Μια ποιήτρια καταθέτει: Συνέντευξη με την ποιήτρια Ιωάννα Κοσιώρη

Μια ποιήτρια καταθέτει: Συνέντευξη με την ποιήτρια Ιωάννα Κοσιώρη

Η ποιήτρια Ιωάννα Κοσιώρη γεννήθηκε το 1982 και ζει στην Αθήνα. Το βιβλίο "Για μια Φαύστα", εκδόσεις Βακχικόν 2017 είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της. Μια ποιητική συλλογή με στίχους που δεν προσπερνάς εύκολα αλλά ούτε μπορείς να "πιάσεις το σφυγμό" τους με μια πρώτη ανάγνωση.

Κέντρο του ποιητικού της σύμπαντος ο άνθρωπος και η ψυχή του σε μια μάχη που εκτείνεται στο διηνεκές της ύπαρξης. 

Πώς αντιμετωπίζετε την ποίηση: ως μια ταυτότητα ή ως μια ετερότητα στην σύγχρονη ζωή?

Θαρρώ πώς είναι λίγο πολύπλοκη η έννοια της ποίησης. Από την μια έχουμε τις προσωπικές μας ιδέες, που ώς προσωπικές κατέχουν ταυτότητα. Χωρίς ταυτότητα δεν θα υπήρχε ποικιλία σκέψης και γραφής. Δεν θα υπήρχε δημιουργία εκ του μηδενός. Όλα, θα επαναλαμβάνονταν στο ίδιο μοτίβο, χωρίς να γράφεται πλέον ιστορία.. Η ποίηση όμως, καλείται να καλύψει συναισθηματικά κενά. Αντλώντας πρώτη ύλη από την καθημερινότητα, δεν θα μπορούσε να μην φέρει την ιδιότητα του «διαφέρειν» στο πνεύμα, αφού η ετερότητα γύρω μας, τείνει να καλύψει τα πάντα, σε τέτοιο βαθμό, ώστε η ομοιότητα να σπανίζει.
Η ποίηση λοιπόν, έχοντας την προσωπική ταυτότητα του κάθε δημιουργού, καλείται να αφουγκραστεί και να καταγράψει την ετερότητα των συναισθημάτων της εκάστοτε στιγμής.

Ο ποιητής είναι μια περσόνα γύρω από τις λέξεις ή λειτουργεί με έναν ενστικτώδη ορμεμφυτισμό?

Αν ξέραμε την δύναμη των λέξεων, όλοι θα γράφαμε, ερωτευμένοι μαζί τους.. Οι λέξεις, ήταν, είναι και θα είναι, όπλα! Αυτόματη είναι η επιθυμία, όπως η εγκεφαλική αιμορραγία. Δεν ευτελίζεται σε σκέψεις. Δεν διαφθείρεται στον χρόνο.

Μπορεί η τέχνη να κλείσει τις πληγές των ανθρώπων μέσα σε μια ενδότερη υπαρξιακή διαλεκτική?

Εάν η τέχνη δεν υπήρχε, δεν θα ήθελα να φανταστώ πώς θα ήταν ο κόσμος. Σίγουρα, μια εμπόλεμη ζώνη γύρω μας κι εντός μας. Η πολυποικιλότητα της τέχνης βοηθά τον καθένα μας να βρει, τον οίκο ανοχής που ταιριάζει στην άσεμνη ψυχή του.

Πιστεύετε ότι ακολουθείτε των δρόμο άλλων ποιητών ή ακολουθείτε μια μοναχική πορεία μέσα στην γραφή σας?

Θα ήθελα πολύ να ήμουν η ουρά κάποιου. Να ζω έστω, παρασιτικά κοντά του. Όμως δεν μπορώ. Είναι θέμα ήθους. Μαγεύομαι από τον Χριστιανόπουλο. Ταράσσομαι με τον Πετρόπουλο. Αντιστέκομαι δίπλα στην Γώγου και πρόσφατα για την Δημουλά έγραψα:
«Μια μέρα των ημερών, όλοι Κική θε να γίνουμε. Αμφοτερόπλευρα  ρυτίδες, κοντό μαλλί, χαμηλό ανάστημα, ένα τσιγάρο στο χέρι κι ένας ξεδιάντροπος βήχας να υπενθυμίζει θνητότητα.  Σε διαβάζουμε με επιμέλεια. Τα λόγια μας, κοίτα να δεις, λίγο θέλουν να μοιάσουν στα δικά σου. Μόνον αυτές οι άτιμες εικόνες, δε λεν να βγουν από τα μάτια σου.! Στην πρώτη δημοπρασία, να είσαι σίγουρη, θα ξεπουληθούν ψυχές για την ίριδα των ματιών σου. Όλοι, Κική θα ανασάνουμε κάποτε. Θα ρεφάρουμε το οξυγόνο σου με τεχνητές αναπνοές. Θα φουμάρουμε ευλαβικά το καπνό που σε έθρεψε και που σε έκαμε Τόση!»
Δυστυχώς, όταν ξεκινώ να γράφω, είμαι μόνη μου, δίχως παρέα…

Ποιες εικόνες κρατάτε μέσα σας από την ζωή σας?

