Μια ποιήτρια καταθέτει- Συνέντευξη με την ποιήτρια Ντίνα Γεωργαντοπούλου

Μια ποιήτρια καταθέτει- Συνέντευξη με την ποιήτρια Ντίνα Γεωργαντοπούλου
Αν δεχτούμε πως η ζωή είναι ποίηση από μόνη της, ζούμε εν αγνοία μας σε ένα ποίημα

Η ποίηση της Ντίνας Γεωργαντοπούλου, πίσω από το πρώτο πρόσωπο του ποιητή που βιώνει την πραγματικότητα και συντάσσει στίχους μέσα από τα ψυχικά και πνευματικά φίλτρα που διαθέτει, εκφράζει σκέψεις και κυρίως συναισθήματα σε μια εξομολογητική μορφή.

Αγγίζει το βαθύτερο συναίσθημα, το βαθύ είναι του ανθρώπου και παρά το πρώτο πρόσωπο ανοίγει διάλογο με τους αναγνώστες.

Στην ποιητική της συλλογή «Απροσποίητα», εκδόσεις Βακχικόν, οι αισθήσεις κυριαρχούν. Νιώθεις τον παλμό των λέξεων και την αδιόρατη ανάγκη της ποίησης- όπως αυτή συντάσσεται από τη Γεωργαντοπούλου- να παρουσιάσει μια ολόκληρη παλέτα από τα ανθρώπινα συναισθήματα. Με κυρίαρχο, όμως, αυτό της αγάπης, του έρωτα.

Δεν είναι ένας έρωτας σαρκικός, ούτε ένας ανολοκλήρωτος έρωτας. Είναι η έννοια του μοιράσματος σε δύο πρόσωπα. Μέσα από τη γραφή της θέλει να ανοίξει το δρόμο για το συναίσθημα που φτάνει όλο και πιο κοντά στην πληρότητα..

  • Πως αντιμετωπίζετε την ποίηση: ως μια ταυτότητα ή ως μια ετερότητα μέσα στη σύγχρονη ζωή;

Δεν είμαι σίγουρη αν μπορεί να οριστεί και δεν ξέρω πόσο τελικά είναι και η αλήθεια του. Εξαρτάται από "τους ρόλους" που επιδιώκει κανείς να παρουσιαστεί στο κοινωνικό-πολιτικό σύστημα..Πιστεύω όμως πως ο ποιητής εκφράζει τον εαυτό του μέσα από το έτερο εγώ, και αυτόματα αυτό καθιστά μια ταύτιση μαζί του, χαράζοντας την υποκειμενική του πορεία..Αυτό ως ένα βαθμό του προσδίδει "ταυτότητα".
Σημασία έχει να νιώθει κανείς βιωματικά ελεύθερος να προσφερθεί.

  • Ο ποιητής είναι μια περσόνα γύρω από τις λέξεις ή λειτουργεί με έναν ενστικτώδη ορμεμφυτισμό;

Δε μπορούμε να προσδιορίσουμε ακριβείς κανόνες Είναι ένας συνδυασμός. .Είναι σαν να λες ένας ποιητής έχει σίγουρα αυτά τα χαρακτηριστικά ή ένας ζωγράφος πχ αυτά.
'Ο, τι σκέφτεται το κουβαλάει μόνος του στο μυαλό του και προσπαθεί να το μετουσιώσει σε ποίηση οπότε γίνεται περσόνα του λόγου του.

  • Μπορεί η τέχνη να κλείσει τις πληγές των ανθρώπων μέσα σε μια ενδότερη υπαρξιακή διαλεκτική;

Όχι, δεν πιστεύω πως μπορεί να κλείσει τις πληγές. Να απαλύνει τον πόνο ναι .να λειτουργήσει επικουρικά στη θεραπεία ναι. .Ο αναγνώστης ίσως κατανοήσει ότι αυτό που συμβαίνει στη ψυχή του ,συμβαίνει και σε άλλους. Με αυτή την έννοια είναι μια παρηγοριά.

  • Πιστεύετε ότι ακολουθείτε το δρόμο άλλων ποιητών ή ακολουθείτε μια μοναχική πορεία μέσα στη γραφή σας;

Σίγουρα δεν υπάρχει παρθενογένεση. Θα πούμε ψέματα αν ισχυριστούμε πως δε δεχτήκαμε επιρροές. Αλλά μέχρι ενός σημείου. Εκείνου ,που συνειδητοποιείς πως θέλεις να εκφράσεις τις προσωπικές σου αλήθειες ,να περιγράψεις τα δικά σου συναισθήματα .Εκεί δεν υπάρχει χώρος για τίποτα άλλο, πέρα από εσένα και τον εαυτό σου. Και αυτή η πορεία είναι σίγουρα μοναχική.

  • Ποιές εικόνες κρατάτε μέσα σας από τη ζωή σας; Ποιές εικόνες με άλλα λόγια εφορμούν στη γραφή σας;

Εικόνες ,τα πάντα είναι εικόνες. Είμαι γεμάτη από αυτές.. Η ρεαλιστική πραγματικότητα, ο τρόπος που ένας άστεγος σκεπάζεται, η φύση, τα σφιγμένα χέρια της αγάπης ,του μόχθου και του θυμού. Και σίγουρα εικόνες παιδικές..Είναι αυτές που έφτιαξαν τις καινούριες . Με ενδιαφέρουν οι εικόνες που δεν είναι σχηματοποιημένες. Αγαπημένες εικόνες, από τα σκοτάδια τα δικά μου και των άλλων.

  • Ποια ερωτήματα καλείται να απαντήσει ο ποιητής διαχρονικά αλλά και στο παρόν που ζούμε;

Ένας ποιητής δε μπορεί να δώσει απαντήσεις. Είναι ξεκάθαρο αυτό, γιατί κάθε αναγνώστης καλείται να δώσει τη δική του προσωπική απάντηση στα υπαρξιακά του ερωτήματα.

  • Ποιο το νόημα της λέξης στην ποίηση; Μια απλή μορφή έκφρασης ή ένα ψυχικό αποτύπωμα;

Αν τακτοποιήσεις τόσο στενά τις λέξεις δεν υπάρχει ποίηση. Μιλάμε για ένα καλογραμμένο πολλές φορές κείμενο. Οι λέξεις θέλουν τη φροντίδα της ψυχής μας..Οι λέξεις πρέπει να έχουν τις δονήσεις του ποιητή, να αναστατώνουν τον αναγνώστη, να ανακαλύψει με τις αισθήσεις του το αποτύπωμα του πάνω σε αυτές.

Είναι η ποίηση το καταφύγιο του ανθρώπου;

Γράφουν πολλοί, και διαβάζουν ποίηση ελάχιστοι. Αυτό είναι ένα ιδίωμα της Ελληνικής κοινωνίας. Μπερδεύεται το καλό με το μέτριο, δεν εξελίσσεται και χάνεται η ουσία της ποίησης .
Όμως διατηρώ την πίστη μου., Ακόμα και για τους λιγοστούς ,για τις λιγοστές στιγμές είναι πολύτιμο καταφύγιο. Ίσως να είναι αυτό που όμορφα είπε ο Κώστας Καρυωτάκης: "Η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε .."

  • Μπορεί ο κόσμος να ζήσει ποιητικά:

Αν δεχτούμε πως η ζωή είναι ποίηση από μόνη της, ζούμε εν αγνοία μας σε ένα ποίημα. Στο στάδιο της ρεαλιστικής μας συνείδησης μπορούμε να βελτιώσουμε ποιητικά, την καθημερινότητα.