Με παρωχημένες αντιλήψεις διαλύεται το Δημόσιο Σχολείο

Με παρωχημένες αντιλήψεις  διαλύεται το Δημόσιο Σχολείο

Με αντιλήψεις παρωχημένων εποχών, «του δασκάλου της έδρας» και «αποφασίζω και διατάζω» άρχισε να ξεγυμνώνεται η Δημόσια Εκπαίδευση. Με απίστευτη προχειρότητα και χωρίς οποιαδήποτε εκπαιδευτική τεκμηρίωση. Το μοναδικό κριτήριο είναι η εξοικονόμηση χρημάτων. Τα χαμένα δισεκατομμύρια ευρώ στις μαύρες τρύπες, που έχουν όμως ονοματεπώνυμο, δεν τους  ενοχλούν. Τα σκορπούν και χρεώνουν τους πολίτες. Τόσο απλό! Το κόστος που έχει η Εκπαίδευση, η Αγωγή και η Παιδεία των παιδιών μας και η Εκπαιδευτική Πολιτική που ακολουθείται ενοχλούν! Η πολύπλευρη ανάπτυξη των παιδιών που εξαγγέλλει για χρόνια το Υπουργείο Παιδείας μετατρέπεται σε πολιτική της από «καθ’ έδρας διδασκαλία». Η αντίληψη του δασκάλου που στέκεται πίσω από την έδρα και κάνει απλώς μάθημα, είναι πρωτόγονη.

Το Υπουργείο Παιδείας οφείλει, πλέον, να ξεκαθαρίσει τι αποδέχεται ότι αποτελεί μέρος της Εκπαίδευσης, της Αγωγής και της Παιδείας:

  • Όταν ο εκπαιδευτικός ασχολείται με δραστηριότητες θεατρικές, μουσικές, που στην Αρχαία Ελλάδα αποτελούσαν βασικότατα στοιχεία Παιδείας και Πολιτισμού, παράγει εκπαιδευτικό έργο, ναι ή όχι;
  • Το διάλειμμα, η πρόβα για μια εκδήλωση, η εκδρομή, θεωρούνται με μια ευρεία έννοια «έδρα» και «τάξη» με εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό όφελος ή κάτι άλλο και τι;
  • Οι εξωδιδακτικές δραστηριότητες, για τις οποίες η Διεύθυνση Δημοτικής απέστειλε 85 Εγκυκλίους τη σχολική χρονιά που πέρασε και καλούσε τους εκπαιδευτικούς να συμμετάσχουν σε κάποιες από αυτές τις 85 εξωδιδακτικές δραστηριότητες (επισκέψεις σε Μουσεία, εκπαιδευτικά προγράμματα, ναυταθλήματα, διαγωνισμούς και πολλά άλλα), τι θεωρούνται από το Υπουργείο Παιδείας; Χρόνος στην «έδρα», στην «τάξη» με εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό όφελος ή χρόνος «ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ», μη εργάσιμος, χρόνος ξεκούρασης και ανάπαυσης;
  • Ο θεσμός του Υπεύθυνου Τμήματος (Αποφάσεις Υπουργικού Συμβουλίου με Αρ. 72.124/9.6.2011 για το Νέο Ωρολόγιο Πρόγραμμα και 74.015/30.8.2012 αναφορικά με τις ανάγκες του ΥΠΠ σε έκτακτο εκπαιδευτικό προσωπικό) στη βάση ποιας εκπαιδευτικής τεκμηρίωσης αλλάζει και μειώνεται; Μειώθηκαν τα καθήκοντα που είναι καταγραμμένα στους Κανονισμούς που αναθεωρήθηκαν μόλις πέρσι; Γιατί δεν παρατίθεται δημόσια το αιτιολογικό, όχι σε σχέση με άλλα πράγματα αλλά για αυτόν κάθε αυτό τον θεσμό;
  • Η ενισχυτική διδασκαλία σε αλλόγλωσσα (Αποφάσεις Υπουργικού Συμβουλίου με Αρ. 59.550 και 63.381 και ημερ. 25/2/2004 και 16/2/2006 αντίστοιχα και ο χρόνος όπως παραχωρήθηκε το σχολικό έτος 2014-2015, όπως υποβλήθηκε με την επιστολή του ΥΠΠ με Αρ. Φακ. 7.1.19.1/17 και ημερ. 3/6/2015) θεωρείται ως χρόνος «ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ» των εκπαιδευτικών από τα διδακτικά τους καθήκοντα; Αν όχι, τότε γιατί το κόστος αυτό το υπολογίζεται στα δήθεν 52 εκ. ευρώ των «ΑΠΑΛΛΑΓΩΝ»;
  • Ο χρόνος των συντονιστών για τα σχολεία που εμπίπτουν στις Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (τελευταία δύο χρόνια Σχολεία Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας, αποφάσεις Υπουργικού Συμβουλίου Αρ. 67.340 ημερ. 11/6/2008 και Αρ. 64.749, ημερ. 12/12/2006), θεωρείται και αυτός «ΑΠΑΛΛΑΓΗ» από τα διδακτικά καθήκοντα; Γιατί το κόστος περιλαμβάνεται και πάλι σε αυτά τα 52 εκ. ευρώ των δήθεν «ΑΠΑΛΛΑΓΩΝ»;

Όλα τα πιο πάνω και άλλα αποτελούν μια ένδειξη της παραπληροφόρησης και της λανθασμένης εικόνας που επιχειρείται να μεταφερθεί στην κοινή γνώμη τις τελευταίες μέρες.