Πολλές είναι οι εικόνες μέσα μου. Για την ακρίβεια, πολλές, δύσκολες εικόνες! Ωστόσο, δεν θα ήθελα να προδώσω το ερέθισμα της γέννας. Κάποια πράγματα είναι φρόνιμο να παραμείνουν προσωπικά.

Ποια ερωτήματα καλείται να απαντήσει ο ποιητής διαχρονικά αλλά και στο παρόν που ζούμε?

Τα ερωτήματα φαντάζουν άπειρα. Ο έρωτας, η αγάπη, ο πόθος, η απώλεια, η προσμονή, η υπομονή, ο θάνατος, η φτώχεια, η εξαθλίωση, ο πόνος, η τριβή, η ανισότητα… Τόσα κι άλλα τόσα, που η απαρίθμηση τους αυτήν τη στιγμή μου είναι αδύνατη.

Ποιο το νόημα της λέξης στην ποίηση? Μια απλή μορφή έκφρασης ή ένα ψυχικό αποτύπωμα?

Η Γαλλίδα ποιήτρια Anise Koltz  γράφει: «Να μασάς τις λέξεις σαν κουκούτσι, να τις φτύνεις ποίημα…»
Η λέξη έχει βαρύτητα στην ποίηση. Είναι το σκυρόδεμα της οικοδομής. Είναι ο διπαράλληλος χάρακας που θα ορίσει την πορεία του πλεούμενου σε άγνωστα νερά. Είναι η μάνα, η κόρη και η τελευταία ερωμένη που θα κλείσει τα μάτια στον ποιητή. Γράφω: « Όταν κλείνω τα μάτια, επιτέλους σε βλέπω…» Τόσο απλές λέξεις , που προς στιγμή αγγίζουν και πονούν συγχρόνως και τον πιο σπουδαγμένο. Φαντάζομαι κι εσάς…

Είναι η ποίηση το καταφύγιο του ανθρώπου?

Πιστεύω πώς είναι.
Χρειάστηκε ποτέ να διαβείτε την πόρτα της Εντατικής ως επισκέπτης? Ελπίζω πώς όχι. Εάν μπαίνατε, θα βλέπατε τους συνοδούς των βαρέων πασχόντων που νοσηλεύονται, να κρατούν εικόνες, κομποσκοίνια, σταυρούς και σιωπηλά να προσεύχονται. Δεν είναι τυχαίο. Στο τέλμα, ο άνθρωπος ψάχνει σωτηρία σε οτιδήποτε ως τότε θεωρούταν ανύπαρκτο. Έτσι και η ποίηση. Υπάρχει, καλά κρυμμένη στα συρτάρια μας, για τα δύσκολα ξενύχτια της ψυχής.

Μπορεί ο κόσμος να ζήσει ποιητικά?

Όχι δεν μπορεί…. Γι αυτό και μαζευτήκαμε πολλοί. Μπας και αλλάξει ρότα!

*Ο Αντρέας Πολυκάρπου  είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού. Επιστημονικά άρθρα του δημοσιεύτηκαν σε Ελλάδα και Κύπρο. Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές στην Κύπρο και το 2013 εξέδωσε την τρίτη του ποιητική συλλογή «Απρόσωπα Φαγιούμ», στις εκδόσεις Άπαρσις στην Αθήνα, η οποία επανεκδόθηκε το 2016 από τις εκδόσεις Vakxikon.gr. Το 2014 εκδόθηκε το θεατρικό του έργο «Κατά Ιωάννη Αποκαθήλωση» από τις εκδόσεις Vakxikon.gr στην Αθήνα το οποίο μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα Αγγλικά. Ποιήματα του δημοσιεύτηκαν σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και μεταφράστηκαν στα αγγλικά. Το 2008 και το 2010 βραβεύτηκε από τη European Commission για δημοσιογραφικές του έρευνες και εκπροσώπησε τη χώρα του σε Σλοβενία και Κωνσταντινούπολη αντίστοιχα. Το 2017 έλαβε το διεθνές λογοτεχνικό βραβείο "Naji Naaman’s Literary Prize" 2017 ("Creativity Prize" ) από το διεθνή οργανισμό "Naji Naaman’s Foundation for Gratis Culture" (FGC)​. Το θεατρικό του έργο "Η απολογία του Ιησού" ανέβηκε το 2017 στο θέατρο Επι Κολωνώ στην Αθήνα στα πλαίσια του φεστιβάλ Off Off Athens.