Τι ακριβώς παίζεται στον τομέα της Παιδείας...

Τι ακριβώς παίζεται στον τομέα της Παιδείας...
“Ειναι λες και κάποιος θέλει να βάλει τρια μονόπρακτα διαφορετικά έργα, σε μια ενιαία παράσταση”

 

Αυτό που βιώνουμε αγαπητοί μου αναγνώστες, είναι η σύγχρονη μορφή του “σκληρού πολιτικού πόκερ” το οποίο μετουσιώνει τις πραγματικές επιδιώξεις σε επικερδή επικοινωνιακή πολιτική και πραγματικότητα. 

Βρισκόμαστε αισίως λίγες μόλις μέρες πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς και ολόκληρη η κυπριακή κοινωνία παρακολουθεί με αγωνία, την κρίση και τις διαβουλεύσεις που εκτυλίσσονται με ραγδαίους ρυθμούς τα τελευταία 24ωρα. 

Η κρίση πλέον έχει μεταφερθεί εντός της Βουλής, καθώς το καλοκαίρι πέρασε...Προεδρικό και εκπαιδευτικοί δεν κατάφεραν να βρουν τη χρυσή τομή και τώρα στο παιχνίδι εισέρχονται νέα πρόσωπα και ιδέες. 

Μονόπρακτο Πρώτο: 

Επιχειρήματα πάνε κι έρχονται, πολιτικές και θέσεις αναλύονται, κι όμως ο μέσος κύπριος γονιός έχει μόνο μια έγνοια: 

"Θα ανοίξουν κανονικά τα σχολεία για να μπορέσω να πάρω το παιδί μου ή μέσα σε όλο αυτό τον καθημερινό εργασιακό "Γολγοθά" θα πρέπει να προσθέσω και αυτό το ζήτημα, στα ημερήσια προς επίλυση ζητήματα;"

Θα πρέπει να παραδεχτούμε όμως ότι ο κύπριος γονιός τελεί εκ των πραγμάτων υπό σύγχυση, καθώς συγκρούνται μέσα του κάποιες πραγματικότητες: Από την μια ο κύπριος γονιός(στην πλειοψηφία) είναι ιδιωτικός υπάλληλος-άρα με χειρότερους όρους εργοδότησης από κάθε εκπαιδευτικό(στην πλειοψηφία και πάλι).

Αυτό, ο μέσος Κύπριος γονιός το επεξεργάζεται ως εξής:

Γιατί οι εκπαιδευτικοί κάνουν τόσο θόρυβο για όλη αυτή την κατάσταση; Και εμείς δουλεύουμε αλλά τέτοια κεκτημένα δεν έχουμε(στην πλειοψηφία και πάλι).

Από την άλλη υπάρχουν φυσικά και αυτοί που είναι πιο “ψαγμένοι” και σκέφτονται πιο “ρομαντικά”, για μια Παιδεία με ποιότητα, με βάθος, με τον εκπαιδευτικό στη θέση που του αρμόζει κτλ…

Αφού λοιπόν έχουμε καθορίσει τις σκέψεις και τα ζητούμενα για τους γονείς, πάμε να δούμε πώς προσεγγίζουν οι εμπλεκόμενοι φορείς το θέμα(όσα θα διαβάσετε προέρχονται από πηγές εντός των εμπλεκομένων φορέων): 

Μονόπρακτο Δεύτερο: 

Εκπαιδευτικοί: 

Οι εκπαιδευτικές οργανώσεις από την πρώτη στιγμή προσέγγισαν το όλο θέμα, σε επίπεδο επικοινωνίας πάντα, βασισμένοι σε 3 βασικούς πυλώνες: 

  1. Καταστρατήγηση θεσμοθετημένου διαλόγου από πλευράς κυβέρνησης-Μονομερείς αποφάσεις από πλευράς Κυβέρνησης
  2. Κατοχυρωμένα τα δικαιώματα των συνδικαλιστών, άρα παράνομα καταπατούνται με τις αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου της 4ης Ιουλίου 2018
  3. Ανάγκη για ουσιαστικό εξορθολογισμό της Παιδείας, βασισμένο σε τεκμηριωμένο επιστημονικά υπόβαθρο

Όλα αυτά, φυσικά, είναι τα σημεία που επέλεξαν να προτάξουν προς την κοινή γνώμη, έτσι ώστε να υπερασπιστούν τα δικαιώματα και τα κεκτημένα, τα οποία στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης της, η κυβέρνηση θέλησε να περικόψει. 

Προσοχή, εδώ δεν είμαστε για να κρίνουμε αν κάτι είναι σωστό ή όχι, εδώ βάζουμε κάτω απλά τα δεδομένα. 

  • Ο καθένας από εμάς θα πρέπει να πιστώσει στους εκπαιδευτικούς, ότι για πρώτη φορά στα χρονικά, κατάφεραν να διοργανώσουν δυο πορείες-εκδηλώσεις διαμαρτυρίας-με τη μια να είναι πιο μαζική από την άλλη-σε περίοδο καλοκαιριού, με τα σχολεία κλειστά. Το γεγονός αυτό δίνει το στίγμα για το πόσο πολύ πιστεύουν στο δίκαιο των αιτημάτων τους.
  • Θα πρέπει επίσης να πιστώσουμε στους εκπαιδευτικούς, ότι όντως “ποιότητα στην Παιδεία”, δεν σημαίνει, μόνο,οικονομίστικες προσεγγίσεις και λογιστικές πράξεις. 
  • Ένα τρίτο στοιχείο το οποίο θα πρέπει να πιστωθεί στους εκπαιδευτικούς, είναι το γεγονός ότι οι αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου της 4ης Ιουλίου, δεν έλαβαν ιδιαίτερα υπόψη τις ευαισθησίες των λειτουργών της Παιδείας. 

