Ξεγελά όμως πολλούς πως είναι πρώτα ψυχή.

•    Είναι η ποίηση το καταφύγιο του ανθρώπου;

Για τον ποιητή είναι συνήθως μια επίπονη διαδικασία. Βγαίνει από το καταφύγιο και δουλεύει τον λόγο όπως ένας τεχνίτης το ξύλο . Για τον Αναγνώστη θα μπορούσε, πάντα προσωρινό.

•    Μπορεί ο κόσμος να ζήσει ποιητικά;

  Ναι υπάρχει κόσμος που ζει ποιητικά. Συνήθως δε γράφει ποίηση. Οι ποιητές γράφουν τα τραγούδια.Ίσως για αυτούς που ζουν ποιητικά γράφονται τα τραγούδια .

*Ο Αντρέας Πολυκάρπου  είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού. Επιστημονικά άρθρα του δημοσιεύτηκαν σε Ελλάδα και Κύπρο. Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές στην Κύπρο και το 2013 εξέδωσε την τρίτη του ποιητική συλλογή «Απρόσωπα Φαγιούμ», στις εκδόσεις Άπαρσις στην Αθήνα, η οποία επανεκδόθηκε το 2016 από τις εκδόσεςι Vakxikon.gr. Το 2014 εκδόθηκε το θεατρικό του έργο «Κατά Ιωάννη Αποκαθήλωση» από τις εκδόσεις Vakxikon.gr στην Αθήνα το οποίο μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα Αγγλικά. Ποιήματα του δημοσιεύτηκαν σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και μεταφράστηκαν στα αγγλικά. Το 2008 και το 2010 βραβεύτηκε από τη European Commission για δημοσιογραφικές του έρευνες και εκπροσώπησε τη χώρα του σε Σλοβενία και Κωνσταντινούπολη αντίστοιχα.