Την ίδια ώρα το Υπουργείο Παιδείας οφείλει να ξεκαθαρίσει τη θέση του κατά πόσο τα μη διδακτικά καθήκοντα που αναλαμβάνουν οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία, τα οποία όμως είναι απαραίτητα για την εκπλήρωση του πολυδιάστατου και πολύπλευρου εκπαιδευτικού και παιδαγωγικού έργου που η Πολιτεία τους αναθέτει, τα αναγνωρίζει ως τέτοια!

Η επιμόρφωση, ο συντονισμός διδασκαλίας αδελφών τμημάτων, η διόρθωση εργασιών, η προετοιμασία δραστηριοτήτων, η προετοιμασία υλικού και μέσων διδασκαλίας (εποπτικών, ακουστικών κ.ά.), η καθοδήγηση-μεντορισμός νεότερων εκπαιδευτικών στη σχολική μονάδα από πιο έμπειρους (ΒΔ ή και εκπαιδευτικούς), η συμμετοχή στα πάμπολλα εκπαιδευτικά προγράμματα (ευρωπαϊκά και εγχώρια) και τόσα άλλα που γίνονται στα σχολεία μας αποτελούν, τελικά, μέρος της Εκπαίδευσης, της Αγωγής και της Παιδείας;

Το Υπουργείο Παιδείας βάσει όλων όσων αναφέρει, φαίνεται πως στόχος του είναι η μείωση του κόστους της Εκπαίδευσης και όχι η βελτίωση της ποιότητας της παρεχόμενης Εκπαίδευσης. Η έννοια του «εξορθολογισμού», ως σύγχρονος όρος, χρησιμοποιείται τα τελευταία, ιδιαίτερα, χρόνια σαν προκάλυμμα της μείωσης του κόστους στη βάση μιας χαραγμένης πολιτικής του εργοδότη, στην προκειμένη περίπτωση του ΥΠΠ.

Έτσι, στη βάση της πιο πάνω λογικής και αντίληψης το ΥΠΠ χαρακτηρίζει ως «ΑΠΑΛΛΑΓΕΣ» τα διάφορα, απολύτως αναγκαία για να επιτελέσει ο εκπαιδευτικός το έργο του, μη διδακτικά καθήκοντά του. Με κυνικό τρόπο το ΥΠΠ θεωρεί ότι όταν ο εκπαιδευτικός δεν βρίσκεται στη τάξη δεν ασχολείται με τα πραγματικά του καθήκοντα ως εκπαιδευτικός για τα οποία αμείβεται. Δηλαδή, ο εκπαιδευτικός πληρώνεται μόνο για να διδάσκει. Το αντίστοιχο θα ήταν ο χειρούργος ιατρός αμείβεται μόνο για να χειρουργεί και όταν δεν χειρουργεί, δεν εκτελεί τα πραγματικά του καθήκοντα! Ο χειρούργος ιατρός που διαβάζει για 10 ώρες π.χ. για να προετοιμαστεί πριν αρχίσει μια περίπλοκη επέμβαση χρεώνεται με 10 ώρες απαλλαγή από τα καθήκοντά του!

Την ώρα που όλο και περισσότερες χώρες αρχίζουν να θεωρούν ακόμα και τα διαλείμματα ως βασικότατη εκπαιδευτική και παιδαγωγική δραστηριότητα της σχολικής μέρας και η οργάνωση των διαλειμμάτων εντάσσεται στην εκπαιδευτική πολιτική και στην αυτονομία που παρέχεται στην κάθε σχολική μονάδα, το ΥΠΠ στην Κύπρο με πρωτόγνωρη, απίστευτη και επικίνδυνη προχειρότητα θα οδηγήσει το Δημόσιο Σχολείο τον ερχόμενο Σεπτέμβριο δεκαετίες πίσω.

Αν η αποψίλωση του Δημόσιου Σχολείου όπως προβάλλεται και προτάσσεται σήμερα από την παρούσα εκλελεγμένη με 57% Κυβέρνηση (!!!), αποτελεί όντως εκπεφρασμένη και ήδη αποφασισμένη πολιτική της, τότε τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά και ολόκληρος ο εκπαιδευτικός κόσμος είναι πανέτοιμος για πρωτόγνωρους και πρωτοφανείς αγώνες υπεράσπισης του Δημόσιου Σχολείου. Αγώνες που θα κρατήσουν όσο χρειαστεί για να ανατρέψουν τις απαράδεκτες αυτές πολιτικές. Όποιο κι αν είναι το κόστος της δικής μας γενιάς εκπαιδευτικών. Όπως οι προκάτοχοί μας αγωνίστηκαν για το Δημόσιο Σχολείο που μας παρέδωσαν, θα αγωνιστούμε κι εμείς για κάτι ανάλογο. Διαλυμένο Δημόσιο Σχολείο δεν αποδεχόμαστε να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές εκπαιδευτικών και στα παιδιά μας! Δεν έχουμε τέτοιο δικαίωμα!

Αν η αποψίλωση του Δημόσιου Σχολείου που έκπληκτοι παρακολουθούμε οφείλεται στη διαπιστωμένη, πια, προχειρότητα και ανεπάρκεια του Υπουργού Παιδείας κ. Κώστα Χαμπιαούρη και αυτών που τον συμβουλεύουν να διαχειριστεί τα εκπαιδευτικά ζητήματα, τότε τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα και λιγότερο ανησυχητικά. Θα επιλυθούν όταν σύντομα θα υποχρεωθεί να πάει σπίτι του, αφού το μαξιλαράκι των 18 μηνών συντάξιμης θητείας ως Υπουργός δεν θα αντέξει να τον συγκρατεί στον πέμπτο όροφο του ΥΠΠ!           

Πρόεδρος ΠΟΕΔ*