Μονόπρακτο Τρίτο: 

Πάμε τώρα στον επίλογο που ανήκει δικαιωματικά στην κυβέρνηση και στον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, καθώς αυτοί έχουν τον τελευταίο λόγο στο τι θα γίνει. 

Τα όσα θα αναφέρουμε δεν ανήκουν στη δική μας φαντασία, αλλά σε συζητήσεις που έχουμε κάνει το τελευταίο διάστημα με άτομα που έχουν λόγο και ρόλο, τόσο στο κυβερνητικό σχήμα όσο και στον Δημοκρατικό Συναγερμό. 

Η Κυβέρνηση έχει σίγουρα τον πρώτο λόγο σε σχέση με την μεταρρύθμιση στην Παιδεία. Μια μεταρρύθμιση που μόνο κάποιος που ζει στο εξωτερικό, δεν θα θεωρούσε αναγκαία. 

Οποιοσδήποτε ζει και λειτουργεί στην Κύπρο, μπορεί εύκολα και αβασάνιστα να παραδεχτεί, ότι η Παιδεία είναι ένας από τους τομείς που χρειάζονται άμεσα αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, τόσο στον τρόπο αξιολόγησης των μαθητών και των εκπαιδευτικών, όσο και σε τομείς υποδομών, αναλυτικών προγραμμάτων στα εσπερινά λύκεια, στον τομέα των υπηρεσιών σχολικής ψυχολογίας, στον τομέα ασφάλειας και υγείας, στον τομέα της ενδυνάμωσης των αλλόγλωσσων μαθητών και η λίστα θα μπορούσε να συνεχίσει να μακραίνει ακόμα περισσότερο. 

Απ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση, καλώς ή κακώς-όπως είπαμε δεν το εξετάζουμε αυτό-επέλεξε από την πρώτη στιγμή της διαμάχης, να εστιάσει την επικοινωνιακή της πολιτική στο ότι οι εκπαιδευτικοί “έχουν υπερπρονόμοια και περιττές απαλλαγές, οι οποίες στοιχίζουν εκατομμύρια στο κράτος”. 

Ανέδειξε την επιχειρηματολογία αυτή-παραδόξως με την συμπαράσταση του Γενικού Ελεγκτή(καθώς είναι πολλά τα ανοιχτά μέτωπα μεταξύ τους)-ως τον κύριο γνώμονα της επικοινωνιακής πολιτικής της. 

Χτίζει πάνω στη λογική ότι η μεταρρύθμιση θα μπορούσε να ξεκινήσει από τον εξορθολογισμό στις απαλλαγές των εκπαιδευτικών και να συνεχίσει με μια διασύνδεσή τους, με τη διαμόρφωση ενός νέου συστήματος αξιολόγησης για τους εκπαιδευτικούς. 

Ερχόμαστε τώρα στο παρόν: 

Στο στάδιο που βρισκόμαστε σήμερα, η κυβέρνηση θεωρεί ότι οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση ενόψει των εξελίξεων, μιας και δεν θα έχουν, όπως υποστηρίζουν πηγές μας, τη στήριξη της κοινής γνώμης σε ένα τέτοιο εγχείρημα. 

Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στο παρά ένα πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

Ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ αφού ολοκληρώθηκε με αρνητικό πρόσημο ο διάλογος ενεπλάκη στη διαδικασία με πρόταση να επανέλθουν στο τραπέζι οι προτάσεις της 23ης Αυγούστου και να τις δεχτούν οι εκπαιδευτικοί, ενώ ταυτόχρονα να ξεκινήσει ένας διάλογος με όλα τα θέματα στο τραπέζι. Όλο το προηγούμενο διάστημα δεν υπήρξε καμιά παρέμβαση, όσα αδιέξοδα και αν υπήρξαν στην πορεία. 

Η κυβέρνηση, επίσης, υποστηρίζει ότι δεν μπορούν να παγοποιηθούν οι αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου για δυο βασικούς λόγους: 

  1. Δεν υπάρχει το κονδύλι για επαναφορά στα προηγούμενα δεδομένα 
  2. Ο Νίκος Αναστασιάδης νιώθει θιγμένος από τη στάση των εκπαιδευτικών, καθώς θεωρεί ότι τον υποβάθμισαν με το να απορρίψουν προτάσεις που οι ίδιοι συνδιαμόρφωσαν, όπως υποστηρίζει ο ίδιος. 

Στο κυβερνών κόμμα άλλωστε, σύμφωνα με τις πηγές μας, θεωρούν ότι οι εκπαιδευτικοί ήθελαν να κάνουν τη μεγάλη πορεία της 28ης Αυγούστου, γι΄αυτό ουσιαστικά απέρριψαν και τις προτάσεις της 23ης Αυγούστου.

Η ουσία

Ο γράφων, θεωρεί πως η ουσία εστιάζεται σε τρία δεδομένα: 

  1. Η Παιδεία χρειάζεται εξορθολογισμό. Χρειάζονται αμοιβαίες υποχωρήσεις
  2. Ο εξορθολογισμός πρέπει να γίνει στη βάση ενός δομημένου διαλόγου και να περιλαμβάνει όλους τους τομείς
  3. Τα σχολεία πρέπει να ανοίξουν, να λειτουργούν με όλα όσα έχουν να προσφέρουν στους μαθητές χωρίς μέτρα και αντίμετρα. 

“Η Παιδεία είναι στολίδι γι’ αυτούς που ευτυχούν και καταφύγιο γι’ αυτούς που δυστυχούν”-Ισοκράτης